Volgens de regisseurs de moeilijkste scène om Weesgegroet te filmen

Als je dacht dat het al moeilijk genoeg was om naar een ander zonnestelsel te worden geschoten, contact te maken met een buitenaards wezen en samen te werken om meerdere werelden te redden, stel je dan eens voor dat je dat allemaal probeert te filmen. Laat het niet “Project Hail Mary” en het doorbraaksucces ervan houd je voor de gek: deze aanpassing met een groot budget was een enorm risico en verre van een veilige gok. Niet dat het er van buitenaf zo uitziet, natuurlijk. Regisseurs Phil Lord en Chris Miller zijn de autoriteiten die het onmogelijke er onmogelijk gemakkelijk uit laten zien.

Dat maakt het nog fascinerender om te horen over het werk achter de schermen dat betrokken is bij het tot leven brengen van ‘Project Weesgegroet’. Je zou je kunnen voorstellen dat niets een grotere uitdaging vormde dan het koppelen van ster Ryan Gosling aan de buitenaardse Rocky (James Ortiz), geanimeerd door een mix van ouderwets poppenspel en geavanceerde visuele effecten. Of misschien was het het aanpassingsproces zelf, waarbij scenarioschrijver Drew Goddard zorgvuldig aan het kiezen was wat te behouden (of te veranderen) van de originele roman van auteur Andy Weir. Om Lord en Miller het te horen vertellen, was het niets van het bovenstaande.

Weet je nog dat verbluffende beeld van astronaut Ryland Grace die een ruimtewandeling buiten zijn schip maakte en plotseling werd gebombardeerd door rode ‘astrofage’, de anders onzichtbare algenachtige organismen die de zon verslonden? Dat werd niet alleen een van de meest duurzame beelden van de film tijdens de marketing ervan, maar het was ook de moeilijkste scène om volledig te realiseren. Dat zeiden beide regisseurs tijdens een recente aflevering van De Big Picture-podcast met Sean Fennessey. Na ongeveer 90 minuten legde Miller uit dat dit “een tijdje duurde voor de R&D, maar toen we het kregen, was het waanzinnig magisch.” Hij legde uit: “We krijgen een moment om te visualiseren wat een (infrarood)camera zou zien en wat er eigenlijk overal om hem heen is.”

In de ruimte kan niemand het horen of zie hoe je de zon verslindt en het voortbestaan ​​van meerdere ruimtevarende beschavingen bedreigt. Ondanks alle ingewikkelde wetenschap werd oordeelkundig door de film verspreidzijn de vervelende astrofoto’s in het midden van “Project Hail Mary” een bedreiging die eenvoudig genoeg is voor de leek om te begrijpen: de zon gaat dood en deze micro-organismen eten hem op, oh nee! Dat daadwerkelijk visualiseren voor een mainstream publiek was echter een heel ander probleem. Tijdens hun optreden op de The Big Picture-podcast gingen Lord en Miller dieper in op de details en legden ze uit hoe ze de ideale manier hadden bedacht om dit moment praktisch te filmen. Zoals Miller uiteenzette:

“De manier waarop we dat deden was door een filter uit de camera te halen dat (infrarood) licht blokkeerde en deze prachtige roze, roodachtige kleur te maken. En wat we deden was Ryan (Gosling) op een podium zetten, omringd door een stel kippengaas gevuld met sprankelende infraroodlichten.”

Als dat al technisch genoeg klinkt, zei Lord dat er nog meer werk bij het maken van dit tuig zat. “(Cinematograaf Greig Fraser) bouwde een aquarium, een beetje zoals een dubbelglasraam met een slang waar water doorheen druppelde.” Volgens Miller druppelde dit water voor een handcamera en ging Fraser rond Gosling staan ​​terwijl hij de scène naspeelde – wat naar alle waarschijnlijkheid een bron van eindeloos amusement op de set was, aangezien niemand de uiteindelijke infraroodresultaten daadwerkelijk met het blote oog kon zien.

Wie had gedacht dat een film als ‘Project Hail Mary’ de kijkers uiteindelijk een spoedcursus zou geven in infrarood licht, xenongas (of vaste stoffen, zoals we in de film zien), interstellair reizen en allerlei andere nerdy onderwerpen? In een leuke wending die een leraar als Ryland Grace zou waarderen, houdt het plezier daar niet op. Terwijl de standaard marketingcyclus voor deze blockbuster zo effectief is geweest als je ooit zult zien, hebben regisseurs Phil Lord en Chris Miller nog meer werk gestoken in sociale media.

Onlangs nog, Miller ging naar X (voorheen Twitter) om een ​​kijkje te geven in hoe ze de hierboven besproken astrofagenreeks hebben opgenomen. Het is één ding om te lezen over de technische tovenarij en vindingrijkheid die nodig zijn om dit voor elkaar te krijgen – het is iets heel anders om het te zien. Zoals hij uitlegde:

Hier is een video die ik heb gemaakt terwijl we aan het fotograferen waren. Rechtsboven zie je Tomas water gieten in een buis die tussen twee glasplaten loopt, voor de handcamera die Greig bedient, wat een vuile, druipende blik geeft. Ryan staat in een kooi met knipperende IR-lichten die… https://t.co/9B1w540Zfa pic.twitter.com/hVfYEJzsMY

— Christopher Miller (@chrizmillr) 30 maart 2026

“Hier is een video die ik heb gemaakt terwijl we aan het fotograferen waren. Rechtsboven zie je Tomas water in een buis gieten die tussen twee glasplaten loopt voor de handcamera die Greig bedient, wat een vuile, druipende blik geeft. Ryan staat in een kooi met knipperende IR-lampen die onzichtbaar zijn voor het blote oog, maar op de monitor is het prachtig. We gebruikten deze methode voor close-ups. Medium-brede foto’s hebben we gemaakt op het ruimteschip met minder licht en veel digitaal vergroting/vervanging van ILM, en wides waren volledig digitaal van ILM, om bij deze look te passen.”

Gebaseerd op de overweldigend positieve reacties van bioscoopbezoekers (vooral degenen die het geluk hadden dit op gigantische IMAX-schermen te zien), was dit goed werk van het hele creatieve team. Met een beetje creativiteit kom je een heel eind – wie had dat gedacht!

“Project Hail Mary” speelt nu in de theaters.