Ik heb mijn vlucht geannuleerd voor een Amtrak-rit van 20 uur te midden van de chaos op TSA Airport

De vlucht tussen New York en Chicago duurt gemiddeld zo’n twee uur, dus het is vrij kort en neemt niet mijn hele dag in beslag. Het kost doorgaans ongeveer $ 100 enkele reis of $ 200 retour.

Ik boek meestal de vroegste vlucht vanaf de luchthaven waar ik vandaan vlieg om de ochtendspits te vermijden, en gemiddeld ben ik meestal minder dan 10 minuten bezig met het passeren van de veiligheidscontrole, een record waar ik erg trots op ben.

Dit betekent dat ik meestal binnen een uur na de geplande instaptijd van de vlucht op de luchthaven aankom.

Hoewel ik bij sommige gelegenheden tijdsdruk heb gevoeld bij de veiligheidslijnen, ben ik enigszins gaan geloven in de zogenaamde “luchthaven theorie”, waarin wordt gesteld dat, ongeacht hoe dicht bij de instaptijd u op de luchthaven arriveert, u waarschijnlijk uw vlucht zult maken.

Ik houd me aan een veiliger aankomstvenster dan de door sociale media goedgekeurde 15 minuten voor vertrek, maar ik ben vaak verrast door hoeveel vrije tijd ik heb als ik eenmaal op de luchthaven ben, zelfs als ik relatief dicht bij vertrek arriveer.

Ik blijf graag onderweg tijdens het reizen, in plaats van stil te staan ​​bij de overstaphavens. Dat is een van de redenen waarom ik niet de grootste fan ben luchthavenlounges … of veiligheidslijnen.

Toen ik zag hoe erg TSA-lijnen en de wachttijden op sommige luchthavens begonnen op te lopen, ik ging op zoek naar alternatieve vormen van reizen om deze over te slaan chaos op de luchthaven.

Hoewel niet zo slecht als sommige wachttijden op luchthavens Net als de Bush Intercontinental Airport in Houston is Chicago O’Hare een van de drukste luchthavens ter wereld, en passagiers kregen te maken met de mogelijke gevolgen van een tekort aan TSA-personeel en vluchtverstoringen.

Ik kon het gewoon niet onder ogen zien.

Afgelopen zomer heb ik een rondreis gemaakt Amtrak van Miami naar TampaFlorida. Hoewel de vijf uur durende reis lang niet zo lang was als de route tussen Chicago en New York, die vijf staten beslaat en twintig uur duurt, was het voldoende om mij vertrouwd te maken met de indeling van de trein en de algehele ervaring.

Mijn vorige Amtrak-ervaring was positief, dus ik dacht dat ik wel klaar was voor de uitdaging van een nieuwe ervaring, ook al kostte het een hele reisdag. Ik zou tenminste de hele tijd onderweg zijn.

Een enkele reis rit naar de luchthaven in beide steden kost het me gemiddeld meer dan $ 50, wat soms bijna de helft is van wat ik betaal voor een enkeltje vliegticket.

De andere optie om naar de luchthaven te komen is met het openbaar vervoer, wat, afhankelijk van de luchthaven waar ik heen of weer vlieg, tot 2,5 uur kan duren, zelfs langer dan de vlucht zelf.

Ik was dus heel blij toen ik ontdekte dat de Amtrak-stations in zowel Chicago als New York zich in het hart van de stad bevinden, en dat ik gemakkelijk het openbaar vervoer kon nemen of kon kiezen voor een ritje zonder exorbitante prijzen te betalen.

Ik arriveerde ongeveer 45 minuten vóór het vertrek van mijn trein op het station en had genoeg tijd om het historische gebouw te verkennen voordat de oproep om aan boord te gaan werd aangekondigd.

Toen ze eenmaal hadden aangekondigd dat we zouden instappen, stonden de passagiers in de rij en begonnen snel naar de trein te gaan.

Het hele proces duurde ongeveer 20 minuten, vanaf het vinden van het perron tot het plaatsnemen van mijn stoel, en het voelde verre van de ingewikkelde screening- en instapprocessen op de luchthaven.

In plaats daarvan loop je gewoon de trein in en een paar minuten na vertrek vraagt ​​een begeleider om je kaartje te scannen.

Ik was verrast door hoe verschillend de veiligheidscontroles waren tussen luchthavens en treinen: TSA gebruikt hulpmiddelen zoals metaaldetectoren en gezichtsscans, terwijl Amtrak vrijwel geen screening vóór het instappen heeft.

In plaats daarvan vertrouwt het Amtrak-netwerk op de Amtrak Police Department, een nationale politiemacht die in treinstations en aan boord van de treinen werkt om de veiligheid van passagiers te garanderen.

“Het beveiligingsraamwerk dat in de luchthavenomgeving werkt, is niet gemakkelijk overdraagbaar naar het treinstationsysteem”, zegt Amtrak daarover veiligheidsmaatregelen in openbare documentatie.

Mijn late vertrektijd betekende dat ik een volledige dag in Chicago had en tijd had om te dineren voordat ik aan boord van de trein stapte.

Het betekende ook dat het niet lang meer zou duren voordat ik in de trein kon slapen. Ik vond het leuk dat het nachtgedeelte tijdens de eerste helft van de reis viel, dus ik werd de volgende ochtend wakker in de wetenschap dat ik al halverwege mijn bestemming was.

Vergeleken met de krappe, vluchten in basis economy class Meestal neem ik aan dat de Amtrak-stoelen en hun ruime beenruimte luxueus aanvoelden.

Ik kon mijn benen strekken, verder naar achteren leunen dan op welke vliegtuigstoel dan ook, en genieten van de luxe dat ik geen buurman naast me had.

Binnen een uur nadat ik in de trein zat, was ik al in een diepe slaap gevallen die ruim acht uur zou duren.

Afgezien van een paar keer wakker worden tijdens de eerste paar uur van mijn reis, heb ik vrijwel de hele nacht volledig ononderbroken geslapen, wat ik nooit heb kunnen zeggen over vluchten, waar ik meestal maar ongeveer 30 minuten per keer kan dutten.

Ik werd wakker met een verrassend uitgerust en verfrist gevoel, en ik was opgewonden om te zien dat de zon opkwam en dat ik op dat punt van de reis kon genieten van het uitzicht op Pennsylvania.

In de trein sliep, las, werkte, at en mocht ik zien prachtige landschappen langs Lake Michigan en Lake Erie, allemaal vanuit het comfort van mijn stoel, die bijna plat achterover leunde voldoende beenruimteen een stopcontact om mijn apparaten op te laden.

Mijn 20 uur aan boord van de trein voelden veel productiever en vrediger dan een of twee uur in de veiligheidslijn staan ​​op een druk vliegveld voordat ik te maken kreeg met nog meer potentiële wachttijden bij de gate, en de mogelijkheid om geen WiFi aan boord van de vlucht te hebben.

Terwijl de snacks die ik inpakte me tevreden hielden tijdens mijn trektocht, waren sommige van de voedselopties op de markt Amtrak-menu waren verleidelijk.

Helaas, tegen de tijd dat ik later op de middag toe was aan echt eten, had de caféwagon mijn trein verlaten en de route naar Boston opgesplitst die samen met de mijne naar Albany, New York reed.

Iets waar ik aan dacht terwijl ik rustig in mijn ruime stoel zat, slechts ongeveer 30 minuten na aankomst op de treinterminal, is hoeveel passagierstijd wordt verspild tijdens vliegreizen.

Voorbij de veiligheidscontrolelijnen – lang of kort – voelt naar het vliegveld gaan en in het vliegtuig stappen als een hele zaakvan het bereiken van de vaak afgelegen luchthavens tot het navigeren door ingewikkelde lay-outs om een ​​gate te vinden en vervolgens te wachten op het per groep instappen.

Zelfs met mijn lakse benadering van vliegreizen duurt het nog steeds enkele uren plannen en van de ene plaats naar de andere gaan voordat je zelfs maar in het vliegtuig stapt.

De trein voelde veel relaxter aan. Ik hoefde niet zo veel vooraf te plannen, te stressen of me gehaast te voelen als wanneer ik per vliegtuig reis.

Ik was verrast door hoeveel ik van de reis genoot.

Van urenlang uit het raam kijken naar adembenemende landschappen die op de camera niet helemaal te zien waren tot het simpelweg kunnen gaan liggen en genieten van een goede nachtrust terwijl ik onderweg was, ik had het gevoel dat de voordelen van de reis groter waren dan de tijd die het duurde.

In zekere zin ben ik blij dat de luchthavengekte mij ertoe heeft aangezet een vorm van reizen te ervaren waar ik anders niet aan had gedacht.

Nu overweeg ik of a Amtrak-reis van 50 uur zou op mijn bucketlist moeten komen.