Het is mogelijk dat wij een commissie ontvangen over aankopen via links.
“Josie and the Pussycats” is de beste film ooit (word lid van het leger), en je moet hem nu meteen bekijken als je hem nog niet hebt gezien – op de 25e verjaardag van de noodlottige release.
Geregisseerd en geschreven door creatieve partners Harry Elfont en Deborah Kaplan, is ‘Josie and the Pussycats’ ogenschijnlijk gebaseerd op personages uit de stripreeks ‘Archie’ – maar het is deelt evenveel DNA met die strips als “Riverdale” doet (wat ik als compliment bedoel). De fictieve meidengroep, bestaande uit zangeres en gitarist Josie McCoy (Rachael Leigh Cook), bassist Valerie Brown (Rosario Dawson) en drummer Melody Valentine (Tara Reid), verschijnt in die strips… maar in dat geval is hun verhaal geen schrijnende aanklacht tegen overconsumptie en kapitalisme.
Op de een of andere manier bedachten Elfont en Kaplan een verhaal rond Josie, Val, Melody en hun succes van de ene op de andere dag als de titelband die de Amerikaanse trendjacht en de hele muziekindustrie op scherp zet. Helaas werd deze aanpak radicaal verkeerd begrepen nadat de film op 6 april 2001 in de bioscoop in New York in première ging. De film was niet alleen een complete box office-bom, maar de recensies waren ook niet vleiend. Ongelooflijk, dit is waar de huidige consensus over bestaat Rotte Tomaten zegt (waarbij de film een sombere kritische beoordeling van 53% “haalt”): “Deze live-action-update van ‘Josie and the Pussycats’ biedt bruisend, pluizig plezier, maar de constante verschijning van productplaatsingen lijkt nogal hypocriet.”
Dat is het hele punt. Bovendien werden Elfont en Kaplan niet betaald voor de vrijwel constante productplaatsing van de film. In plaats daarvan hebben ze het toegevoegd om een punt te bewijzen. Kaplan bevestigde dit ooit in een interview met Buzzfeed-nieuwswaarin hij uitlegde: “Veel recensies noemden ons hypocrieten: ‘Ze nemen geld van deze bedrijven om ze in de film te stoppen, en ze doen precies wat ze zeggen dat mensen niet zouden moeten doen.'” Dus waarom zou je deze film nu kijken?
Josie and the Pussycats heeft een ongelooflijke cast vol komische krachtpatsers
Nou, in de eerste plaats zijn dat Rachael Leigh Cook, Tara Reid en Rosario Dawson perfect gecast als Josie, Melody en Val, maar ik zou nalatig zijn als ik niet zou vermelden dat de cast van deze film absoluut gestapeld is. Nog voordat we ons hoofdtrio ontmoeten, komen we platenbaas Wyatt Frame tegen, gespeeld door de Emmy-winnende “The Traitors” presentator Alan Cummingen een andere enorm succesvolle band die hij leidt. (Die band bestaat trouwens uit Seth Green, Donald Faison en Breckin Meyer.) Wanneer genoemde band, Dujour, zegt dat ze denken dat ze iets vreemds hebben gehoord in een van hun nieuwe singles, zoals een soort achtergrondtrack – en Wyatt realiseert zich, terwijl ze allemaal in het privévliegtuig van Dujour zitten, dat ze de subliminale boodschap hebben ontdekt die verborgen zit in hun muziek en die tieners ertoe aanzet dingen te kopen – laat Wyatt het vliegtuig neerstorten en parachutespringen naar een veilige plek. Dat is hoe deze film beginten het is slechts een van de vele redenen waarom het perfect is.
Cumming is echter niet de enige komische legende in de cast; zijn baas, Fiona, wordt gespeeld door niemand minder dan Parker Posey. Van haar Christopher Guest-samenwerkingen zoals ‘Best in Show’ tot haar meme-spawning, Voor een Emmy genomineerde rol als Victoria Ratliff in seizoen 3 van ‘The White Lotus’Posey is echt een van de grappigste artiesten ter wereld, en ze is absoluut fantastisch als de opgeblazen en frauduleuze Fiona. (Zij is bij wijze van spreken het ‘meesterbrein’ achter het idee om subliminale boodschappen in popmuziek te stoppen, zodat tieners nieuwe trends najagen.) Voeg optredens toe van Missi Pyle (een van de grootste ondersteunende acteurs in de hele entertainmentindustrie), Gabriel Mann, Paulo Constanzo, en zelfs een verdraaide wending van Carson Daly als ‘hijzelf’, en ‘Josie and the Pussycats’ bevat enkele van de grappigste acteurs die je ooit hebt gezien die een geweldige tijd op het scherm hebben gezien.
Josie and the Pussycats is extreem ‘van zijn tijd’ en houdt nog steeds perfect stand
Dus waarom bel ik jullie, de lezers, om “Josie and the Pussycats” zo snel mogelijk te bekijken als je het nog niet hebt gezien… of, eerlijk gezegd, zelfs als je dat al hebt gezien? Ik kan echt niet uitdrukken hoe pittig, leuk en hilarisch grappig deze film is, en alsof dat nog niet genoeg is, is de muziek geproduceerd door de titelband eigenlijk ongelooflijk. (Dat is logisch als je bedenkt dat grote muzikanten als Letters to Cleo’s Kay Hanley en Kenneth “Babyface” Edwards, evenals andere geweldige muzikanten zoals wijlen Adam Schlesinger, nummers als “Three Small Words” en “Pretend To Be Nice” hebben gemaakt.) Het vreemdste aan de blijvende kracht van deze film is echter dat hij erg “van zijn tijd” aanvoelt (speciaal als het om mode gaat), maar het heeft toch een serieuze culturele uithoudingsvermogen.
Mensen hebben ‘Josie and the Pussycats’ de afgelopen 25 jaar opnieuw gewaardeerd, en elke keer dat iemand deze film ontdekt of herontdekt, wordt één ding duidelijk: de thema’s zijn nog steeds ongelooflijk relevant vandaag. Terwijl ik dit schrijf, vliegt er een of ander stopverfspeeltje genaamd NeeDoh uit de schappen, en een paar maanden geleden waren de freaky-deaky Labubu-poppen een ware rage. Al dit spul belandt na een tijdje op stortplaatsen, maar net als in ‘Josie and the Pussycats’ vinden grote bedrijven manieren om te communiceren met tieners en trendjagers; in plaats van subliminale boodschappen in muziek te stoppen, betalen ze alleen TikTok-beïnvloeders om dit spul te verkopen. Niet alleen is ‘Josie and the Pussycats’ nog steeds erg fris en grappig, maar de thema’s zijn, zowel ten goede als ten kwade, nog steeds universeel en relevant, zelfs na twee en een half decennium. Je kunt het bekijken Amazon Prime-video nu… en dat zou je ook moeten doen!
