Door Robert Scucci
| Gepubliceerd
Ik heb bewust geprobeerd meer films in vreemde talen te bekijken, omdat het interessant is om te zien hoe andere culturen spelen met de stijlfiguren die ik in de Verenigde Staten verveel. Ik heb deze beslissing genomen nadat ik de films van 2017 had gezien Veronica en zijn prequel, 2023 Zuster Dooddie allebei dienen als perfect angstaanjagende Spaanstalige analogen van de filmserie The Conjuring, terwijl ze toch genoeg van hun eigen ding doen om je naar meer te laten verlangen. De wereldopbouw is van het hoogste niveau in de zin dat de overlevering alles uitlegde wat je moest weten, maar niet op zo’n hardhandige manier dat het te lang aansprak.
Mijn zoektocht leidde me uiteindelijk naar een andere Spaanstalige film, uit 2007 Tijdmisdrijvendie een soortgelijke logica volgt als low-budget sci-fi-thrillers uit de VS Primer (2004), Samenhang (2013), Empathie, Inc.(2018), en Tim Travers en de tijdreizigerparadox (2024). Al deze films zijn uit hetzelfde hout gesneden, maar bieden hun eigen unieke mix van existentiële angst in het licht van de vrije wil en het determinisme, waardoor je je afvraagt wie de situatie werkelijk onder controle heeft. Geen van hen biedt ook duidelijke antwoorden, waardoor ze perfect zijn om opnieuw te bekijken terwijl je zoekt naar aanwijzingen die je de eerste keer misschien hebt gemist.
Hector en zijn duplicaten
Tijdmisdrijven is een time-loop-thriller waarin een man genaamd Hector (Karra Elejalde) merkt dat hij dezelfde paar uur van zijn leven herhaaldelijk opnieuw beleeft, waardoor de zaken elke keer erger voor hemzelf worden. Zijn vreemde uitstapje naar het onbekende begint tijdens het renoveren van zijn nieuwe huis met zijn vrouw Clara (Candela Fernandez), die zo druk bezig is met uitpakken en de tuin onderhouden dat ze aanvankelijk niet beseft dat er iets niet klopt.
Wanneer Hector een vrouw ziet die zich naakt uitkleedt in het nabijgelegen bos (Barbara Goenaga), gaat hij op onderzoek uit. Het is niet dat hij een gluurder is of iets dergelijks. Hij ziet ook iemand anders in het bos en heeft reden om aan te nemen dat ze mogelijk in gevaar is. Na hun eerste ontmoeting, waarbij hij haar naakte, schijnbaar levenloze lichaam vindt, rent hij weg nadat hij een vreemde man heeft gezien wiens gezicht in verband is gewikkeld.
Hector vreest voor zijn leven en rent naar een nabijgelegen gebouw, waar hij communiceert met een naamloze wetenschapper (Nacho Vigalondo) die dit weekend een reeks niet-goedgekeurde experimenten uitvoert. De wetenschapper stopt Hector in wat lijkt op een sensorische deprivatietank, maar in werkelijkheid een tijdmachine is. Hector komt een uur eerder op de tijdlijn uit de tank en realiseert zich al snel dat hij misschien het incident dat hem naar het gebouw leidde moet voorkomen om het gevoel van evenwicht te herstellen.
De wetenschapper, die hem nu Hector 2 noemt, staat erop dat hij blijft zitten en het volgende uur laat verlopen zoals oorspronkelijk. Hector 2 besluit het heft in eigen handen te nemen, rent weg en probeert tussenbeide te komen bij het meisje en de gemaskerde man, maar ontdekt de afkomst van de man, wat nog een extra laag verwarring toevoegt. De cyclus gaat verder Tijdmisdrijven met een derde Hector die zich materialiseert, en deze keer is Hector 2 er zeker van dat Clara in gevaar is. Omdat hij er niet helemaal zeker van is hoe erg de zaken zullen ontrafelen als hij zich ermee blijft bemoeien, waagt Hector 2 zijn kansen, en het is vrijwel zeker dat hij het niet leuk zal vinden wat er daarna gebeurt.
Een low-budget thriller met een hoog concept
Ze delen hetzelfde DNA als de thrillers die ik eerder noemde, Tijdmisdrijven staat op zichzelf dankzij de bereidheid om het publiek te vertrouwen en de gebeurtenissen op natuurlijke wijze te laten verlopen. Er zijn geen zware expositiedumps buiten de wetenschapper die de meest fundamentele tijdreislogica uiteenzet die we moeten volgen. De meeste spanning komt doordat Hector probeert gebeurtenissen na te bootsen om het verhaal te beheersen, zelfs als hij beseft dat hij geen echte controle heeft over iemands acties, zelfs als die acties afkomstig zijn van iets eerdere versies van hemzelf.
De hoeveelheid zorg die Hector besteedt aan het niet doorbreken van het ruimte-tijd continuüm, ook al vermoedt hij dat het lot hoe dan ook op dezelfde manier zal verlopen, maakt zijn reis des te zenuwslopender. Er is een aanhoudend gevoel dat hij veel langer in deze lus vastzit dan we beseffen, en we zijn slechts getuige van één iteratie van een veel grotere cyclus. Met die mogelijkheid in het spel wordt het bijna onmogelijk om vast te stellen waar het verhaal werkelijk begint, waar het eindigt, en of het überhaupt de bedoeling is om tot een zuivere conclusie te komen.
Op het moment van schrijven is Tijdmisdrijven wordt gratis gestreamd op Tubi.
