Over een paar maanden ga ik kijken naar mijn 18-jarig kind weglopen om een eigen leven te beginnen in een ander land. Ik zie het al voor me: de manier waarop ik daar iets langer dan nodig blijf staan, in een poging een moment vast te houden dat al voorbij is.
Ik weet dat ik later naar ons appartement zal terugkeren en de stilte zal voelen op een manier die ik nog niet eerder heb gevoeld. Niet omdat het leeg is, maar omdat er iets is verschoven. Een hoofdstuk dat ooit mijn dagelijks leven definieerde, zal zijn afgesloten, of ik er nu klaar voor ben of niet.
Voordat mijn zoon naar de zijne vertrekt programma studeren in het buitenland in Spanje dit najaar zijn we nog steeds bezig met onze routines. Hij stelt me vragen over op zichzelf wonen. We hebben nog steeds deze tijd om maaltijden, routines en kleine dagelijkse gesprekken te delen. Maar alles voelt nu anders. Ik weet dat het niet op dezelfde manier zal blijven duren. Ik heb het gevoel dat ik in een ruimte sta die tegelijkertijd aanwezig en toekomstgericht is.
Ik ben gaan beseffen dat loslaten niet iets is dat gebeurt op de dag dat je kind weggaat. Het begint al lang daarvoor.
Mijn rol als zijn moeder is veranderd
Ik rouw al een moment dat nog niet is gebeurd. Elk formulier dat we invullen voelt als een stap richting afscheid.
Hij is mijn oudste kinden de laatste tijd merk ik dat ik gevangen zit tussen wie hij nu is en wie hij vroeger was. Ik denk aan zijn eerste stappen, de eerste woorden en de manier waarop hij mij altijd voor alles nodig had. Destijds voelde ouderschap fysiek. Ik hield hem vast, leidde en beschermde hem. Nu voelt het intern.
Het afgelopen jaar was al vol van verandering. Wij zijn verhuisd van New York naar Portugal, een beslissing die ons leven een nieuwe vorm heeft gegeven op een manier die ik nog steeds aan het verwerken ben. Ik liet vertrouwdheid, stabiliteit en alles wat we wisten achter ons om iets nieuws voor ons op te bouwen. Die stap vereiste moed, vertrouwen en loslaten.
Nu ik me heb aangepast aan dit nieuwe leven, bereid ik me voor om weer los te laten, dit keer van mijn zoon die in zijn eigen leven stapt.
Ik vraag me af of ik alles heb gedaan wat ik als zijn moeder moest doen
Heb ik hem genoeg voorbereid op de wereld? Voor onafhankelijkheid? Voor de momenten dat ik er niet ben om te helpen?
Want dat is wat mij het meest bang maakt: niet aan zijn zijde staan als er iets misgaat, of niet snel kunnen ingrijpen, het probleem kunnen oplossen en hem kunnen beschermen.
Loslaten is geen enkel moment; het is een proces. Het betekent dat ik hem aanmoedig om zijn eigen beslissingen te nemen, zelfs als ik die wil begeleiden. Het leert hem hoe hij met zijn geld moet omgaan en herinnert hem eraan dat hij niet elke avond afhaalmaaltijden kan eten.
Het kijkt hoe hij zijn eigen planning maakt doktersafsprakenzijn verantwoordelijkheden afhandelen en de zaken zelf uitzoeken. Ik moet een stap terug doen als mijn instinct zegt om in te grijpen. Dat is niet gemakkelijk.
Er is een constante spanning tussen hem willen beschermen en weten dat groei ruimte nodig heeft.
Deze ervaring heeft een interne verschuiving teweeggebracht in de manier waarop ik ouderschap zie
Al zo lang een goede ouder betekende aanwezig, betrokken en aandachtig zijn voor elke behoefte. Nu besef ik dat het ook betekent dat je moet weten wanneer je een stapje terug moet doen en je niet te strak moet vasthouden.
Ik moet erop vertrouwen dat wat ik hem heb geleerd voorwaarts zal gaan, zelfs als ik er niet ben.
Ik stel me de momenten voor die voor ons liggen, de momenten die we nog niet hebben bereikt, zoals hij die in een nieuw appartement in een ander land staat en me belt om te vragen hoe ik een recept kan maken. Of het stellen van vragen die ik altijd beantwoordde voordat hij het zelfs maar moest vragen.
Ik weet dat ik elke keer op dezelfde manier zal antwoorden, met geduld, met liefde en met vreugde. Want hoe ver hij ook gaat, ik wil dat hij dit weet: hij kan altijd naar huis bellen, en ik neem altijd op.
