Walz kreeg kritiek wegens overdrijving na zijn opmerkingen waarin hij Minneapolis met Fort Sumter vergeleek. Maar wat gebeurt er als de spanningen tussen staats- en federale strijdkrachten blijven toenemen, meer demonstranten en ICE-agenten gewond raken en gedood worden, en de veiligheidstroepen aan beide kanten rechtstreeks met elkaar botsen? Een simulatie uit 2024, uitgevoerd door het Center for Ethics and the Rule of Law van de Universiteit van Pennsylvania, concludeerde dat dit precies is hoe een burgerconflict in Amerika zou kunnen beginnen.
Een willekeurig aantal gebeurtenissen zou de polarisatie, het wantrouwen en het politieke geweld in Amerika kunnen blijven escaleren. Maar voor een regelrechte secessionistische crisis zou een leider of partij nodig zijn die de zaak van de onafhankelijkheid verdedigt – iemand die een alternatieve toekomst verwoordt en een substantieel deel van de bevolking rond die vlag verzamelt.
Gelukkig zijn er vandaag de dag geen prominente leiders, regionale regeringen of partijen die oproepen tot afscheiding. Gedeeltelijk als gevolg van de middelpuntzoekende druk die door het Amerikaanse tweepartijenstelsel wordt gecreëerd, is er geen echte opening voor het ontstaan van duidelijk regionale partijen – geen equivalent van de Scottish National Party of de Parti Québécois. Maar er zijn potentiële secessionistische omslagpuntscenario’s waar we op moeten letten. Hier zijn er twee die van start gaan vanaf het moment van een nationale verkiezing, en geen van beide mooi.
Stel je eerst eens de betwiste presidentsverkiezingen voor in 2028 of 2032. De Amerikaanse politiek is blijven verslechteren, en beide partijen hebben steeds meer een ‘winnen op welke manier dan ook’-benadering aangenomen, waarbij prominente leiders al vroeg in de campagne waarschuwen voor gestolen verkiezingen. Nu alle stemmen geteld zijn, is geen van beide partijen bereid het voorbeeld van Al Gore te volgen en een pijnlijk spannende strijd te winnen. Beide partijen claimen dus het presidentschap en hekelen de ander. Voor het eerst in zijn geschiedenis worden de VS verscheurd tussen twee concurrerende topbestuurders.
Deze tweedeling gaat gepaard met intens, voortdurend politiek geweld. Te midden van de groeiende roep aan de rechterkant voor een Rode Staat Amerika en aan de linkerkant voor een BlueExit, kiezen beide presidenten ervoor de staat van beleg af te kondigen en te eisen dat het leger de bevelen van hun tegenstander herroept. Maanden van impasse drijven beide partijen er uiteindelijk toe om te proberen het land op bemiddeling in twee ideologische hoofdblokken te verdelen – wat leidt tot verdere breuken en op verdeeldheid lijkend geweld.
In het tweede scenario – een variatie op het eerste – stel je voor dat een van de presidentskandidaten van 2028 verbonden is met een staat of regio die al latente secessionistische neigingen heeft, zoals Texas of Californië. Opnieuw zijn de verkiezingsresultaten twijfelachtig, en de zittende partij weigert het Witte Huis op te geven en de macht over te dragen.
Dit gevoel dat de democratie heeft gefaald heeft in het verleden gediend als een omslagpunt voor prominente leiders in andere landen om toe te geven aan lokale druk en hun steun te werpen voor een secessionistische zaak. Een sleutelmoment voor de Catalaanse independistas was bijvoorbeeld in 2012 toen Artur Mas, de Catalaanse president, zich uiteindelijk bij de secessionisten aansloot vanwege een constitutionele crisis met Spanje, waardoor de beweging van de marginale naar de mainstream werd gestimuleerd.
In een Amerikaans scenario waarin bijvoorbeeld een ontgoochelde Gavin Newsom kiest voor afscheiding en zich na dubbelzinnige nationale verkiezingen aansluit bij de California Independence Party, zou de Amerikaanse regering met een crisis te maken krijgen. Het zou een referendum voor de onafhankelijkheid van Californië mogelijk kunnen maken, waardoor een waarschijnlijk cascade-effect en een mogelijke ontbinding riskeren. Of het zou elke poging tot afscheiding kunnen ontkennen en geweld riskeren.
