Ibby Njoya leidt een kleurrijk leven

Langs de elektrisch blauwe voordeur van kunstenaar, decor- en ruimtelijk ontwerper Ibby Njoya’s nieuwe huis aan Peckham’s Old Kent Road is een prachtige, zwartgeblakerde houten vloer die je voeten masseert. Geïnspireerd door een BBQ-restaurant dat hij in Kyoto bezocht, zijn traliegroeven uit het oppervlak gesneden, zodat terwijl je loopt het kriskras patroon als een afgeplatte massageroller in de vermoeide voetzolen drukt.

Terwijl hij me thee overhandigt in een keramische mok met structuur en een mooi groenblauw glazuur, vertelt Njoya dat hij de vloer zelf heeft gemaakt. “Mijn knieën waren ruw van het verbranden van elk deel (om de donkere kleur te krijgen)”, zegt hij lachend. “Als je iets goeds wilt, moet je geduld hebben.”

Tijdens ons gesprek kom ik erachter dat dit soort wijsheid heel gewoon is voor Njoya, wiens grenzeloze creativiteit en enthousiasme voor handwerk hem in staat hebben gesteld een carrière op te bouwen in het maken van fantastische, kleurrijke decors en kunstwerken voor onder meer Hermes, Dior, Jaguar, de V&A en talloze gerespecteerde publicaties.

van links: jasje van BALMAIN, broek van BODE, schoenen van GUCCI en korte broek van WOOYOUNGMI

De creatieveling, geboren in de stad Foumban in het westen van Kameroen, legt uit dat hij vindt dat zijn artistieke gevoeligheden een gemeenschappelijk kenmerk zijn van mensen van zijn afkomst. “De Foumban-mensen zijn makers… Je groeit op met mensen die alleen maar dingen maken en uitzoeken hoe ze zich artistiek kunnen uiten (en dat blijft bij jou).” Hetzelfde geldt voor zijn aantrekkingskracht op kleur, een ander belangrijk kenmerk van Njoya’s huis en werk. “Als je naar Afrika gaat, is er een overvloed aan kleur”, zegt hij. “Dat geeft je het gevoel dat je niet bang bent om het te gebruiken.”

Njoya is in zijn carrière tot nu toe alles behalve bang geweest. Het is een onbevreesdheid, zegt hij, die hij heeft geërfd van zijn modieuze alleenstaande moeder, die nooit bang was “om deze aangeboren kracht te hebben (en) altijd te pushen, ongeacht de uitdagingen”.

Als gevolg hiervan heeft Njoya zijn praktijk jaar na jaar kunnen opschalen zonder zijn gedurfde esthetische en oneindig fantasierijke aanpak te verliezen. “Mijn werk begon heel vlak van opzet, omdat we veel achtergronden maakten. Het doel is altijd geweest om een ​​omgeving te creëren, maar nu creëren we niet alleen een omgeving – we creëren een verhaal.”

van links: broek van MAISON MARGIELA en top, broek en schoenen van HERMES

Een voorbeeld hiervan is zijn installatie uit 2023 met Hermès, Bruiden van de Melkweg. Ter ere van de print van de Brides de Gala-zijden sjaal en de creatieve vrijheid die wordt gesignaleerd door de consistente herverbeelding ervan, transformeerde Njoya een filmstudio in West-Londen in een meeslepende, buitenaardse planeet annex clubachtige kosmos, uitgerust met hangende discoballen, vulkanische koepels en technisch gekleurde verlichting die Joseph tot tranen toe zou bewegen. Een ander voorbeeld is Njoya’s project met Jaguar in 2024, De theorie van kleur. Daarin vertelde een enorme set met gebogen muren bespoten met fuchsia, vurig oranje en bloedrood, die boven de hoofden uittorenden en rond een pluchen landschap van indigotapijt weefden, het verhaal van de vitaliteit en de geest die de kern vormen van het ethos van de autofabrikant.

Njoya verhuisde als kind naar Zuid-Londen en begon zijn artistieke praktijk op 16-jarige leeftijd door beeldende kunst en design te studeren aan de Brit School – een beroemd instituut met alumni als Adèle En Raye. Daarna vertrok hij verder naar het zuiden, naar de Arts University Bournemouth om illustratie te studeren, waar hij een lezing bijwoonde van decorontwerper Rhea Thiersteineen voormalige medewerker van de met een Academy Award bekroonde productieontwerper Shona Heide. Nadat ze contact had opgenomen met Thierstein en haar had geholpen bij een paar shoots, verhuisde Njoya terug naar Londen en begon anderen te helpen. Het meest opvallende was Thomas Vogeleen productieve decorontwerper wiens klanten onder meer zijn Louis Vuitton, Burberry En Chloéen die de komende vier jaar Njoya’s mentor werd.

“Het was in het begin moeilijk om met decorontwerp aan de slag te gaan, omdat er in de branche niet veel mensen waren die op mij leken”, zegt Njoya. “Wat mij het meest inspireerde waren mensen die mij lieten zien dat dit een ruimte was waarin ik kon bestaan IB Kamara, Rafael (Pavarotti) En Campbell Addy. Ze lieten me zien dat we onze verhalen kunnen vertellen.”

van links: top van BOTTEGA VENETA, bril (van boven) van RAY-BAN, LEXXOLA en CAMPBELL ADDY X AHLEM en jas, top en broek van DSQUARED2

Nadat hij de kneepjes van het vak had geleerd in zijn tijd bij Bird, ging Njoya verder. “Ik wilde niet wachten tot mensen of een tijdschrift mij een doel zouden geven. Daarom begon ik zelf fotoshoots op te zetten. Ik zou decorontwerper, lichtassistent, fotograaf, stylist zijn – alles. Als ik iets gedaan wilde hebben, moest ik het zelf doen.” Hij begon contact te zoeken met degenen die hem inspireerden en Addy, Kamara en Pavarotti werden al snel goede vrienden.

Vanaf dat moment spande hij zijn creatieve spieren echt aan. Met dit geweldige team van medewerkers en een fotoshoot-afspeellijst gevuld met amapiano, Braziliaanse funk en Shatta (dancehall-geïnspireerde muziek uit de Franse Caraïben), ging Njoya aan de slag en keek nooit meer achterom. Maar voor hem voelt het nauwelijks als werken.

Hij haalt een reeks goede herinneringen boven, zijn vreugde is nauwelijks te beheersen als hij de eerste keer onthult dat hij, Kamara en Pavarotti allemaal samenwerkten. Zijn geschilderde achtergrond was zo groot dat hij niet door de deur paste, waardoor ze hem door het breedste raam naar de studio op de vierde verdieping moesten hijsen. Of de keer dat Kamara een shoot verliet om koffie te drinken en terugkwam met een kapotte stoel die hij op straat vond, voordat hij die aan het haar van een model plakte (het thema was het kolonialisme op zijn kop zetten). “Op dat moment besefte ik dat het niveau van creatie niet gebonden is aan wat je voor je hebt”, zegt Njoya. “Je kunt experimenteren.”

van links: jasje van BALMAIN, broek van BODE, schoenen van GUCCI en jasje, broek en schoenen van ISSEY MIYAKE, bril van CAMPBELL ADDY X AHLEM

Deze relaties hebben Njoya tot ver buiten haar werk beïnvloed. Njoya brengt het grootste deel van zijn vrije tijd door met reizen en wordt regelmatig gestationeerd in Pavarotti’s geboorteland Brazilië, een land dat hij door hun vriendschap ontdekte. Daarnaast is hij gefascineerd door de uitgestrektheid van China en brengt hij veel tijd door in Shanghai, met Indonesië en Japan niet ver daarachter.

Hoewel het lijkt alsof Njoya nooit echt vrij is. “Hoe meer plaatsen je bezoekt, hoe meer je de mogelijkheid tot inspiratie vergroot. Je ziet verschillen in ambachtelijk maken, materialen, dat alles”, zegt Njoya, voordat ze me over Zhou Xue Mingeen haarkunstenaar uit Shanghai met wie hij onlangs samenwerkte om een ​​“Grand Canyon-hoofddeksel uit haar” te creëren.

De bespreking van zo’n grillig stuk leidt ons naar Njoya’s persoonlijke stijl. Tijdens ons gesprek draagt ​​hij een gebreide muts in de vorm van een teddybeer die ik bewonder. Op de vraag waar het vandaan komt, vertelt hij dat hij ze op maat laat maken in Amsterdam en zegt dat hij “een grote fan is van leuke hoeden”. En dat is hij inderdaad. In de looks die voor deze speelfilm zijn geselecteerd, imiteren de hoeden onder meer een pluizige vos, een lila kat en een zesogige, brandweerrode alien. Njoya legt uit dat hij zijn persoonlijke stijl beschouwt als een mix van ‘dingen die hij fascinerend vindt’, vervolgt: ‘Het is een verzameling ideeën, inspiraties, dingen die voor iemand anders misschien niet werken, maar wel voor mij.’

van links: bril van CAMPBELL ADDY X AHLEM, shirt van talent en trui van JORDANLUCA

De woning is hiervan een verlengstuk. Naast ons staat bijvoorbeeld een forse tomaatkleurige vaas met wervelende inkepingen die Njoya op een rommelmarkt heeft opgepikt. Zijn woonkamer is voorzien van een verguld hobbelpaard met trapsgewijze kraaldetails die hij met zijn team heeft gebouwd, en een muurvullend, blokkleurig schilderij van een man met zijn arm gebogen boven zijn hoofd met de titel Het is niet mogelijk (vertaling: Dat is niet mogelijk) dat Njoya ook zelf deed. Zijn archief met fantastische objecten is door het hele huis verspreid, inclusief de retro-futuristische, cellovormige sculptuur en de honkbalknuppel met pinda-/clownhoofd die in deze shoot te zien is en die hij ook maakte. De kip van flessendoppen die eerder verscheen? Opgepikt op een rommelmarkt.

De ruimte zelf, en hoe de kunstenaar zichzelf binnen en buiten de ruimte houdt, houdt zijn onverzadigbare dorst om zowel te creëren als creatief te blijven een spiegel voor. Het is deze meedogenloosheid die hem zo’n aantrekkelijke medewerker maakt. Zijn relatie met Hermès begon in 2023 toen het huis hem benaderde om een ​​installatie te maken voor de gerenommeerde etalages. Getiteld Grot der WonderenIn het raam van Njoya waren uitstekende perspexscherven te zien die omhoog schoten uit een Marsachtig landschap en holle rotsachtige gevels, met een assortiment Hermès-accessoires die aan het plafond hingen of uit uitgeholde holtes naar buiten gluurden.

“Ze hielden van het ontwerp en het concept, en ongeveer een jaar later kwamen ze terug en zeiden: ‘Oké, je hebt ons een voorproefje gegeven – nu willen we dat jij het universum creëert’”, zegt Njoya. Dit was het zaadje dat tot bloei kwam Bruiden van de Melkweg. “Het Hermès-team was ongelooflijk. Ze begeleidden ons, duwden ons en moedigden ons aan om verder te gaan. Soms zeiden ze: ‘Dit idee is geweldig, maar het is niet wild genoeg – push it.’ En je zegt: ‘Oké, laten we gek worden’. Werken met het huis is echt een zegen”, vervolgt hij. “Ze werken op een ambachtelijke manier. Het gaat er altijd om het beste te maken en het goed te maken, en te begrijpen dat goede dingen tijd kosten.” In januari van dit jaar kon Njoya dat vakmanschap nogmaals eren door een nieuwe etalage te creëren, De roep van de open zee, waag je naar binnenvoor de New Bond Street-winkel van het huis, met een betoverende, sprookjesachtige boom en springpaard, volledig geweven door bekwame vrouwelijke ambachtslieden uit het hele Verenigd Koninkrijk.

jasje, overhemd en broek van DIOR

Het is opvallend dat Njoya, ondanks het professionele succes en de uitgebreide kennis van de sector, lijkt te genieten van het idee om een ​​eeuwige student te zijn. Wanneer hem wordt gevraagd naar de momenten in zijn carrière waar hij het meest trots op is, kan hij er niet één noemen. In plaats daarvan kiest hij ervoor om na te denken over hoe verbaasd hij zich voelt elke keer dat hij en zijn team met succes de ‘gekke’ projecten ondergaan waaraan ze werken. “Elke keer ben ik geschokt door het leerniveau en de hoeveelheid informatie die we absorberen”, zegt hij. En als het om de toekomst gaat, wil Njoya zoveel mogelijk nieuwe kennis in zich opnemen. “Ik hoop dat mensen ons blijven uitdagen. Dat houdt het spannend.”

Afkomstig uit 10 Men Issue 63 – Classic, Craft, Nostalgia – NU verkrijgbaar. Bestel uw exemplaar hier.