Vorige maand brak het nieuws dat Chloé Zhao’s geplande reboot van Buffy de vampierdoder zou niet doorgaan bij Hulu, wat de harten zou breken van fans die verlangden naar een terugkeer naar Sunnydale. Maar er is geen reden om te rouwen, Scoobies: de geest van door YA beïnvloede bovennatuurlijke horror-romantiek leeft in De huid van de slang.
De Australische schrijfster-regisseur Alice Maio Mackay, nu 21 jaar oud en bezig aan haar zesde speelfilm, specialiseert zich in doe-het-zelffilms die bekende genrekaders gebruiken en deze doorbreken door haar eigen ervaringen en die van de queergemeenschap om haar heen. Mackay’s films zijn samen met hun maker volwassen geworden en hebben langzaamaan het vertrouwen gekregen om verder te gaan dan het kamp en naar iets oprechters. De huid van de slang is dat omslagpunt.
De visuele effecten en make-up markeren dit nog steeds als een low-budget productie, maar op een charmante retro-manier die bovennatuurlijke tiener-tv-shows uit de millenniumwisseling oproept – Gecharmeerdbijvoorbeeld, of natuurlijk, Buffy de vampierdoder. De plot staat op zichzelf, maar handhaaft het episodische tempo van een tv-serie, introduceert de hoofdpersonages en vestigt hun relaties voordat er halverwege de film een bovennatuurlijke dreiging wordt ingevoegd – in dit geval een vervloekte tatoeage die de knappe kerel van de film in een slangachtige succubus verandert.
Zelfs de bovennatuurlijke make-up deelt een gelijkenis met Buffy.
Donkere sterfoto’s
Maar dat is eigenlijk meer een subplot. Het hart van De huid van de slang is de romance tussen Anna (Alexandra McVicker), een jonge transvrouw met zachte stem die net uit haar onderdrukkende stadje is ontsnapt om bij haar oudere zus (Charlotte Chimes) te gaan wonen, en Gen (Avalon Fast), een tattookunstenaar die de wereld rondreisde om de vrouw te vinden die ze in haar dromen zag. Anna is die vrouw, en de aantrekkingskracht tussen haar en Gen is onmiddellijk en sterk.
De chemie tussen McVicker en Fast is teder, en ze vormen een geloofwaardig stel terwijl ze in een hartverscheurende affaire terechtkomen die nog intenser wordt gemaakt door hun gedeelde verkenning van hun paranormale vermogens, die krachtiger worden als ze samen zijn. De intimiteit die Anna voelt met Gen – afwisselend een minnaar, een leraar, een mentor en een beste vriend voor de jonge heks – is bedwelmend en romantisch. De associatie van vreemdheid en magie in de film is ook bevestigend: Gen vertelt Anna al vroeg dat haar vermogen om in de hoofden van anderen te ‘opduiken’ ‘een verdediging is die je hebt opgebouwd (dat is) bijna automatisch’, waardoor haar dikke huid in een superkracht verandert.
Voordat hij in de tweede helft naar de monster-van-de-week-modus overschakelt, De huid van de slang speelt als een etherische Sapphic-versie Scannersmet gekleurde verlichting die aan een ander doet denken Buffy-geïnspireerd werk van een transvrouwelijke filmmaker, Jane Schoenbrun Ik zag de tv-gloed. Dit zou geen verrassing moeten zijn; de transfilmgemeenschap is vrij klein, vooral in de genrewereld. En terwijl Schönbrun er niet direct bij betrokken was De huid van de slang, nog twee grote transfilmmakers — De Volksjoker regisseur Vera Drew, die de film monteerde; En Castratiefilm maestro Louise Weard, die het produceerde, waren. Bijzondere troef is de montage van Drew, die psychedelische accenten aan de film toevoegt die de dromerige sfeer enorm versterken.
De queer-update over het procedurele genre zal aantrekkelijk zijn Ik zag de tv-gloed ventilatoren.
Donkere sterrenfoto’s
Maar uiteindelijk, De huid van de slang is de visie van Mackay, en haar avatar op het scherm McVicker draagt deze met gereserveerde, waakzame gratie uit. Dit is een fantasie – van erbij horen, van kracht door zachtheid, van het kunnen beschermen van degenen van wie je houdt tegen alles wat gewelddadig en haatdragend is in deze wereld – maar het is geworteld in een doorleefde ervaring waardoor het heel gegrond en authentiek aanvoelt. Vreemd zijn in de wereld van vandaag kan eng zijn, maar het kan ook transcendent en mooi zijn. Dat wordt hier allemaal weerspiegeld: de emo f*ckboy-demon met de slangentanden is gewoon een leuke bonus.
