Wat normaal gesproken een week zou duren in een masterprogramma, kostte een professor aan de Universiteit van Pennsylvania 12 uur – met behulp van AI.
Jesus Fernandez-Villaverde, hoogleraar economie aan de Universiteit van Pennsylvania, zei dat hij dit gebruikte Anthropic’s chatbot Claude een gepersonaliseerde cursus over socioloog Erving Goffman ontwerpen, voltooien en de stof in realtime bespreken.
Na ongeveer 12 uur studie zei hij dat hij een niveau van begrip had bereikt dat vergelijkbaar is met wat een mastercursus in een week zou opleveren, en die ongeveer dezelfde totale studietijd beslaat.
“Goffman zou normaal gesproken één week krijgen, wat neerkomt op ongeveer 9 tot 12 uur aan totale studenteninspanning”, vertelde hij aan Business Insider.
“De tijd die ik investeerde is vergelijkbaar met wat een student aan een goed gestructureerde cursus zou besteden”, zei hij. “Het vermogen om op dit niveau te leren, tegen bijna nul marginale kosten, is buitengewoon.”
AI als persoonlijke docent
Het proces bestond uit drie fasen, zei Fernández-Villaverde.
Eerst, Claude heeft een op maat gemaakte syllabus gemaakt gebaseerd op zijn bestaande kennis, inclusief lezingen, belangrijke thema’s en verbindingen met andere denkers.
Ten tweede las hij de boeken van de socioloog, waaronder ‘The Presentation of Self in Everyday Life’ en selecties uit ‘Asylums’ en ‘Stigma’. Claude selecteerde de metingen en structureerde de volgorde, zei hij, “maar ik heb de lezing zelf gedaan.”
Ten derde gebruikte hij AI als interactieve partnerwaarin hij vroeg om verduidelijkingen, verbanden en parallellen met wat hij al kende uit de economie.
“Het is het verschil tussen het alleen lezen van een boek en het lezen samen met een deskundige collega die oneindig veel geduld heeft en geen kantooruren heeft”, zei hij over zijn ervaring met de door AI gegenereerde cursus.
Hij zei dat Claude ‘uitblonk’ in het samenstellen van wat hij moest studeren, in welke volgorde en wat hij moest benadrukken, gezien de specifieke achtergrond van een student, die hij omschreef als ‘een van de moeilijkste dingen die een professor doet’.
“Claude deed dit op een niveau waarvan ik zou zeggen dat het het 90e percentiel van echte professoren overschrijdt, tenminste voor dit soort taken”, voegde hij eraan toe.
Geen perfecte vervanger
Claude schoot echter op verschillende vlakken tekort, zei Fernández-Villaverde.
Dat is niet het geval studenten uitdagen zoals grote leraren dat doen.
‘Het beantwoordt de vragen die je stelt, in plaats van de vragen die je zou moeten stellen’, zei hij.
Het kan ook niet de peer-ervaring van een klaslokaal repliceren. Toch zei hij dat menselijke professoren ook niet perfect zijn, en voegde eraan toe dat hij de vragen van zijn eigen studenten niet altijd precies of correct beantwoordt.
‘Je moet Claude niet vergelijken met de ideale professor, maar met de echte’, zei hij.
Een afrekening voor universiteiten
Fernández-Villaverde beschouwt AI als een groot positief punt voor het leren, maar als een serieuze uitdaging voor bepaalde instellingen.
Verschillende professoren en vooraanstaande academici, waaronder geschiedenisprofessor Steven Mintz van de Universiteit van Texas en econoom Tyler Cowen, hebben soortgelijke zorgen geuit en zeggen dat AI al lang bestaande zwakheden in het hoger onderwijs blootlegt, waaronder gestandaardiseerde opdrachten En verouderde onderwijsmodellen.
Voor Fernández-Villaverde zijn de implicaties economischer: AI dwingt universiteiten te rechtvaardigen waar studenten voor betalen.
Vooral universitaire programma’s die voornamelijk zijn opgebouwd rond het geven van lezingen, komen volgens hem onder de aandacht.
‘Als je belangrijkste waardepropositie dat is het overbrengen van bestaande kennis in de klas, en een leerling kan daar voor twintig dollar per maand een vergelijkbare of betere versie van krijgen, staat het bedrijfsmodel onder zware druk”, zei hij.
Dat geldt echter niet in gelijke mate voor alle instellingen, zei hij, en voegde eraan toe dat topuniversiteiten nog steeds voordelen bieden die AI niet gemakkelijk kan repliceren, waaronder de nabijheid van de onderzoeksgrens, sterke peer-netwerken en waardevolle referenties.
Hoewel hij zei dat hij niet denkt dat AI het traditionele hoger onderwijs zal uitroeien, gelooft hij wel dat het hen zal dwingen te heroverwegen wat zij te bieden hebben.
“De universiteiten die zullen floreren, zijn de universiteiten die iets bieden wat AI niet kan bieden”, zei hij, daarbij verwijzend naar onderzoeksmentorschap, toegang tot laboratoria, echte peer-gemeenschappen en een geloofwaardige kwalificatie.
“Degenen die in wezen toegang tot lezingen en een diploma verkopen, zullen met de moeilijkste vragen worden geconfronteerd”, voegde hij eraan toe.
