Die dualiteit doet er toe. Dat geldt ook voor het agentschap. Gevraagd naar de rode of roze lip – zo’n beladen symbool van vrouwelijkheid – is Dalton pragmatisch. “De rode lip is iets klassieks en daarom vind ik het heerlijk om hem met mijn vinger aan te brengen en hem gewoon uit te vegen… Het is ook gewoon praktisch, sneller en gemakkelijker te doen dan deze perfect scherpe lip te maken.”
Wat opvalt, gezien hoe extreem het eindresultaat lijkt, is hoe methodisch en bijna huiselijk hun routine is. Vroeger verzorgde het paar elkaars make-up, maar nu hebben ze het teruggebracht tot een bijna formeel, zelf toegepast proces. Dalton scheert haar hoofd bijna dagelijks en laat het één keer per week ‘ademen’ om irritatie te voorkomen, voordat de foundation voornamelijk op de hoofdhuid wordt aangebracht in plaats van op het gezicht, waardoor een naadloze, porseleinen continuïteit ontstaat. “We zijn niet kaal, we hebben nog steeds haarlijnen”, zegt ze, “dus het draait allemaal om de overgang.” Bhaskaran, wiens huidskleur meerdere tinten vereist (ze zijn van Guyanese en Sri Lankaanse afkomst), vertrouwt op Charlotte Tilbury funderingset met Laura Mercier poeder. Ze maken hun look allebei af met MAC setting spray. Het bijwerken is intussen minimaal en er is een lange levensduur ingebouwd. Dat betekent dat ze zelden meer dan een lipproduct bij zich hebben. Verwijdering is even weinig glamoureus: op olie gebaseerde reinigingsmiddelen, herhaling, geduld. Er zit geen mystiek in. Het ritueel vindt elke ochtend plaats tussen de koffie en e-mails, zoals tandenpoetsen. Wat begon als transformatie is in de loop van de tijd onderhoud geworden, waarbij het gezicht minder een masker is dan een spiergeheugen, getraind gedurende een decennium van dagelijkse herhaling.
De publieke reactie blijft vluchtig. ‘Er wordt alleen maar op ons gespuugd vanwege ons uiterlijk,’ vertelt ze me. Doodsbedreigingen, intimidatie en daaruit voortvloeiende trauma’s zijn hun kant op gekomen. En toch: “De slechte motiveren ons om verder te gaan in ons werk, in de hoop meer tolerantie in de wereld te creëren.”
Onderdeel van de cultus van Rik OwensHet tweetal is goede vrienden met de ontwerper, in de zestig, en zijn altijd onverschrokken medeplichtige Michel Lamyin de tachtig, figuren die een lang leven zonder compromissen modelleren (“Ze zijn op welke leeftijd dan ook onbevreesd”, zegt Bhaskaran). Veroudering, zo geloven zij, hoeft geen verzachting te betekenen. “Het gaat meer om hoe de make-up zal veranderen. Duurt het nog steeds 10 minuten?” zegt Dalton. Bhaskaran voegt eraan toe: “Je hebt één leven om te leven, en voor ons gaat het altijd om plezier hebben en ervan genieten.” Dalton is het daarmee eens en zegt: “Als het niet meer leuk is, stop ik ermee.”
Hun naam, confronterend als deze is, weerspiegelt deze weigering van ‘mooiheid’. SHOWstudio beschreef het als een missie om zowel de schoonheid als het groteske van het mens-zijn vast te leggen. “Een deel van het menszijn is niet altijd mooi of glamoureus”, zegt Bhaskaran. “Wij vinden het belangrijk om beide kanten te laten zien.” Het werk van Fecal Matter is voor sommigen afstotend, voor anderen bevrijdend en benadrukt die tweedeling.
Uiteindelijk gaat het niet om provocatie op zichzelf. Het is vrijheid. “Doe het voor jou. Het kan je niets schelen”, zegt Dalton, haar schoonheidsfilosofie samenvattend. Bhaskaran gaat verder: “Schoonheid zou een uitdaging moeten zijn… als je iets kunt creëren waardoor mensen dingen in twijfel trekken.” Terwijl ze daar op mijn scherm zitten, kaal, geschilderd, volkomen zichzelf, maken ze een overtuigend betoog.
Fotografie door Francesc Planes. Afkomstig uit 10 Magazine nummer 76 – CREATIVITEIT, VERANDERING, VRIJHEID – NU verkrijgbaar. Bestel uw exemplaar hier.
