In 2014 behaalde Dr. Peter Weller een doctoraat in de kunstgeschiedenis van de Italiaanse Renaissance aan de UCLA. Zijn proefschrift, getiteld “Alberti Before Florence: Early Sources Informing Leon Battista Alberti’s De Pictura”, is online beschikbaar en behandelt enkele van de vroegste voorbeelden van humanisme in de Italiaanse kunst, daterend uit het midden van de 15e eeuw. Het beslaat ongeveer 300 pagina’s en is uiteraard streng onderzocht, zoals bij alle scripties het geval is. Dit zou al een indrukwekkende prestatie in iemands leven zijn als Weller niet ook tientallen jaren acteerervaring achter de rug had, waaronder het spelen van de titel robotsuperheld in de film ‘RoboCop’ uit 1987 van regisseur Paul Verhoeven. Weller schuwt het niet om zijn acteerfaam te gebruiken om mensen naar zijn lezingen over de Italiaanse Renaissance te lokken; hij noemde letterlijk een sprekend optreden in 2025 “Van Renaissance tot RoboCop.” Dat kan koop zijn boek online.
Weller begon met acteren in de jaren zeventig en verscheen op het podium in verschillende opmerkelijke Broadway-producties. Zijn eerste tv-film was ‘The Man Without a Country’ uit 1973, en zijn eerste speelfilm was ‘Butch and Sundance: The Early Days’ uit 1979. Hij ontving in 1993 een Oscar-nominatie voor het regisseren van de korte film ‘Partners’ en regisseerde de afgelopen decennia tientallen afleveringen van tv-shows. ‘RoboCop’ uit 1987 is misschien wel zijn beroemdste film, maar het is slechts één ster in de melkweg van Wellers carrière.
Maar als het om ‘RoboCop’ gaat, kan Weller er niet naar kijken. Weller stond op het podium tijdens een lezingenevenement toen hij zich de laatste keer herinnerde dat hem was gevraagd om ‘RoboCop’ te introduceren in het Egyptian Theatre in Hollywood (zoals te zien in deze video op zijn website). Instagram rekening). Tijdens de vertoning realiseerde hij zich echter eindelijk wat een vreselijke tragedie de film in wezen is en hij kon het niet langer verdragen, vooral niet nadat hij kinderen had gekregen. Het is gewoon te triest voor hem om het nu te verdragen.
Peter Weller is enorm gegroeid sinds RoboCop
‘RoboCop’, om de lezers eraan te herinneren, speelt zich af in de nabije toekomst van Detroit, wanneer de lokale politie is geprivatiseerd. Wanneer een menselijke agent genaamd Murphy (Peter Weller) tijdens zijn dienst wreed wordt neergeschoten, neemt het megabedrijf Omni Consumer Products zijn gebroken lichaam, verbindt wat er nog over is in een robotachtig exoskelet en introduceert de resulterende cyborg als RoboCop, de toekomst van wetshandhaving. ‘RoboCop’ speelt als een superheldenfilm, maar is net zo goed een sciencefiction-satire op de hebzucht van het bedrijfsleven. Murphy is eigenlijk dood, maar zijn hersenen en lichaam worden gedwongen een gewelddadige bedrijfsmascotte te worden.
De film is door de jaren heen het onderwerp geweest van talloze repertoirevertoningen, dus Weller heeft “RoboCop” waarschijnlijk vele malen gezien. De film is niet alleen blockbuster-entertainment, maar is ook zeer geliefd bij critici vanwege de gedurfde en cartoonachtige manier waarop het denken uit het Reagan-tijdperk wordt neergehaald. Tijdens het bovengenoemde evenement herinnerde Weller zich dat hij daarna een dergelijke vertoning had bijgewoond het overlijden van zijn ‘RoboCop’-co-ster Miguel Ferrer. In het bijzonder herinnerde hij zich dat hij naast de co-schrijver van de film, Ed Neumeier, zat en nadacht over hoeveel hij persoonlijk was gegroeid sinds 1987. Zoals hij het uitdrukte:
“We doen de vraag-en-antwoordsessie aan het einde, en ik zit daar en kijk naar de film. Het is de laatste keer dat ik hem heb gezien, de laatste keer dat ik hem zal bekijken, was met Ed. En ik wend me tot Ed, en aan het einde ervan (…) nu heb ik een kind. Nu ben ik getrouwd. Toen ik ‘RoboCop’ deed, had ik geen kind. Ik was niet getrouwd. Ik woonde niet in een huis. Ik had niemand die verliefd was op superhelden. Nu heb ik een kind dat op dit moment naar deze film kijkt en verliefd is op superhelden.”
Dat bracht iets teweeg bij Weller.
Peter Weller kan RoboCop niet bekijken omdat het te triest is
Verderop bekende Peter Weller dat hij niet langer mee kon doen aan de actie. Hij heeft het gevoel dat zijn karakter, ooit een agent genaamd Murphy, is beroofd van zijn menselijkheid en dat deze nooit volledig is teruggewonnen. “RoboCop” eindigt met RoboCop die zichzelf voorstelt als Murphy, maar dat zou heel goed de cyborg kunnen zijn geweest die zich realiseerde dat hij ooit een mens was; hij werd niet meer Murphy. Volgens Weller:
“Ik kijk naar deze film en huil aan het einde ervan, waardoor ik eruit gehaald wordt. En ik wend me tot Ed en ik zei: ‘Dit is een tragedie. Deze film is een tragedie.’ Wat er ook gebeurt, het brengt de mensheid terug. ‘Hoe heet je, zoon?’ ‘Murphy.’ Wat het ook is over de wedergeboorte, de wederopstanding – zoals Aristoteles zei, van alle briljante scripts of toneelstukken in het derde bedrijf gaat het allemaal over de wederopstanding – ik zat daar en huilde. Ik wendde me tot Ed en zei: ‘Ik kijk deze film niet meer.’ En dat ben ik niet.”
Ed Neumeier, die de sfeer luchtig hield, suggereerde dat Weller de grappige delen gewoon opnieuw kon bekijken. Weller lachte erom.
Maar Weller heeft wel een punt. Het onderliggende verhaal van “RoboCop” is een gruwelijke tragedie. En het lijkt erop dat de tragedie niet transformerend was. Murphy’s zogenaamde wederopstanding maakte indruk op Weller vanuit schrijversoogpunt, maar hij leek niet te denken dat het een positieve catharsis was. Hij zag net een dode man zijn leven verliezen. Hij dacht aan zijn familie, zijn huis, zijn eigen leven, en hij huilde. Dat is net zo’n legitieme reactie op ‘RoboCop’ als welke andere reactie dan ook. Je kunt begrijpen waarom hij zichzelf dit nooit meer zou willen meemaken. Paul Verhoeven heeft RoboCop bijna niet gemaakt. We zijn allemaal dankbaar dat hij dat deed.
