De Super Mario Bros.-filmster uit 1993 die ervoor zorgde dat de regisseurs in Hollywood op de zwarte lijst kwamen te staan

Toen Rocky Morton en Annabel Jankel hun speelfilmdebuut maakten door Rudolph Maté’s film noir-klassieker DOA opnieuw te maken, uitten de meeste critici hun ontzetting, zo niet afschuw. (Hé, Gene Siskel en Roger Ebert vonden het leuk!) Hoe durven een paar commerciële/muziekvideoregisseurs de integriteit van het clair-obscur van dit inventieve moordmysterie uit 1950 te schenden waar de meeste moderne bioscoopbezoekers nog nooit van hadden gehoord, laat staan ​​gezien? Disney en Touchstone Pictures gaven niets om integriteit, maar ze geloofden duidelijk niet in de film. “DOA” kwam in de bioscoop op 18 maart 1988 en eindigde als derde achter “Police Academy 5: Assignment Miami Beach” en “Good Morning, Vietnam.” Binnen enkele weken was het vergeten, en het blijft tot op de dag van vandaag relatief onbekend (ondanks de inspanningen van Quentin Tarantino).

Dit stinkt. Morton en Jankels ‘DOA’ is een vlot, visueel aantrekkelijk stukje neo-noir, terwijl de filmmakers zelf geen stijl-over-inhoud-hacks zijn. In plaats daarvan hadden ze invloedrijke video’s geregisseerd voor Elvis Costello (“Accidents Will Happen”), Tom Tom Club (“Genius of Love”) en Donald Fagen (“New Frontier”), en waren ze zelfs co-creator van de satirische mediapresentator Max Headroom.

Het voelde dus als een grote stap terug toen het tweetal werd aangenomen om ‘Super Mario Bros.’ uit 1993 te regisseren. Dit zou de eerste Amerikaanse speelfilm ooit zijn gebaseerd op een videogame, en werd als zodanig met scepsis bekeken. Maar met “The Killing Fields” en “The Mission”-regisseur Roland Joffé aan boord als producer, was er misschien iets vreemds en onconventioneels in de maak.

“Super Mario Bros.” voldeed aan die verwachtingenmaar het ging ten koste van de Hollywood-carrières van Morton en Jankel. De productie van de film was pure chaos, waarbij sterren Bob Hoskins en John Leguizamo zich tegen het regieduo keerden. Het was echter Dennis Hopper, gecast als de gemene president “King” Koopa, die hen de stad uit joeg.

Ik ben een fan van studio-mutts met een groot budget, dat wil zeggen films die door tegenstrijdige creatieve inbreng een hel zijn om te maken, maar uiteindelijk opwindend origineel blijken te zijn. Ik ga altijd naar de mat voor Michael Lehmanns prachtige, ten onrechte verguisde ‘Hudson Hawk’ (samen met de vurige rom-com “Wilder Napalm” van Glenn Gordon Caron), en ik vind het geweldig als mede-filmfanaten me proberen om te draaien na een box office-uitroeiing van getalenteerde regisseurs die ik eerder had afgewezen.

Ik ben nog niet helemaal klaar met ‘Super Mario Bros.’, dat niet eens in de buurt kwam van het terugverdienen van zijn budget van $48 miljoen aan de kassa, maar het heeft uitbarstingen van plezier en oprechte hilariteit die ervoor zorgen dat het niet in saaiheid vervalt. De decors van “Blade Runner”-ontwerper David L. Snyder zijn oogverblindend uitgebreid, terwijl de kostuums van Joseph A. Porro volkomen absurd zijn. Volgens een mondelinge geschiedenis uit 2023 van Omgekeerdhet klinkt alsof Rocky Morton en Annabel Jankel het script niet konden achterhalen; dat Morton in botsing kwam met de begaafde en gemakkelijke scenarioschrijver Ed Solomon voelt als een grote rode vlag.

Niettemin gebeuren er ruige scheuten. Dit had een leerervaring moeten zijn. In plaats daarvan schilderde Dennis Hopper Morton en Jankel af als hansworsten toen ze werden geïnterviewd door de Los Angeles Times in 1992. Toen hem werd verteld dat Morton en Jankel niet met de krant wilden praten, antwoordde Hopper: “Dat is het slimste wat ik van hen heb gehoord. Dat is het enige intelligente wat ik heb gehoord dat ze echt hebben gedaan.”

Om eerlijk te zijn, was Hopper niet de enige die de regisseurs vernielde. Na de release van de film noemde Bob Hoskins het paar ‘f***in’ idioten’, terwijl John Leguizamo Morton ervan beschuldigde hete koffie over het hoofd van een figurant te gieten (wat de regisseur in Inverse’s oral history heftig ontkende). Maar de opmerkingen van Hopper hadden onmiddellijke en verwoestende professionele gevolgen.

De dag nadat het stuk van de Los Angeles Times was gepubliceerd, schrapte de Creative Artists Agency Rocky Morton en Annabel Jankel als klanten. Dit was praktisch een doodvonnis in 1992. Onder leiding van superagent Michael Ovitz was CAA een krachtpatser op het gebied van talentverpakking. Ovitz en zijn medewerkers controleerden de toegang tot mensen als Steven Spielberg, Tom Cruise, Barbra Streisand, Sydney Pollack, Kevin Costner en Sylvester Stallone, en ze wilden hen niet graag laten werken met niet-CAA-klanten. Ze maakten het leven moeilijk voor studio’s en rivaliserende bureaus, maar toen het alternatief was dat ze geen kans hadden om met het bovengenoemde talent te werken, was de hoofdpijn de moeite waard.

Als je werd geëxcommuniceerd door CAA, betekende dit dat je op een zwarte lijst voor de hele sector stond. Het bureau verbrak met name de banden met Morton en Jankel toen ze net begonnen waren met de postproductie van ‘Super Mario Bros.’ Dat ze dit deden omdat een waardevollere cliënt, Dennis Hopper, ze in de pers had versnipperd, betekende een lange gevangenisstraf voor de directeur.

Jaren later ging Jankel solo en vond opnieuw succes als videoclip en commercieel directeur. Vervolgens regisseerde ze een bewerking van David Almonds veelgeprezen YA-roman ‘Skellig’ en het romantische drama ‘Tell It to the Bees’. Zowel Morton als Jankel (die in 2005 scheidden) zijn bemoedigd door “Super Mario Bros.” het vinden van een enthousiaste cult-aanhang, die zelfs zo ver ging dat hij in 2023 een middernachtvertoning van de film bijwoonde in Quentin Tarantino’s New Beverly Cinema in West Hollywood. Het duo verdiende de woestijn in 1993 niet. Maar in tegenstelling tot John McTiernan wiens eigen regiecarrière een maand later een grote hit kreeg toen “Last Action Hero” werd gebombardeerdhadden ze geen reeks blockbusters om hun zaak te versterken. Op die manier kan de Droomfabriek een nachtmerrie zijn.