Componist Rachel Burckardt brengt muziek trans-zichtbaarheid naar haar kerk

Er zijn gemeenten die haar als een zondaar zouden bestempelen. Maar hier in de St. Cecilia’s rooms-katholieke kerk in Boston geeft Rachel Burckardt een stem aan de engelen.

Ze is 71, transgender, overdag burgerlijk ingenieur en ’s avonds en in het weekend componist van spirituele muziek.

Hoewel religie al tientallen jaren wordt gebruikt om veel transgenders te verbannen, heeft Burckardt ontdekt dat geloof de acceptatie in haar gemeenschap stimuleert. Het is de basis geweest waarop ze haar nauwste vriendschappen heeft gevormd, morele duidelijkheid heeft gevonden in moeilijke tijden en radicaal inclusieve gemeenschappen heeft opgebouwd in het grotere Boston.

Burckardts muziek lijkt op haar leven. Ze streeft ernaar iets helders en heels te produceren, maar wat het goed maakt, denkt ze, is een element, misschien een mineurakkoord of noot, dat anders in het oor komt, dat het diepte of droefheid geeft.

“Het lijkt een beetje op wat er gepaard gaat met enige genderambiguïteit”, zei ze. “Het begint unisono en breekt uit in niet al te moeilijke, maar gewoon onverwachte akkoorden.”

Een plek in de kerk

Burckardt maakte in september 2010 op 57-jarige leeftijd de overstap terwijl ze lid was van St. Cecilia’s, een parochie waar ze al vijf jaar naar toe ging.

De Katholieke Kerk heeft geen officieel beleid ten aanzien van transgenders maar wordt lange tijd als algemeen anti-trans beschouwd vanwege de leerstelling dat mannen en vrouwen naar het beeld van God zijn geschapen en dat geslacht onveranderlijk is. Paus Leo XIV heeft laten weten dat dit standpunt onder zijn ambtsperiode waarschijnlijk niet zal veranderen, maar heeft zich ook welkom geheten houding tegenover LGBTQ+-katholieken sinds zijn selectie vorig jaar.

Toen Burckardt haar predikant vertelde dat ze aan het overstappen was, antwoordde hij dat ze er gewoon voor moest zorgen dat ze wist wat ze deed. Toen ze het aan andere vrienden in de kerk vertelde, bevestigden ze haar en moedigden ze haar aan om naar God te luisteren.

Burckardts twintigjarige vriendin, Mary Casiello, merkt op dat in de beginjaren veel parochies in Boston gesloten waren vanwege schandalen over seksueel misbruik. Sommigen van hen werden opgenomen in St. Cecilia’s, waar Burckardt naar de kerk gaat. Onder hen was een jezuïetenstedelijk centrum in de wijk South End, een homo-enclave in Boston, en veel LGBTQ+-mensen kwamen uit het centrum en sloten zich aan bij St. Cecilia’s

Toch aarzelde Burckardt om haar medeparochianen te vertellen dat ze trans was, zei Casiello.

‘Ik weet dat Rachel erg bang was toen ze naar buiten kwam over het verlies van haar positie’, zei ze. “Het hele muziekministerieprogramma was van: dit is wie je bent, en je bent zo’n groot deel van deze gemeenschap.”

Haar kerkgemeenschap wilde dat ze zichzelf was.

Volgens Burckardt is dit hoe religie zou moeten werken. God gaat niet over willekeurige regels. Geloof gaat over het liefhebben van andere mensen zoals ze zijn.

“Jezus ging naar de mensen aan de rand, en we hebben echt het gevoel dat hij, als hij er vandaag zou zijn, naar de LGBT-mensen zou kijken, naar de immigranten en andere mensen die vreselijke namen worden genoemd,” zei Burckardt. “Dat zijn de mensen met wie hij om zou gaan.”

Een componist van geloof en gemeenschap

En dat zijn de mensen die Burckardt het liefst in haar muziek wilde omarmen. Burckardt schrijft heilige en liturgische muziek voor aanbidding, liederen voor orkesten en koren die de vreugde, strijd en dankbaarheid van een geloofsleven weerspiegelen.

In 2022 vormden zij en dirigent Elijah Langille het Tutti Music Collective, een non-profitorganisatie die zich inzet voor de presentatie van het werk van diverse artiesten, LGBTQ+-componisten zoals Burckardt en gekleurde artiesten. Het is niet direct verbonden met de kerk.

Meer nog, Burckardt en Langille probeerden gender te verwijderen uit het sorteerproces van muzikanten, vooral als het om stemmen ging.

‘Wat als we ze gewoon toestaan, jij vertelt me ​​wat prettig is voor je stem, en je gaat gewoon zitten waar je wilt zingen?’ vroeg Langille.

Het concept bleek een enorme opluchting voor de LHBTQ+-leden van het koor, maar ook voor de cisgender- en heteroleden die voorheen ingesloten waren door de genderbeperkingen die vaak gepaard gaan met alt-, tenor-, sopraan- en basrollen.

Langille zei dat de leden van Tutti vooral plezier hebben omdat ze zichzelf kunnen zijn.

“Wat als we hoge muzikale normen hadden, maar we ook mensen steunden en geloofden wat ze zeiden?” vroeg hij. “We plaatsten ze op plaatsen waar ze zich op hun gemak voelden, en we maakten gewoon muziek.”

Hetzelfde kan gezegd worden over de manier waarop Burckardt heeft geleefd.

Ze heeft God om leiding gevraagd over veel dingen, inclusief de transitie.

Het vroege leven

Burckardt werd geboren in New York City en verhuisde als klein kind door de staat New York. Uiteindelijk kocht haar moeder, die gescheiden was van haar vader, samen met de tante van Burckardt een huis in de buitenwijken, waar zij en haar neven en nichten werden grootgebracht.

Burckardt had het vermoeden dat ze een vrouw zou kunnen zijn, maar toen ze in de jaren zeventig opgroeide, was het niet veilig om erover te praten.

‘Waarschijnlijk ergens rond mijn tienerjaren kwam de gedachte bij me op wat het was’, zei ze. “Het was vreemd om enerzijds aangetrokken te zijn tot meisjes, en anderzijds er één te willen zijn.”

Burckardt wilde graag terug naar de stad en ging studeren aan de Northeastern University in Boston, waar ze in 1972 begon aan een vijfjarig programma voor civiele techniek.

Tijdens die studententijd begon Burckardt compositie te studeren.

“Ik raakte echt gefascineerd door muziek”, zegt ze.

Burckardt was opgegroeid in het progressieve rocktijdperk van de jaren ’60 en ’70 en was gefascineerd door de manier waarop muzikanten elementen van klassieke en jazzmuziek bij elkaar brachten. Ze ontdekte dat ze beter was in improviseren dan in het lezen van de muziek. Binnen een jaar was ze aan het componeren. Het gaf haar een nieuwe manier om zichzelf te uiten.

“Omdat ik introvert ben, is het een stem die ik kan gebruiken om iets te zeggen dat niet verbaal is”, zei ze. ‘En mijn god, wat is dat een geweldige opluchting omdat ik niet verbaal hoef te zijn.’

Ze studeerde in 1977 af aan de universiteit en leefde nog steeds als man. Ze begon te werken en vervolgde haar studie, en behaalde uiteindelijk een masteropleiding.

Liefde vinden

Burckardt ging ook door met het componeren en uitvoeren van muziek. Op een avond in december 1980 ontmoette ze tijdens een kerstconcert een vriend van een vriendin, die haar hart deed ‘fladderen’.

Rosie Delacruz werd geboren in Lima, Peru, en groeide op in Greenwich, Connecticut. Haar moeder werkte als huishoudster voor een gezin met een piano, waardoor ze toegang kreeg tot klassieke lessen. Ze was oorspronkelijk naar Boston verhuisd om naar de verpleegschool aan het Simmons College te gaan, maar vond de wetenschappelijke lessen moeilijk en schakelde over naar sociologie. Ze zat die avond in het publiek bij het concert toen Burckardt een van haar originele liedjes uitvoerde.

“Ik was gefascineerd door haar kerststuk dat ze speelde”, zei Delacruz. “Op de een of andere manier kreeg ik er een opname van, en ik speelde het keer op keer.”

Delacruz en Burckardt werden aanvankelijk vrienden. En toen, op een lentedag, terwijl ze in een auto zaten, ontmoetten hun handen elkaar. Ze deelden een liefde voor muziek, een verlangen om te reizen en een diep gevoel van geloof. Het was de bedoeling.

De twee gingen naar de kerk en maakten samen gezangboeken. Ze kregen hun eerste zoon in 1989 en hun tweede in 1992. Ze ruilden de verantwoordelijkheden voor de kinderopvang uit, zodat de een overdag muziek kon spelen in de kerk en de ander dat ’s avonds kon doen.

Tegelijkertijd had Burckardt een succesvolle carrière opgebouwd als burgerlijk ingenieur, waarbij hij parken en metrostations ontwierp. Ze was nog steeds niet uit de kast als transgender.

Overgang

Burckardt had de kwestie van haar genderidentiteit ongeveer 25 jaar na hun huwelijk bij Delacruz ter sprake gebracht, toen hun zonen tieners waren.

“Op dat moment ontwikkel je een relatie en een samenwerking”, zei Delacruz.

“Je kunt er niet zomaar van weglopen.”

Maar toen Burckardt de transitie serieus begon te nemen, werd Delacruz’ inzet op de proef gesteld. Maar weggaan leek geen optie.

‘Als je zoiets eenmaal weet, is het nogal moeilijk om de tentakels van verschillende delen van je leven van elkaar te ontwarren zonder schade aan te richten,’ zei Delacruz. “Ik denk dat we elkaar allebei wederzijds bewonderen.”

De overgang leek precies het verkeerde moment om de persoon van wie ze hield te verlaten.

De zoons van Burckardt steunden haar ook en moedigden haar aan om met iemand te praten over hoe ze zich voelde.

Sommige transvrouwen hadden hun familie verloren toen ze uit de kast kwamen en waarschuwden haar om er niet mee door te gaan. Anderen hadden strikte ideeën over hoe Burckardt zich moest kleden of dragen. Ze wilde het ook niet horen.

“Als ik er eerlijk over kan zijn, is het zoiets als: ‘Nou, fuck you, als ik het meest zelfbevrijdende ding ga doen dat een mens ooit kan doen, kan ik dan niet alle verdomde beslissingen nemen die ik wil, die bij mij passen zoals ik de dingen zie?'” zei ze.

Burckardt wilde geen modetips. Ze ging dragen wat ze wilde.

‘Het maakt niet uit, weet je, de kleine dingen die ik doe op het gebied van de transitie,’ zei ze. “Wat er toe doet, zijn je relaties met mensen, en hoe je mensen behandelt, en hoe je in de wereld staat. Dat is het belangrijkste.”

Dit lijkt het geheim van Burckardts eigen succes te zijn. Op 3 maart ging haar eigen werk in première op Merkin Hall in New York City. Misschien wel het belangrijkste was dat het concert vrienden, familie en collega’s uit alle fasen van haar leven trok, een bewijs van het feit dat liefde de genderidentiteit overstijgt, en zelfs in het huidige politieke klimaat vinden sommige transgenders radicale acceptatie.

Concertrecensie New York schreef: “Gezien haar tientallen jaren ervaring als kerkmuzikant, was haar diepe begrip van heilige muziek overal duidelijk aanwezig. Het werk bracht op krachtige wijze de devotionele geest van de teksten over.”

De recensent merkte op dat de muziek van Burckardt traditioneler was dan je bij zo’n concert zou verwachten, maar dat er een authentieke en persoonlijke stem in zat. Burckardt geeft toe dat ze zich, toen ze jonger was, voorstelde dat ze opgroeide in een rockband.

‘Het is nooit helemaal precies wat ik voor ogen had dat ik zou schrijven, weet je, toen ik voor het eerst geïnteresseerd raakte in muziek,’ zei ze lachend. Maar net zoals het geloof haar leven en vervolgens haar muziek beïnvloedde, en kleine noten haar liedjes ingewikkelder maakten, heeft ze vreugde gevonden in het onverwachte.

“Weet je, als je transgender bent, hoef je niet één identiteit te hebben,” zei ze. “Je kunt een identiteit hebben die overal aanwezig is in termen van de elementen die er zijn.”