Ik zal de eerste zijn om dat toe te geven De jongens en ik heb een ingewikkelde relatie. De ultra-bloederige superheldensatire van Eric Kripke was de eerste paar seizoenen baanbrekend, en de spin-off ervan, Gen Vpaste dat concept opmerkelijk goed aan bij een jonger publiek. Echter, als De jongens Seizoen 3 bereikte, werd een probleem heel duidelijk: de hele show was aan het opbouwen naar een laatste confrontatie tussen The Boys en Homelander, maar met elk seizoen en elke verlenging werd dat laatste gevecht op de helling gezet, en het was moeilijk om niet te zien hoe de plot watertrappelde.
Nu zijn The Boys nog een laatste keer terug in de stad, en die belofte van finaliteit is precies wat de show nodig had. Met een epische finale om naar toe te bouwen, valt alles aan de serie op zijn plaats: de inzet van het verhaal voelt onmiddellijk aan, de satire krijgt een nieuwe invalshoek die volkomen fris aanvoelt, en zelfs het format van de serie zelf evolueert. De jongens loopt misschien ten einde, maar dat is precies wat het nodig had om zijn erfenis als een van de beste superheldenshows aller tijden veilig te stellen.
Aan het einde van De jongens In seizoen 4 bereikte Homelander (Antony Starr) nieuwe hoogten van zijn toch al ongekende kracht. Met een marionettenleider in het Oval Office had Vought (en bij uitbreiding Homelander) niets in de weg voor wereldheerschappij, en Hughie (Jack Quaid), Frenchie (Tomer Capone) en Mother’s Milk (Laz Alonso) werden naar een ‘vrijheidskamp’ gestuurd, waar ze het afgelopen jaar hebben gezeten. Maar wanneer Annie January (Erin Moriarty), voorheen Starlight, een grote stap zet tegen Homelander, probeert Billy Butcher (Karl Urban) de hele bende bij elkaar te krijgen voor één laatste missie – een die supers voor altijd zou kunnen elimineren.
De bende komt voor de laatste keer samen in seizoen 5 van The Boys.
Amazon Prime-video
Ondertussen is Ashley Barrett (Colby Minifie), vers besmet met Compound V, nu vice-president van de Verenigde Staten, maar staat zo onder de duim van Homelander dat zelfs als een deel van haar haar zegt het juiste te doen, ze doodsbang is om Homelander over te steken. En met goede reden: Homelander is in een traan als geen ander in dit seizoen, tot het punt waarop je kunt zien wanneer een aflevering eindigt wanneer hij een hoofdpersonage vermoordt. Zoals in aflevering 1 is vastgesteld, is niemand veilig, en het komt ongelooflijk zelden voor dat iedereen aan het begin van de aflevering levend de aftiteling haalt.
Maar Homelander vindt nog steeds tijd voor zijn hobby’s, waaronder het nieuw leven inblazen van zijn vader, Soldier Boy (Jensen Ackles), die een van de beste verhaallijnen van het seizoen heeft, waarschijnlijk vanwege het feit dat zijn prequel-serie, Vought stijgtzal de franchise voortzetten nadat de hoofdserie voorbij is. Hij heeft ook een nieuwe droom aangenomen, feitelijk de enige titel die hij nog moet veroveren: God.
Een van de grootste kritieken over de latere seizoenen van De jongens is dat de serie onherkenbaar was geworden van de andere superheldenfranchises die hij wilde satiriseren. Terwijl een deel daarvan blijft bestaan – er bestaat een genotzuchtige running gag over hoe moeilijk het is om finales te schrijven – wordt het grootste deel van deze kwestie opgehelderd door te focussen op religieuze satire, die vaak meer op De rechtvaardige edelstenen dan het Marvel Cinematic Universe. De kern van deze verhaallijn is Oh Father (Daveed Diggs), een geweldige megaprediker die onmiddellijk zijn appelwagen koppelt aan de nieuwe ambitie van Homelander, tot grote ergernis van Firecracker (Valorie Curry), die niet zo bereid is het geloof waarmee ze is opgegroeid weg te gooien.
De introductie van Oh Father maakt het mogelijk De jongens om zijn snijdende blik te verleggen naar het hele instituut van het christendom.
Amazon Prime-video
Van de zeven afleveringen die critici ter beoordeling kregen, is er een duidelijk hoogtepunt: aflevering 5, waarin een anthologische blik wordt geworpen op de personages die misschien niet in de schijnwerpers staan, waaronder de nieuwe Black Noir, Sister Sage en zelfs Terror, Butcher’s dog. In elk van de vele segmenten krijgen we de meest genuanceerde verhalen te horen die we ooit in deze serie hebben gezien. Het is ook verreweg de meest met sterren bezaaide aflevering, en de meest verhalende bevredigende.
In zekere zin zou elke aflevering van dit seizoen kunnen dienen als een passende afsluiting van de serie, waarin kwesties als opoffering, afsluiting en vragen over de aard van normaliteit aan de orde komen, alle thema’s die je van een laatste seizoen verwacht te zien. Het einde wordt nooit gezien als iets om bang voor te zijn, maar als iets om naar uit te kijken, en dat vooruitzicht maakt het verschil.
Critici hebben misschien niet de finale te zien gekregen, maar zelfs deze zeven afleveringen hebben mijn relatie met deze show genezen. Ik heb nog steeds mijn muggenziftenmaar ik kan de waarheid niet ontkennen: dit is de superheldenshow die de afgelopen twintig jaar zal bepalen, en eerlijk gezegd kan geen enkel ander verhaal dit tijdperk recht doen.
