Recensie ‘Kim’s Convenience’: Terug op het podium met intacte sitcom-warmte

‘Kim’s Convenience’ mag dan geen punten opleveren voor originaliteit, maar originaliteit is niet echt het punt van een immigrantenfamiliedrama dat bedoeld is om onmiddellijk, je zou kunnen zeggen universeel, herkenbaar te zijn.

Het stuk, dat dinsdag in première ging in het Ahmanson Theatre, was een grote hit op het Toronto Fringe Festival 2011. Dat succes leidde tot een grotere productie in het Soulpepper Theatre in Toronto, waardoor de show meer onder de aandacht kwam en de weg werd vrijgemaakt voor runs buiten Broadway, in het Londense West End en Washington, DC.

Maar de bekendheid van de show heeft een andere bron. ‘Kim’s Convenience’, dat werd omgezet in een sitcom voor de Canadese CBC, vond een internationaal publiek op Netflix.

Het verhaal speelt zich af in Toronto, en de familie Kim (eigenaren van de titulaire supermarkt) heeft een Koreaanse achtergrond. Maar immigranten uit Ierland, Italië, Latijns-Amerika, India en Oost-Europa en hun meer geassimileerde kinderen zullen geen problemen hebben met de generatieconflicten die de kern vormen van deze zachte komedie.

Auteur Ins Choi, die ooit de rol van de verloren zoon speelde, is uitgegroeid tot de rol van Appa, de patriarch die samen met zijn vrouw Umma (Esther Chung) Korea verliet om een ​​nieuw leven te beginnen in Canada. Hij opende een winkel in 7-Eleven-stijl, die hij ooit overwoog om 7-12 te noemen, en woont met zijn gezin boven de winkel in wat een all-hands-operatie was.

Appa heeft offers gebracht om zijn zoon en dochter een beter leven te geven – en hij vinkt maar al te graag een lijst af van wat iedereen hem verschuldigd is. Hij is een overwegend welwillende tiran, maar zijn grillige kant kan lelijk worden en hij heeft zijn humeur niet altijd onder controle. Zijn zoon Jung (Ryan Jinn) rende op 16-jarige leeftijd weg en verdween met geld uit de winkelkluis, nadat een van Appa’s opflakkeringen hem naar het ziekenhuis had gestuurd.

Janet (Kelly Seo), Appa’s 30-jarige ongetrouwde dochter, heeft de dupe van het feit dat ze het volwassen kind is dat thuisbleef. Ze werkt nog steeds in de winkel, hoewel haar echte roeping fotografie is. Haar vader beschouwt dit als slechts een hobby, een weekendrecreatie die haar er niet van mag weerhouden om op een dag de winkel over te nemen. Maar ze heeft andere ideeën voor haar toekomst.

Er komt verandering, of Appa het nu leuk vindt of niet. Er is een Walmart op weg naar het gebied, en met dit nieuws komt er een onverwacht aanbod voor de winkel waarmee hij comfortabel met pensioen kan gaan. Maar de winkel verkopen komt neer op het weggooien van zijn verhaal.

Hij legt dit uit aan Janet, in de hoop dat ze zijn nalatenschap zal voortzetten. Maar ze heeft haar leven te lang opzij gezet. Haar beide ouders lieten haar nooit vergeten dat ze nog steeds geen man heeft. Maar hoe kan ze trouwen als haar vader elke man met wie ze uitgaat tot de derde graad onderwerpt?

Alex (Brandon McKnight), de politieagent die de 911-oproep beantwoordt. Appa had Janet thuis om aangifte te doen van een Japanse auto die illegaal bij de winkel geparkeerd stond (hij heeft Japan nog steeds niet vergeven voor de invasie van Korea), blijkt een jeugdvriend van Jung te zijn – en iemand waar Janet vroeger verliefd op was. De vonken tussen hen zijn duidelijk, en Appa, de ziel van de indiscretie, kan het niet laten zich er op zijn aanmatigende manier mee te bemoeien.

Choi is niet vies van shtick, als het resultaat een explosie van gelach van het publiek is. Eén komische gimmick betreft Appa’s bovenmenselijke greep die zelfs de machtigste mannen kan onderwerpen. Een winkeldief (ook gespeeld door McKnight, die alle klanten en voorbijgangers portretteert) leert op harde wijze dat Appa niet te onderschatten is.

Esther Chung, links, en Ins Choi in “Kim’s Convenience” in het Ahmanson.

(Dahlia Katz)

De scène omvat een onsmakelijke routine over hoe je een winkeldief kunt herkennen. Janet betwist Appa’s racistische veronderstellingen, maar vader weet het het beste en niemand kan hem van het tegendeel overtuigen. Janet kan niet met hem winnen, maar reken Appa’s dochter niet mee.

Of zijn zoon, wat dat betreft. Jung, die een tijdje in de afkickkliniek heeft gezeten, heeft geen gemakkelijke weg in het leven gehad, maar hij is in contact gebleven met zijn moeder en uiteindelijk zullen hij en zijn vader hun dramatisch onvermijdelijke afrekening krijgen. Er is iets beslist hoopvols aan ‘Kim’s Convenience’, dat net als de winkel waarnaar het is vernoemd, wil dat zijn klanten tevreden naar buiten gaan.

De castleden, onder leiding van Weyni Mengesha, verdienen allemaal hoge klantbeoordelingen. Het is onmogelijk om boos te blijven op Choi’s Appa, zelfs als hij iets onvergeeflijks heeft gezegd of gedaan. Het is niet zijn bedoeling om iemand te beledigen, ook al zijn de gevoelens van anderen een luxe die hij zich nooit heeft kunnen veroorloven.

Toch is zijn vaderlijke botheid niet zonder een woedende charme, zoals wanneer hij zijn eigenzinnige dochter vertelt: “Je moet begrijpen dat het nu tijd voor wanhoop is voor jou. Plotselinge dood, overuren, strafschoppen. De houdbaarheidsdatum is voorbij. Een winkel overnemen is de enige keuze die je hebt.”

Esther Chung en Ryan Jinn in “Kim’s Convenience” in het Ahmanson.

(Dahlia Katz)

Seo’s Janet is net zo pittig als loyaal, waardoor het gemakkelijk is om haar en haar snel ontluikende romance met McKnight’s waardige Alex te steunen. Chung’s Umma neemt niet veel ruimte in beslag in het stuk, maar toch is haar moederlijke aanwezigheid duidelijk merkbaar. Jinn schenkt Jung verborgen dimensies van pijn en spijt.

Maar de meest levendige voorstelling is misschien wel de supermarkt zelf, die door landschapsontwerper Joanna Yu en lichtontwerper Wen-Ling Liao tot een fluorescerend, opgeruimd en kleurrijk leven is gebracht. De video- en projectieontwerpen van Nicole Eun-Ju Bell transponeren op subtiele wijze de setting wanneer Umma bijvoorbeeld haar zoon ontmoet in de kerk. De productie lijkt zich prima thuis te voelen in het Ahmanson, een functie van zowel de brede sitcom-vriendelijke stijl als de warme Koreaans-Amerikaanse ontvangst die hoorbaar was bij de opening van dinsdag.

“Kim’s Convenience” heeft een gretige tv-gevoeligheid die soms formeel kan lijken. Maar vertegenwoordiging kan, vooral tegenwoordig, een radicale daad zijn, en er is iets bemoedigends als je ziet hoe de familie Kim geniet van haar beurt in de reguliere schijnwerpers.