Gezien het prijskaartje van 24 miljard dollar en twintig jaar ontwikkeling zou je denken dat het Orion-ruimteschip van de Artemis II-missie onberispelijk zou zijn. Helaas, zo werken de dingen niet in het ruimteprogramma. De ontwerpen van deze machines zijn zo complex en er kunnen zoveel dingen misgaan dat er altijd wel ergens een breekpunt zal zijn.
Soms brengt dit komische maar potentieel gevaarlijke gevolgen met zich mee, zoals De toiletstoring van Artemis II of zijn Fouten in Microsoft Outlook– terwijl er op andere momenten tragische eindes zijn, zoals de verliezen van de space shuttles Uitdager En Colombia en hun bemanningen. Toch had ik op mijn NASA-bingokaart uit 2026 niet verwacht dat ik een T-shirt of iets dergelijks zou gebruiken om het zonlicht tegen te houden in plaats van de ingebouwde zonneschermen van het ruimteschip.
Dat is precies wat er gebeurde op dag 4 van de voortdurende maanvlucht. Toen luisterde ik naar de hoogtepunten deze uitwisseling – die ik hieronder zal uitleggen – tussen Mission Control en de Artemis II-bemanning gebeurd:
Houston: We hebben een klein verzoek voor jullie. Eh, met deze houding die we gebruiken bij het bakken, krijgen we de zon op de zonwering en zijn we een beetje bezorgd dat ze te veel opwarmen. Wij willen u verzoeken de zonwering te verwijderen. We begrijpen dat dit het voor jullie erg helder maakt, en we willen jullie aanmoedigen om indien nodig een T-shirt in de cabine of iets dergelijks te dragen om dat zonlicht buiten te houden. Maar de tinten zullen ons helpen met de temperatuurbeperking op de ramen.
Misschien kan niemand je in de ruimte horen schreeuwen. Maar daarna zweer ik dat ik vier astronauten hun ogen hoorde rollen, helemaal vanaf een hoogte van 400.000 kilometer.
Orion: Oké. Eh, dus we hebben ons geïmproviseerde T-shirt op raam 1. Is dat oké om op te blijven, gebaseerd op wat je zei? En we halen de zonnescherm van raam 2 eraf. De andere zijn al af.
Je vraagt je misschien af waarom de crew van Artemis II in naam van Lyndon B. Johnson gedwongen werd een paar oude Taylor Swift-concert-T-shirts te gebruiken om het zonlicht te blokkeren. En ja: “Wat voor raketmondstuk?!” is precies De uitroep die ook in mij opkwam. Vliegen naar de maan is niet hetzelfde als midden augustus van Houston naar Dallas gaan in een Greyhound-bus. Waarom konden ze de ingebouwde zonwering niet gebruiken, die waarschijnlijk enkele miljoenen dollars kostte om samen met de Orion-ramen te ontwikkelen? Zijn die ramen tenslotte niet bedoeld om de hitte van de terugkeer vast te houden? Hoe kunnen ze beschadigd raken door A schaduw?
De uitleg
Laten we eens doornemen wat we weten: op 4 april werd Orion omgezet in een “bakeout” -positie. Bij operaties met ruimtevaartuigen stelt deze specifieke oriëntatie delen van het ruimtevaartuig opzettelijk bloot aan langdurige, directe zonnestraling, vaak om materialen te ontgassen of ijsvorming te beheersen. In dit geval scheen het zonlicht direct op de ramen en raakte het de binnenzonwering. Zonlicht in de verre ruimte, niet gefilterd door de atmosfeer van de aarde, is verblindend helder. Daarom gebruiken astronauten de zonneschermen om het te blokkeren, zodat ze hun slaapcyclus onder controle kunnen houden en overmatig zonlicht in de cabine kunnen vermijden.
Omdat de ondoorzichtige tinten zonne-energie absorberen, absorberen ze ook warmte. Dus maakte Mission Control zich zorgen dat de tinten te heet werden. Maar het probleem was niet de temperatuur van de tinten. Het waren de ramen.
Orion heeft vier ramen op de kegel, plus ramen op de docking- en zijluiken. Elk kegelvenster maakt gebruik van een hybride structuur met drie panelen. Het buitenste deel is een thermische ruit van gesmolten silica, die 5000 graden Fahrenheit aankan. Dat zou nooit worden beïnvloed door de opbouw van de binnentemperatuur.
De binnenlagen zijn echter van acryl. Dit was een van de vele innovaties voor Orion ten opzichte van de Apollo-commandomodules. De overstap van traditionele volledig glazen ruiten naar een acrylinterieur “verlaagde het gewicht van het raamsubsysteem met meer dan 200 pond”, volgens Amerikaans glas tijdschrift. Nu heeft acryl niet dezelfde hittebestendigheid als glas. Dat betekent dat, als de zonwering tijdens het uitwarmen op zijn plaats zou blijven, ze de warmte tegen het raam zouden kunnen vasthouden en het acryl dichter bij de temperatuurlimiet zou kunnen duwen.
Omdat de acrylruit de belangrijkste structurele barrière is die de atmosferische druk van de cabine tegen het vacuüm van de ruimte houdt, is het misschien geen verstandige beslissing om de opgesloten warmte het acryl naar het verwekingspunt van 212 graden Fahrenheit te laten duwen. Het zou gevaarlijk zijn om ergens in de buurt van dat punt te komen, omdat het verzachten van het acryl het draagvermogen ervan in gevaar zou brengen, waardoor een catastrofale drukverlaging zou ontstaan. Logisch, dat is het iets dat NASA koste wat het kost wil vermijden.
Het kwam dus allemaal neer op een ‘beter T-shirt dan sorry’, en Mission Control vroeg de bemanning om de zonneschermen naar beneden te halen, ook al maakte dat de cabine veel lichter. De astronauten volgden de nieuwe geïmproviseerde procedure en plaatsten T-shirts als tijdelijke zonnebrandmiddelen omdat deze meer lucht lieten circuleren en de opbouw van warmte verminderden.
Het is allemaal logisch. Wat niet logisch is, is dat na jaren van dure ontwikkeling en testenNASA en Lockheed Martin dachten niet na over iets dat duidelijk zou gaan gebeuren. Die bakeout-operatie was geen onvoorziene, plotselinge beslissing, maar maakte deel uit van reguliere ruimtevaartuigoperaties. En als er zonneschermen in het ruimteschip zaten, dan denk ik dat ze bedoeld waren om gebruikt te worden als de zon op de ramen schijnt, toch? Het is een logica waarvoor geen raketwetenschapper nodig lijkt te zijn.
De oplossing doet me eigenlijk denken aan Apollo 13, toen astronauten Jim Lovell, Jack Swigert en Fred Haise plastic opbergzakken, karton dat van de omslagen van hun vluchthandleidingen werd gescheurd, slangen van maanruimtepakken en ducttape moesten gebruiken om vierkante CO2-filters van de commandomodule te maken die in de ronde gaten van de maanmodule pasten. In een doe-het-zelfwereld in de ruimte waar Buck Rogers MacGyver ontmoet… heeft iemand wat uit te leggen.
Ik heb NASA en Lockheed Martin gevraagd waarom dit gebeurt en hoe ze dit voor Artemis III wilden oplossen, maar ik heb nog niets van hen gehoord. (We zullen dit verhaal bijwerken als en wanneer ik dat doe). Ik hoop alleen dat het antwoord niet is om een controlepunt ‘T-shirtsysteem klaar’ op hun vluchtchecklists te zetten. Als dat het geval is, kan ik misschien met mijn oma praten en haar vragen of ze NASA een paar van haar gehaakte gordijnen kan sturen.
