Bekijk hoe NASA’s experimentele supersonische straalvliegtuig landt kort na de systeemwaarschuwing

Er leek niets mis mee NASA’s experimenteel X-59 supersonische straaljager landde na zijn tweede test in de lucht en reed soepel de landingsbaan op.

Maar het gestroomlijnde vliegtuig met de puntige neus had op vrijdag 20 maart slechts negen minuten in de lucht gevlogen, voordat een waarschuwingslicht in de cockpit een vroege landing afdwong. Die waarschuwing stond los van een waarschuwingslampje dat optrad tijdens een eerdere startpoging net voor 10.00 uur PT, zei Cathy Bahm, projectmanager bij NASA’s Armstrong Flight Research Center.

De korte vlucht vertrok alleen om 10:54 uur PT gemarkeerd vanaf Edwards Air Force Base in Californië de tweede keer dat het vliegtuig had gevlogen. Hoewel het team oorspronkelijk ongeveer een uur had gepland, benadrukten de leiders dat zelfs korte vluchten nieuwe gegevens opleveren om het project vooruit te helpen. Je kunt de landing bekijken in de onderstaande video.

Bob Pearce, hoofd van het luchtvaartonderzoek van NASA, zei dat het team de juiste beslissing heeft genomen om de vlucht vrijdag te verkorten. Het bureau verwacht problemen te vinden en op te lossen in deze fase van een X-plane, een vliegtuig dat de VS bouwt om nieuwe vluchttechnologieën en -ideeën te testen.

“Soms is het gemakkelijk om te vergeten dat het bouwen van dit soort experimentele vliegtuigen betekent dat je iets creëert dat nooit eerder heeft bestaan”, zei Pearce tijdens een persconferentie. “Wat X-vliegtuigen betreft, is het niet ongebruikelijk.”

De X-59 maakt deel uit van een langetermijninspanning om de snelheid waarmee commerciële vliegtuigen vliegen te veranderen boven land. Traditionele supersonische vliegtuigen veroorzaken een luide knal wanneer ze de geluidsbarrière doorbreken. Daarom verbiedt de Amerikaanse regering routinematige supersonische passagiersvluchten boven bevolkte gebieden. NASA en zijn aannemer, Lockheed Martin, bouwde de X-59 om sneller dan geluid te vliegen en slechts een “dreun” te produceren, met als doel toezichthouders en de industrie te voorzien van het bewijsmateriaal dat nodig is om de beperkingen te heroverwegen.

Bij het soort supersonische snelheden dat NASA met de X-59 wil nastreven – ongeveer 1500 kilometer per uur – zou een rechtstreekse vlucht van New York naar LA minder dan drie uur kunnen duren. De huidige commerciële luchtvaartmaatschappijen vliegen doorgaans met een snelheid van ongeveer 900 km/u op die route, dus passagiers besteden doorgaans zo’n 5 tot 6 uur aan het doorkruisen van het land.

Een sonische knal ontstaat wanneer een vliegtuig sneller vliegt dan de snelheid van het geluid, waarbij drukgolven worden samengedrukt tot een enkele schokgolf die als een plotselinge luchtexplosie de grond raakt. NASA heeft de X-59 zo ontworpen dat zijn vorm de drukveranderingen over het vliegtuig verspreidt, waardoor die enkele scherpe schok in een reeks kleinere pulsen wordt omgezet.

Bewoners beneden hoorden de dreun van de X-59 niet tijdens een van de eerste twee testvluchten – en dat was ook niet de bedoeling. Het vliegtuig vloog ook nooit snel genoeg om het te halen. Beide vluchten bleven opzettelijk op subsonische snelheden. NASA gebruikt deze vroege tests om systemen uit te schudden en te kijken hoe het vliegtuig zich gedraagt.

Tijdens de test van vrijdag zou het vliegtuig ongeveer een uur moeten vliegen, waarbij het een kruissnelheid zou bereiken van 370 km/uur op 12.000 voet, voordat het zou accelereren tot 420 km/uur op 20.000 voet. Het vliegtuig haalde nooit een snelheid van 370 kilometer per uur, zeiden functionarissen.

“Ik hoopte zeker dat ik meer te vertellen had dan negen minuten vliegen”, zei Less, die tijdens deze missie voor het eerst met de X-59 vloog. “Hoewel het niet de bedoeling was dat ik zo dringend moest landen voor mijn eerste landing, presteerde het vliegtuig uitstekend.”

Hij beschreef dat het vliegtuig net zo handelde als zijn simulatoren. Gedurende honderden uren testritten in de simulator hadden Less en andere testpiloten geoefend met het onconventionele zichtsysteem dat beelden van camera’s combineert tot een high-definition scherm. Maar dit was de eerste keer dat hij vloog zonder het traditionele voorraam.

De lange neusvorm die de sonische knal verzacht, laat geen ruimte over voor een standaard cockpitvoorruit. Maar in sommige gevallen biedt het systeem beter zicht dan het blote oog, zei hij. Als een piloot bijvoorbeeld naar de zon kijkt, kan beeldverwerking de schittering verminderen en het contrast verbeteren.

“Het voelde echt comfortabel”, zei hij. “Ook al keek ik niet naar de voorkant, ik kon wel naar de zijkanten kijken en dat bij elkaar passen.”

Er staan ​​ruim 100 testvluchten gepland. NASA is van plan geleidelijk aan hogere, snellere vluchten uit te voeren voordat de gedempte knallen boven steden worden getest.