Niet veel mensen herinneren zich de horrorfilm ‘Ghost Ship’ uit 2002 van Steve Beck. Als er iets opvalt aan de film, het is de geweldige openingsscène waarin het publiek leert hoe het titulaire schip in de eerste plaats een spookschip werd. Het lijkt erop dat in 1962, op een luxe oceaanstomer genaamd de Antonia Graza, een groep rijke Italiaanse feestgangers een prachtige dans uitvoerden op het scheepsdek toen een defecte lier, vastgemaakt aan een sterke kabel, brak, en … nou ja, de resulterende ramp zal in je geheugen blijven hangen. Er is één overlevende, een jong meisje genaamd Katie, gespeeld door een jonge Emily Browning.
Snel vooruit naar het heden, en het grootste deel van “Ghost Ship” volgt een groep bergers die de Antonia Graza, die al 40 jaar op drift is, vinden en proberen te plunderen. Het bergingsteam staat onder leiding van kapitein Sean Murphy, gespeeld door Gabriel Byrne. De rest van het bergingsteam wordt gespeeld door een mooie dwarsdoorsnede van getalenteerde acteurs, waaronder Julianna Margulies, Isaiah Washington en Karl Urban in een van zijn eerste rollen. Minstens de helft van deze mensen, zo niet allemaal, zullen vóór het einde van de film een bovennatuurlijke ondergang ondergaan. /Film noemde het ooit een van de beste offshore-horrorfilms aller tijden.
Terwijl het bergingsteam rondsnuffelt in het spookschip, gebeuren er spookachtige dingen. De sleepboot die het team naar de Antonia Graza heeft gereden, ontploft op mysterieuze wijze, waardoor iedereen aan boord strandt. Natuurlijk beginnen de geesten van dode Antonia Graza-passagiers in de schaduw te verschijnen, waarbij ze de cast afwisselend verleiden, bedriegen of vermoorden. “Ghost Ship” is bepaald geen klassieker, maar het is niet zo slecht als de goedkeuringsscore van 14% op Rotten Tomatoes (gebaseerd op 128 recensies) je zou doen geloven.
Ghost Ship is niet geweldig, maar het is beter dan zijn reputatie
Naast de bloederige opening kent ‘Ghost Ship’ ook een aantal goede, griezelige momenten. Ik vond de scène leuk waarin een met kogelgaten doorzeefde muur op de Antonia Garza begint te bloeden en de kamer met bloed vult. Er is een leuke scène waarin twee personages, waaronder een gespeeld door Ron Eldard, beginnen te eten van spookachtig voedsel (de dwazen), maar het voedsel verandert in maden in hun mond. Opgemerkt moet worden dat Eldard en zijn co-ster Margulies destijds een item waren, dus misschien voelde hij zich op zijn gemak bij het eten van insecten om indruk te maken op zijn vriendin. Eldard en Margulies gingen echter het jaar na ‘Ghost Ship’ uit elkaar, dus je zou kunnen stellen dat het geen succesvolle poging was. Wat Karl Urban betreft (het andere personage dat insecten eet), hij speelt een man genaamd Munder. Munder wordt doodgedrukt voordat de film eindigt. Sorry, Munder.
“Ghost Ship” was eigenlijk een geldmaker. Met een bescheiden budget van $ 20 miljoen verdiende de film wereldwijd meer dan $ 68 miljoen. In de Amerikaanse theaters werd het echter opgeslokt door ‘Jackass: The Movie’. Dit ondanks de release op 25 oktober, slechts zes dagen voor Halloween. Natuurlijk werd Gore Verbinski’s gigantische spookverhaal “The Ring” de week ervoor uitgebracht, en het overweldigde nog steeds een groot deel van de concurrentie.
Het was ook al Oscar-seizoen en prijskandidaten als ‘Frida’ en ‘Punch-Drunk Love’ werden aan weerszijden van ‘Ghost Ship’ uitgebracht, waardoor ze veel meer kritische aandacht kregen. In veel belangrijke opzichten viel ‘Ghost Ship’ in een gat. Het onderging hetzelfde lot als verschillende andere horrorfilms die rond dezelfde tijd werden uitgebracht. ‘Ghost Ship’ is ongeveer net zo populair als ‘Abandon’, ‘They’ en de meest angstaanjagende van allemaal, ‘The Hot Chick’.
Wat vonden critici van Ghost Ship?
Critici waren, zoals gezegd, niet aardig tegen ‘Ghost Ship’. Roger Ebert sloeg echt de spijker op de taart hoofd in zijn tweesterrenrecensiewaarbij hij schrijft dat het “beter is dan je verwacht, maar niet zo goed als je hoopt.” Hij merkte ook de moordende openingsscène op en schreef:
“De meest boeiende passages in de film gaan over hun verkenning van het verlaten schip. De kwaliteit van de art direction en fotografie doet denken aan dezelfde griezelige, angstaanjagende majesteit van die documentaires over de afdaling naar het graf van de Titanic. Er is nog meer griezeligheid omdat we weten hoe de oorspronkelijke passagiers en bemanningsleden stierven (die openingsscène heeft een griezelige humor), en omdat het schip nog steeds lijkt te worden achtervolgd – niet alleen door dat kleine meisje met droevige ogen, maar misschien ook door anderen.”
Het was de setting, zei Ebert, die ‘Ghost Ship’ verloste, hoewel niet genoeg om het aan te bevelen. Manohla Dargis, van de Los Angeles Timesschreef in haar éénsterrenrecensie dat regisseur Steve Beck (die ook die gevierde remake van “Thirteen Ghosts” maakte) had niet echt een scenario om mee om te gaan, en probeerde het gebrek aan inhoud van de film te compenseren met een overvloed aan bloed. Het werkte niet. Ze begon haar recensie met de afwijzende zinnen: “Zie het kwaad. Zie het kwaad rennen. Ren, kwaad, ren helemaal naar het vagevuur van de kabeltelevisie.” Dit was een verwijzing naar de ondraaglijk stomme slogan van de film, ‘SEA EVIL’.
Natuurlijk kan wat in 2002 routinematig leek, in de jaren twintig als verkwikkend worden beschouwd. Spookfilms hebben zeker een moment gehad via de series ‘Conjuring’ en ‘Insidious’, en veel jongere horrorgekken zullen de geliktheid en stijl van Beck’s film wellicht waarderen. Je kunt de film bekijken op Kanopyen je weet al of het je tijd waard zal zijn.
