Wat de Blackface-stunt van Fabiana Bolsonaro ons vertelt over transfobie

Er bestaat een litanie van termen om de angsten, paniek en paranoïde angsten van blanke mensen te beschrijven, gemaskeerd als universele, mondiale waarheden; hun vrijwel constante oordelen/meningen moeten worden opgevat als niets minder dan een koud, hard, objectief feit dat gemakkelijk zou moeten worden opgevat (natuurlijk) zijn van toepassing op alle culturen, volkeren, samenlevingen – de hel, zelfs soorten (omdat zij tenslotte het “meesterras” zijn). Enkele van mijn favorieten zijn: witte wrok, witte vlucht, witte tranen, witte woede, witte vermoeidheid en ‘zwarte vermoeidheid’, zoals de dwepers die op TikTok zijn veranderd in Comedy Central het vaak noemen. Een eervolle vermelding gaat naar de Red Scare tijdens de Koude Oorlog, de Lavender Scare tijdens de Koude Oorlog (en nu) en de Blue Scare. Het volstaat te zeggen dat blanken net zo bang zijn voor alle primaire kleuren als voor de mondiale meerderheid.

Tenzij (en zelfs als) je belangrijke transcestor Leslie Feinberg zegt: “Ik geloof niet dat onze seksualiteit, genderexpressie en lichamen kunnen worden bevrijd zonder een meedogenloze mobilisatie tegen imperialistische oorlog en racisme tot een integraal onderdeel van onze strijd te maken” en een Stone Butch-blues-ontkenning van witheid voordat er enige klassensolidariteit kan optreden, ben je als blanke nog steeds voorbereid om geconditioneerd en gecontroleerd te worden door de dreigende, hoewel grotendeels ongefundeerde, angst van de groep om ‘vervangen’ te worden. Volgens de beroemde politieke filosoof Charles Mills in zijn baanbrekende werk: Het rassencontract:

Hoe ongegrond de onzekerheden van blanke mensen ook zijn, onder de voorwaarden van deze sociale orde informeren en bepalen zij onze toegang tot fundamentele hulpbronnen; onze relaties met onszelf, anderen en de natiestaat; hoe we leven en of we überhaupt het leven waard zijn.

Vermeende vervanging door wie (of wat) verandert gewoonlijk in de grillen van een blanke elite die, door veel propaganda en angstzaaierij, de aandacht van hun kiezers verlegt van de feitelijke beleidsbelangen door een beroep te doen op allerlei onverdraagzaamheid. Ze pikken de sociaal-politieke verontwaardiging van een zogenaamd ‘populistische’ basis op, die vervolgens kan worden uitgebuit voor een of andere neoliberale economische agenda waar niemand profijt van heeft behalve degenen die al aan de top staan ​​van de machtsstructuur, namelijk de blanke suprematie. Deze structuur heeft van nature een gemeenschappelijke vijand nodig waarop zij haar angsten kan projecteren en systematisch geweld tegen gemarginaliseerde groepen kan rationaliseren. Om een ​​verder flinterdun ideaal lichamelijk te maken voor zijn aanhangers – voldoende om de mythologie, kennis en leugens die alles bij elkaar houden volledig te onderschrijven en af ​​te dwingen – is een formidabel psychologisch wapen nodig, waarbij de genderbinaire factor het meest duurzame, beproefde en dodelijke van allemaal is. Een nieuw doelwit zal uiteindelijk het oude vervangen, maar toch, zolang er zwarte mensen bestaan, waar dan ook ter wereld, lijkt het erop dat we nooit zullen ontsnappen aan de woede die dit veroorzaakt, noch aan de publiciteitsstunts.