Eind maart is het erg vroeg om voorspellingen te doen over het beste van wat dan ook in een bepaald jaar. En toch is het optreden van Ralph Fiennes binnen 28 jaar later: de bottentempel draait om een scène die zo spannend, zo leuk en zo brutaal is dat het ons inspireert om ook een beetje roekeloos te zijn.
28 jaar later: De bottentempele werd op 16 januari van dit jaar in de bioscoop uitgebracht, vroeg genoeg om de film eind maart op Netflix te verschijnen. Het is een direct vervolg op 2025 28 jaar later – momenteel ook te streamen op Netflix – en voltooit verhaalbogen met personages die voor het eerst in de eerdere film werden geïntroduceerd.
We gaan verder met de jonge Spike (Alfie Williams) die een gruwelijk ritueel ondergaat als onderdeel van zijn gedwongen inwijding in de sadistische post-apocalyptische moordcultus/bende The Jimmies, die helemaal aan het einde van de film werden geïntroduceerd. 28 jaar later.
Voor degenen die het niet weten (meestal Amerikanen – dit is een heel Brits detail in een heel Britse film), The Jimmies modelleren zichzelf naar Jimmy Savillede in ongenade gevallen cabaretier en tv-presentator die na zijn overlijden in 2011 werd ontmaskerd als een gruwelijk seksueel roofdier. 28 jaar later universum, werd Saville nooit ontmaskerd, aangezien de wereld zoals wij die kennen eindigde toen het Rage Virus voor het eerst verscheen in 2002. (Het lot van de echte Jimmy Saville in deze alternatieve tijdlijn komt nooit aan bod, maar je kunt alleen maar hopen dat hij aan stukken werd gescheurd door hongerige Infected.)
Toch lijken de Jimmies door associatie intuïtief hun slechtste zelf te zijn geworden – vooral hun leider Sir Lord Jimmy Crystal (Jack O’Connell), wiens achtergrondverhaal de kou verbindt van 28 jaar later met de grotere boog van de serie. De bottentempel draait om een gruwelijke martelscène, die regisseur Nia DaCosta – die het stokje overneemt van Danny Boyle, en ook werkt op basis van een script van de grote Alex Garland – filmt vanuit een kunstig afstandelijke afstand. Dat maakt de reeks echter niet minder maagkrampen, en als het voorheen niet duidelijk was, is het na dat punt heel duidelijk dat deze Jimmies slechte kerels zijn.
Gelukkig, De bottentempel brengt ons ook opnieuw in contact met Dr. Ian Kelson, onvergetelijk gespeeld door de grote Ralph Fiennes. Hoewel hij een ondergeschikt personage was, alles bij elkaar genomen, in 28 jaar later, we brengen een aanzienlijke hoeveelheid tijd door met Dr. Kelson De bottentempel, details ontdekken over zijn dagelijks leven en hoe hij op zijn minst relatief gezond blijft terwijl hij letterlijk een kathedraal van botten overal om hem heen bouwt. Het blijkt dat zijn platencollectie de sleutel is om Dr. Kelson scherp te houden, en de film laat hem zien danst rond zijn eenzame imperium op Duran Duran en Radiohead op LP.
Dat brengt ons bij de beste scène in elke horrorfilm tot nu toe dit jaar. Omdat De bottentempel voltooit een boog die begon in 28 jaar later, het is onvermijdelijk dat Sir Lord Jimmy Crystal en Dr. Ian Kelson elkaar uiteindelijk zullen ontmoeten. En als ze dat doen, is het in een vurig, door hallucinogenen veroorzaakt visioen van de hel, waarin de Jimmies naar de maan huilen.
Kortom, Sir Lord Jimmy heeft de jongere Jimmies ervan overtuigd dat de verdorven wreedheid die zij mede-overlevenden aandoen, wordt gedaan op bevel van Satan, die zij ‘Old Nick’ noemen. De jongere Jimmies zijn doodsbang voor ‘Old Nick’, wat Dr. Kelson inspireert om een door pyrotechniek aangedreven spektakel te creëren, ontworpen om deze kleine psychopaten te shockeren en ontzag te hebben. Hij maakt het gras rond de centrale pilaar van de Tempel nat, hangt honderden kaarsen aan de botbomen, schildert zichzelf rood en maakt zijn tanden zwart om er demonischer uit te zien.
Maar Kelsons geheime wapen komt uit zijn platencollectie: de titelsong van Iron Maiden’s Het getal van het beest. Zelfs aanhangers van “Run to the Hills” moeten toegeven dat het nummer behoorlijk geweldig is, maar een kruimeltje context helpt hier ook: houd er rekening mee dat, terwijl Dr. Kelson en Sir Lord Jimmy zich de dagen vóór het Rage Virus herinneren en dus context hebben over Iron Maiden, de jongere Jimmies geen idee hebben wat heavy metal zelfs is. (Was? Zijn er metalbands in de post-apocalyps? Een onderwerp voor een ander vervolg misschien.)
Als je met dit in gedachten kijkt, wordt de scène nog spectaculairder. Maar zelfs – of misschien vooral – fans van de band kunnen de satanische majesteit waarderen van Ralph Fiennes die zijn tanden ontbloot en rond de majestueuze bottentempel van de film dartelt als een ondeugende duivel in een tekenfilm. Hij is beangstigend, maar hij heeft duidelijk ook plezier: “Het was net een rollende trein, of sneeuw van een heuvel rollen tot het de perfecte sneeuwbal was.” DaCosta zei over het filmen van de scène in een recent interview met Rue Mortuarium, Het is het middelpunt van een vervolg dat veel beter is dan nodig is, en het wordt nu gestreamd op Netflix.
