Verhaal: Wanneer Bowser Jr. prinses Rosalina gevangen neemt om een verwoestend wapen los te laten, Mario en Luigi bundelen hun krachten met Peach en Yoshi. Hun intergalactische zoektocht wordt een race tegen de klok om haar te redden en universele vernietiging te voorkomen. Beoordeling: Er is een versie van De Super Mario Galaxy-film dat werkt bijna – een die bruist van warmte, emotionele inzet en een oprecht gevoel van verwondering. Je kunt er op verspreide momenten een glimp van opvangen: een aarzelende Bowser die schurkenstreken probeert te verzoenen met hervormingen, of de vluchtige tederheid tussen prinses Peach en Rosalina. Maar die fragmenten komen nooit helemaal samen. In plaats daarvan mededirecteuren Aäron Horvath en Michael Jelenic en schrijver Matthew Fogel leveren een film af die sterk leunt op spektakel en nostalgie, zonder de emotionele kern die zijn voorganger deed resoneren volledig te begrijpen. Het strekt tot eer dat deze 98 minuten durende film geen tijd verspilt aan de expositie. Het veronderstelt bekendheid met het Mario-universum en duikt rechtstreeks in de intergalactische chaos. Voor kijkers die al in deze wereld hebben geïnvesteerd, bieden de oogverblindende beelden – wervelende sterrenstelsels, levendige wezens en kinetische actie – een zekere zintuiglijke sensatie. Toch wordt deze aanpak ook een tweesnijdend zwaard. Zonder basis of narratieve helderheid voelt de film vaak aan als een reeks losjes met elkaar verbonden niveaus in plaats van als een samenhangend verhaal. Het centrale conflict – Bowser Jr. (Benny Safdie) ontvoert Rosalina (Brie Larson) om een universumbedreigend wapen aan te drijven – heeft de kenmerken van een meeslepende boog. Het vertellen van verhalen blijft echter frustrerend oppervlakkig. Emotionele beats worden geïntroduceerd, er wordt op gezinspeeld en vervolgens snel verlaten ten gunste van hectische actie of slapstickhumor. Het resultaat is een film die naar diepte gebaart, maar zich daar nooit toe verbindt. Ook de karakterisering voelt ongelijkmatig aan. Mario (Chris Pratt) en Luigi (Charlie Day), ogenschijnlijk het hart van de franchise, staan verrassend buitenspel. Hun reis verloopt parallel, maar mist urgentie of emotionele investering, waardoor ze zich secundaire spelers voelen in hun eigen film. Zelfs Mario’s ontluikende dynamiek met Peach (Anya Taylor-Joy) is onderontwikkeld en gereduceerd tot een vage suggestie in plaats van een betekenisvolle draad. Bijfiguren laten daarentegen vaak een sterkere indruk achter. Yoshi, met aanstekelijke charme ingesproken door Donald Gloverbrengt een welkom gevoel van speelsheid met zich mee, terwijl Bowser Jr. naar voren komt als een heerlijk overdreven antagonist, gedreven door herkenbare onzekerheden. Jac Zwart’s Bowser, hoewel minder centraal dan voorheen, injecteert nog steeds momenten van persoonlijkheid in het verhaal. Toch kunnen zelfs deze uitvoeringen het gebrek aan focus van de film niet volledig compenseren. De introductie van nieuwe elementen – van Rosalina’s moederlijke band met de Luma’s tot een uitgebreide reeks bijpersonages – had het universum moeten verrijken. In plaats daarvan dragen ze bij aan een overweldigend gevoel van rommel. De film gooit voortdurend nieuwe ideeën, karakters en referenties naar het publiek, waardoor ze zelden kunnen ademen. Wat expansief zou moeten aanvoelen, voelt in plaats daarvan druk en vreemd onpersoonlijk. Visueel hapert de film zelden. De animatie van Illumination is helder, gepolijst en vaak opvallend en geeft de eigenzinnigheid van het Mario-universum met indrukwekkende details weer. Actiescènes zijn dynamisch en fantasierijk, gevuld met zwaartekracht tartende achtervolgingen en kleurrijke decorstukken. Maar zelfs hier wordt overmaat een probleem. Het meedogenloze tempo laat weinig ruimte voor spanning of uitbetaling, waardoor wat opwindend zou moeten zijn, verandert in iets vreemds verdovends. Een van de meer verrassende tekortkomingen is het gebruik van nostalgie in de film. Waar de eerste film fanservice balanceerde met verhalen vertellen, leunt deze aflevering te zwaar op referenties en paaseieren. In plaats van het verhaal te versterken, voelen deze momenten vaak aan als afleiding: snelle knikjes die bedoeld zijn om herkenning op te wekken in plaats van emotie. Uiteindelijk lijdt de film onder het ontbreken van een duidelijk centrum. Het verankert zichzelf niet in een sterke karakterboog of een meeslepende emotionele reis; in plaats daarvan kiezen we voor een losse benadering die beweging boven betekenis stelt. Het resultaat is een film die meer aanvoelt als een product – een energiek, visueel aantrekkelijk product – dan als een volledig gerealiseerd verhaal. Dat gezegd hebbende, het is niet zonder publiek. Jongere kijkers en toegewijde fans van de franchise kunnen genoeg vinden om van te genieten dankzij de levendige beelden en constante activiteit. Maar voor degenen die op zoek zijn naar de charme, humor en emotionele weerklank die recente videogameaanpassingen naar een hoger niveau hebben getild: De Super Mario Galaxy-film blijkt een stap achteruit te zijn. Uiteindelijk is het een film die blijft rennen, springen en draaien, maar zelden lang genoeg pauzeert om echt te landen.
