Afgelopen mei gebeurde er iets vreemds in de Amerikaanse albumlijsten. Twee metalbands (of in ieder geval aan metal grenzende hardrockacts) scoorden in dezelfde maand nummer 1-albums. Het genre had sinds 2019 in hetzelfde jaar niet meer meerdere bestsellers gezien – en die waren van ervaren acts. Het was dus opmerkelijk toen de jonge Britse groep Sleep Token verpletterde op streaming en Ghost bovenaan de hitlijsten stond met een vinyluitrol van Taylor Swift-formaat. Ondertussen werden avant-garde heavy rockers Deftones onverwachte TikTok-lievelingen en arena-sterren.
Metal was niet zo stilletjes weer opgedoken als een commerciële kracht, en niet alleen in de live-sfeer, waar het altijd floreerde en blijft groeien. De popcultuur leek klaar om een soort hitmaker terug te verwelkomen waarvan men dacht dat deze door de tijd verloren was gegaan: de hardrockster met getatoeëerde mouwen en keelversnippering.
De bredere popwereld zou dus kennis moeten maken met de in Virginia geboren groep Bad Omens, wiens knallende show op donderdagavond in het Forum in Inglewood opnieuw bevestigde dat ze een van de meest ambitieuze en bekwame jonge bands in de heavy rock zijn, en over het sterrenvermogen en de vraatzuchtige fancultuur beschikken om nog groter te worden.
Bad Omens – met zanger Noah Sebastian, bassist Nicholas Ruffilo, gitarist Joakim Karlsson en drummer Nick Folio – is niet gloednieuw. Ze zijn al tien jaar actief in het metalcore- en heavy-rockcircuit, getekend bij het kleine maar invloedrijke Sumerian Records. Maar ze bereikten hun succes met ‘The Death of Peace of Mind’ uit 2022, waarin een Weeknd-waardige R&B falset werd versmolten met rotte, kolkende gitaren en smaakvolle elektronica.
De band werd headliner op het festival en verzamelde miljarden streams, zeker geholpen door Sebastian’s knappe uiterlijk als droomboot-goth-BF en opvallende bereik als zanger, waarbij hij overschakelt van een oorstrelend gefluister naar een operagehuil en een kreet die Noorwegen waardig was in de jaren ’90 (soms op hetzelfde nummer, zoals hij deed op ‘Like a Villain’).
De band heeft al een tijdje een nieuw album getipt, maar voor deze arena-tournee op het hoogste niveau in haar carrière hadden ze slechts een handvol nieuwe singles op sleeptouw. Het maakt niet uit. Op het Forum combineerde de band zijn catalogus met een oogverblindende podiumproductie, een productie die zich manifesteerde als een ultramoderne heavy rock-act met het bereik om grote sterren te worden, zelfs als ze echte bekendheid verwerven. met enige ambivalentie.
Die zwaartekracht was duidelijk zichtbaar in de dagen voorafgaand aan de Forum-show, waar fans debatteerden over hoeveel uur te vroeg ze op het Forum moesten zijn om op de barricades te staan (de consensus: zorg dat je er vóór het ontbijt bent). Halverwege de set wees Sebastian een fan aan die hij herkende van jaren onderweg. ‘Je komt ons al opzoeken sinds we slecht waren,’ zei hij lachend.
Die toewijding zou niet mogelijk zijn als de muziek niet de bovennatuurlijke kracht had om de huidige angsten aan te pakken. Vanaf de eerste noten van zijn nieuwe single ‘Spectre’ – een sombere vocale workout voor Sebastian die eindigde met verpulverende riffs – gebruikte Bad Omens geavanceerde tools en underground invloeden om arena-rock catharsis op te wekken.
Een vroeg hoogtepunt van de set kwam toen Jake Duzsik van het industriële rocktrio Health uit LA uitkwam voor een duet op ‘The Drain’, een slingerende, dreigende gezamenlijke single en een hoogtepunt voor beide bands. Heavy-rockveteranen zien iets meeslepends in Bad Omens, wat helpt om de pop-savvy nummers van de band als “Left for Good” en “Just Pretend” (een platina-verkopende single die de hoofdset afsloot) te situeren met verdiend gevoel in plaats van berekening.
Na de Forumshow begreep ik waarom het zo lang duurt voordat ze een nieuwe LP af hebben. Sebastian is er open over geweest zijn geestelijke gezondheidsproblemen. De band bevindt zich precies op een moeilijk moment waarop hun artistieke ambities botsen op echte, levensveranderende aandacht.
Ze kunnen nummers maken als ‘What It Cost’ (een pikant, wellustig electronummer waarvan ik absoluut zou geloven dat het samen met Max Martin is geschreven als je het mij vertelde) en de gekartelde metal waarmee ze hun fanbase opleverden en zonder een opstand zouden veroorzaken. Het is niet eenvoudig om de twee op een natuurlijke manier te koppelen. (Vraag het maar aan Code Orange, ooit gepitcht als de doorbraaksterren van metal die verzandden in elektronische experimenten.) Het hebben van een toegewijde fanbase van K-pop-kaliber is geweldig in de opmars, maar het is een gespannen relatie.
Maar in de eerste plaats zijn Bad Omens getalenteerde muzikanten, en welke eldritch-magie Sebastian ook op het podium hanteert, zal altijd worden versterkt door een serieuze band die metal, donkere pop en elektronische muziek vermengt. Ik zag niets dat die ene fan ervan weerhield terug te komen voor nog eens tien jaar Bad Omens-shows, en genoeg dat erop wijst dat anderen hem gaan volgen.
