Acteur en activist Ariel Bronz, lange tijd verbannen naar de esoterische uithoeken van de Israëlische kunstscene, is in de schijnwerpers gekatapulteerd na zijn optreden in de film ‘Yes’. Het leverde hem vorig jaar een nominatie voor beste acteur op tijdens de prijsuitreiking van de Israëlische academie. Hij heeft niet gewonnen.
Ofir Berman voor NPR
onderschrift verbergen
bijschrift wisselen
Ofir Berman voor NPR
TEL AVIV, Israël – De scherpste Israëlische film die tijdens de laatste paar oorlogsjaren is uitgekomen is ‘Yes’, die vorige week in première ging. theaters selecteren in de VS
De film begint met een paar go-go-dansers die de Israëlische legerchef entertainen op een wild feest tijdens de Gaza-oorlog.
In de hoofdrol speelt een van de meest provocerende figuren uit de Israëlische theaterscene: de 41-jarige acteur Ariël Brons.
Zijn karakter in de film is een avant-gardemuzikant die getrouwd is met een danseres die na de door Hamas geleide aanval van 7 oktober 2023 besluit zich te conformeren aan de Israëlische mainstream. Ze nemen optredens op zich en treden op voor de Israëlische elite.
“Het worden entertainers die clowns afsnijden… om op deze plek te kunnen overleven”, vertelde Bronz aan NPR.
Israëlische critici noemen het een ‘monumentale’, ‘provocerende’ film
Het personage van Ariel Bronz in de film “Yes” is een avant-gardemuzikant die getrouwd is met een danseres die, na de door Hamas geleide aanval van 7 oktober 2023, besluit zich te conformeren aan de Israëlische mainstream. Ze nemen optredens op zich en treden op voor de Israëlische elite.
De Israëlische regisseur van ‘Yes’, Nadav Lapid, zegt dat het moeilijk was om Israëlische acteurs te vinden die bereid waren aan de film deel te nemen. Het kreeg lovende kritieken in Israël, waarbij critici het ‘monumentaal’ en ‘provocerend’ noemden.
Met dank aan Transpex
onderschrift verbergen
bijschrift wisselen
Met dank aan Transpex
De film, die vorig jaar in première gegaan op het filmfestival van Cannes, kijkt goed naar het trauma en rijden voor De wraak die Israël overspoelde na 7 oktober, toen veel Israëlische artiesten zich rond de vlag verzamelden of optraden voor troepen terwijl Israël ten oorlog trok in Gaza.
In de film krijgt het personage van Bronz de opdracht om een nieuw volkslied voor post-oktober te componeren. 7 Israël, en schrijft een oorlogszuchtige ballad over de vernietiging van Gaza en ‘liefde geheiligd in bloed’.
De Israëlische regisseur van ‘Yes’, Nadav Lapid, zegt dat het moeilijk te vinden was Israëlische acteurs die bereid zijn om aan de film deel te nemen. Het kreeg lovende kritieken in Israël, waarbij critici het ‘monumentaal’ en ‘provocerend’ noemden.
Terwijl Israël de beschuldigingen bestrijdt dat het genocide heeft gepleegd in Gaza, verlegt Bronz in de film en in zijn kunst de grenzen van aanvaardbaar taalgebruik voor hedendaagse kunstenaars in het land.
‘Er zijn nog maar heel weinig kunstenaars in Israël die durven spreken’, zei hij. “Als je tegen de bezetting bent, tegen genocide, raak je geïsoleerd. Je wordt geen deel van deze plek. Je wordt (een) staatsvijand.”
Ondervraagd door de politie vanwege zijn kunst
Acteur en activist Ariel Bronz gefotografeerd in Tel Aviv-Jaffa, Israël. ‘Er zijn nog maar heel weinig kunstenaars in Israël die durven spreken’, zei hij. “Als je tegen de bezetting bent, tegen genocide, raak je geïsoleerd. Je wordt geen deel van deze plek. Je wordt (een) staatsvijand.”
Ofir Berman voor NPR
onderschrift verbergen
bijschrift wisselen
Ofir Berman voor NPR
Bronz emigreerde op zesjarige leeftijd vanuit Odessa, Oekraïne, naar Israël. Tegenwoordig geeft hij Shakespeare-les aan een Israëlische toneelschool, en is hij ook toneelschrijver, dichter, regisseur en performancekunstenaar.
Hij is vooral bekend vanwege a prestatie van tien jaar geleden dat schokte zelfs het progressieve publiek waarvoor hij optrad – een conferentie van de liberale Israëlische krant Haaretz.
Het was een politieke satire. Hij speelde de rol van een Israëlische nationalistische supremacist. Het Israëlische publiek begreep de satire niet en joeg hem van het podium. De locatie schakelde het geluidssysteem uit en deed de lichten uit.
In zijn laatste daad van verzet voordat hij het podium verliet, stak hij een Israëlische vlag op zijn achterste. Dat was hij ondervraagd door de politie daardoor.
Sindsdien heeft hij als kunstenaar een prijs betaald. Hij zegt dat toeschouwers de kaartjes voor zijn show op een recent theaterfestival hebben geannuleerd toen ze ontdekten dat hij erbij betrokken was.
“Ik raakte erg geïsoleerd van de Israëlische kunstscene, omdat niemand bekend wilde staan als (een) persoon die dit monster een podium gaf”, zei Bronz.
Israëlische kunstenaars worden geconfronteerd met tegengestelde druk in de nasleep van de Gaza-oorlog
Ariel Bronz tijdens de voorstelling “Who Wants a Ride on a Camel at Jaffa Cinema?” in Jaffa Cinema, Tel Aviv-Jaffa, Israël.
Ofir Berman voor NPR
onderschrift verbergen
bijschrift wisselen
Ofir Berman voor NPR
In het buitenland zijn dat duizenden filmmakers en acteurs het voeren van een pro-Palestijnse boycot tegen het grootste deel van de Israëlische filmindustrie en beschuldigt deze van “medeplichtigheid aan het vergoelijken van genocide en apartheid”.
Israël ontkent de beschuldigingen dat het genocide heeft gepleegd in Gaza en zijn minister van Cultuur heeft Israëlische filmmakers in diskrediet gebracht die hun land in een kritisch daglicht stellen, en zelfs dreigde te bezuinigen op de financiering voor de Israëlische filmindustrie.
Bronz, lange tijd verbannen naar de esoterische uithoeken van de Israëlische kunstscene, is in de schijnwerpers gekatapulteerd na zijn optreden in de film ‘Yes’. Het leverde hem vorig jaar een nominatie voor beste acteur op tijdens de prijsuitreiking van de Israëlische academie. Hij heeft niet gewonnen. (Een jonge Palestijnse acteur won voor een andere film.)
Diezelfde avond, na de prijsuitreiking, kwam de politie naar het appartement van Bronz en nam hem op voor ondervraging – naar aanleiding van een gedicht dat hij op Facebook publiceerde. Bronz zegt dat het gedicht protesteerde tegen staatsgeweld. De politie zei dat in de laatste regel van het gedicht werd opgeroepen tot de moord op de premier.
Het verhoor bracht hem in verwarring. Hij weet niet of hij zal worden aangeklaagd.
“Mijn niveau van paranoia werd echt hoger”, zei Bronz. “Maar aan de andere kant ben ik veel gemotiveerder.”
Een toegewijd nichepubliek
Sinds de opnames van de film ‘Yes’ heeft Ariel Bronz een warmer welkom gekregen in de reguliere kunstscene van Israël. Hij is genomineerd voor de beste acteur in ‘Souls’, een nieuw toneelstuk dat onlangs een van de belangrijkste theaters van Tel Aviv opende.
Ofir Berman voor NPR
onderschrift verbergen
bijschrift wisselen
Ofir Berman voor NPR
Bronz droeg het gedicht eerder dit jaar voor tijdens een uitvoering van zijn one-man-show “Wie wil er een ritje op een kameel?” in Tel Aviv, gekleed in een groene legging versierd met een afbeelding van een geweer.
Hij droeg nog een gedicht voor: ‘Ik hou van mijn wapen. Ik hou ervan om het schoon te maken, te oliën, er een laadstok doorheen te steken’, luidt het gedicht – nog een groteske satire.
Veel Israëlische kunstenaars die zich tegen hun regering verzetten, zoals de regisseur van de film ‘Yes’, zijn naar het buitenland verhuisd, waar ze meer steun vinden. Ariel Bronz, met twee bejaarde ouders in Israël, blijft waar hij is – en voelt zich ook thuis in de pijn van het Israëlische leven.
“Al dit bloed dat ik hier in mijn kunst heb vergoten, het werd als de voetstappen waarmee ik mezelf erin kan identificeren”, zei hij.
Sinds de opnames van de film ‘Yes’ heeft hij een warmer welkom gekregen in de reguliere kunstscene van Israël. Hij is genomineerd voor de beste acteur in ‘Souls’, een nieuw toneelstuk dat onlangs een van de belangrijkste theaters van Tel Aviv opende.
Zijn meest toegewijde publiek is echter een nichepubliek.
“Hij is gewoon niet bang”, zei Jenya Maley, een Israëlische filmmaker in het publiek van zijn one-man-show. “De meeste kunstenaars ontkennen feitelijk de genocide in Gaza, ontkennen de realiteit van wat we hebben gedaan… Hij houdt de Israëlische samenleving een spiegel voor.”
“Het is alsof je kunst maakt als een manier om weerstand te bieden”, zegt Shira Arad, een Israëlische filmredacteur, die de show bijwoonde. “We hebben zoveel geluk dat we hier nog steeds artiesten zoals hij hebben, want hij is onze stem.”
Vader Stern
