Clint Eastwood was vóór een handvol dollars geen fan van het werk van Sergio Leone

Het is mogelijk dat wij een commissie ontvangen over aankopen via links.

De westerns van Sergio Leone herschreven de regels van het filmmakenmaar de Italiaanse regisseur begon zijn carrière niet met dat genre. Zijn eerste echte film (hij had eerder een regisseur voor een speelfilm vervangen) was ‘Il Colosso di Rodi’ uit 1961 of ‘The Colossus of Rhodes’, een mythologisch epos met Rory Calhoun in de hoofdrol als de Griekse held Darios. Het was een vrij onopvallende inspanning van Leone, althans vergeleken met de films die hij daarna maakte en die een duidelijker stilistische visie vertoonden. Clint Eastwood leek het daar zeker mee eens te zijn en verwierp “The Colossus of Rhodes” in het boek “Gesprekken met Clint” als “niet mijn favoriete foto.”

Met ‘A Fistful of Dollars’ uit 1964 werd Eastwood aan de wereld geïntroduceerd als de man zonder naam. Voorafgaand aan het debuut van de film stond de acteur bekend om zijn rol van Rowdy Yates in ‘Rawhide’, maar zijn scherpschutter op het grote scherm was een geheel nieuw personage: laconiek, meedogenloos efficiënt en imposant. Hoewel het enige tijd duurde voordat ‘A Fistful of Dollars’ de Verenigde Staten bereikte, bewezen het en de twee sequels uiteindelijk dat Eastwood alles in zich had om de megaster op het grote scherm te worden die hij werd.

Als zodanig zou je verwachten dat Eastwood niets dan goede dingen te zeggen heeft over de regisseur van de trilogie. Voor het grootste deel is dat het geval geweest, maar de acteur hield zich niet in in een interview uit 1979 met journalist Paul Nelson, waarin hij niet bepaald complimenteus was over Leone’s eerste regie-inspanning.

In ‘Conversations with Clint: Paul Nelson’s Lost Interviews with Clint Eastwood, 1979-1983′ herinnerde Clint Eastwood zich dat hij het scenario voor ‘A Fistful of Dollars’ had ontvangen. Hij zei: “Toen ze me dat script stuurden om het te doen, was ik helemaal niet geïnteresseerd.” Bovendien was Eastwood destijds niet bepaald een fan van Sergio Leone. “Leone regisseerde slechts één film eerder”, voegde hij eraan toe. “Een ding genaamd ‘Il Colosso di Rodi’, ‘De Colossus van Rhodos’, en dat was niet mijn favoriete foto. Het was een ding van Rory Calhoun met t**s-en-sandalen.” De meer informele term van Eastwood verwijst naar een ‘Sword and Sandal’-film, een voorloper van de Spaghetti Western, waarin Europese filmmakers historische heldendichten creëerden naar het voorbeeld van Hollywood-tegenhangers met een groot budget. Het is duidelijk dat Eastwood niet onder de indruk was.

Uiteindelijk was de acteur ervan overtuigd ja te zeggen tegen Leone nadat hij het script voor “A Fistful of Dollars” had gelezen en positieve dingen over de regisseur had gehoord. “Toen ik het las, was ik geïnteresseerd”, vervolgde hij. “Omdat ik als western de mogelijkheden erin zag, op voorwaarde dat de regisseur zo goed was als men zei.” Volgens de acteur had Leone in Rome een reputatie als “een man met een groot gevoel voor humor” en “een zeer fantasierijke man”, wat hem er uiteindelijk toe bracht een gokje te wagen en ja te zeggen.

Toch, zelfs nadat je ermee hebt ingestemd om de hoofdrol te spelen, Eastwood herschreef het “Fistful of Dollars” -scriptwaardoor de expositie wordt verwijderd en zijn karakter veel raadselachtiger wordt. Zoals de acteur het uitdrukte: “Je zou de hele achtergrond (van zijn personage) opgeschort kunnen houden, en het publiek laten uitzoeken wie hij is.” Dat druiste in tegen de traditie waar Leone uit voortkwam, en in die zin hielpen acteur en regisseur elkaar aanscherpen, dus voordat Eastwood stopte met het maken van westerns met Leone tegen het einde van de jaren zestig.

Na “A Fistful of Dollars” kwamen “For a Few Dollars More” en “The Good, the Bad, and the Ugly.” Tegen het einde van deze ‘Dollars’-trilogie was Clint Eastwood een filmster, hoewel hij nog niet helemaal de filmlegende was die we hem nu kennen. Om nog grotere hoogten te bereiken, moest de acteur zich vertakken en nieuwe personages verkennen. Als zodanig, terwijl Clint Eastwood was positief over de ‘Dollars’-trilogiewas hij niet per se geïnteresseerd in Leone’s volgende idee voor een nieuwe western.

De regisseur wilde dat Eastwood de hoofdrol zou spelen in zijn film draai aan de grootste hits van de western ‘Once Upon a Time in the West’ maar de acteur wilde simpelweg niet herhalen wat hij in zijn eerdere Leone-samenwerkingen had gedaan. Uiteindelijk ging de rol van de mysterieuze scherpschutter Harmonica naar Charles Bronson. Ondertussen dwaalde Eastwood niet ver af van het genre dat hem een ​​filmcarrière opleverde, door meerdere westerns te maken in de nasleep van zijn ‘Dollars-trilogie’. Maar hij was totaal niet geïnteresseerd in het bewonen van dezelfde antiheld die over de vlakten van Leone’s spaghettiwesterns had rondgezworven.

Op dat moment had zijn beslissing om niet in Leone’s volgende western te verschijnen niets te maken met zijn afkeer van ‘The Colossus of Rhodes’. Na drie films met de Italiaanse regisseur had Eastwood zichzelf duidelijk ontkracht van het idee dat Leone alleen goed was voor afgeleide ’t**s and sandal’-onzin. Maar dat betekende niet dat hij de rest van zijn carrière een versie van The Man with No Name wilde spelen. Leone van zijn kant gebruikte wat hij had geleerd van de samenwerking met zijn Amerikaanse ster en creëerde een nieuw trio films dat bekend werd als de ‘Amerika-trilogie’. De twee zijn nooit meer herenigd voor een nieuwe film.