Aan een hoektafel op de uitgestrekte patio van een trendy restaurant in Frogtown richten de blauwe ogen van Peaches zich op de zwevende ober. ‘De wodka zal op oesterschelpen rusten,’ biedt hij aan. “Het erft een beetje dat zilte karakter, zoals een martini van de zee.”
“Mooi, geweldig. Ik vind het geweldig”, zegt Peaches snel.
‘Twee daarvan, perfect,’ antwoordt de ober.
Peaches is, zoals ze zingt in haar nieuwe nummer ‘Panna Cotta Delight’, ‘een vrouw die al haar gaten onder controle heeft’, en meesteres van een creatief leven waarin niets buiten het bereik van de mogelijkheden lijkt. Ze heeft samengewerkt of getourd met Yoko Ono, Marilyn Manson en Iggy Pop, naast andere underground artiesten (NYC “drag terrorist” Christeene, de spirituele “entiteit” The Squirt Deluxe) door genres, landen en talen (Jiddisch, Italiaans). Maar het zijn Peaches eigen muziek en show – lelijk-mooie doe-het-zelf-esthetiek en pulserende Electroclash-muzikaliteit – waar het allemaal samenkomt in een krachtig bevrijdende waanzin.
In elf nummers op ‘No Lube So Rude’, haar zevende volledige album sinds ‘Fancypants Hoodlum’ uit 1995 (uitgebracht onder haar geboortenaam Merrill Nisker), zingt Peaches luidruchtig datgene wat de meeste mensen niet hardop durven uit te drukken. Onderwerpen zijn onder meer (veel) vuile seks, scherpe politieke tirades en kernachtige observaties – ze verzint SpaceX’s satellieten “Starlink anal kralen” in één nummer.
De in Canada geboren, tweevoudig inwoner van LA en een oude inwoner van Berlijn wordt dit jaar 60. Zij is de eigenaar. In een liedje noemt ze de abortuspil mifepriston en rijmt ‘Roe versus Wade’ op ‘pleather and suede’ in ‘F – How You Wanna F–’, een nummer dat begint met ‘F – Kavanaugh, I’m a cougar.’ Er worden royaal verschillende vierletterige c-woorden gebruikt.
Ze begon jarenlang akoestische folky gitaar te spelen en te zingen in clubs in haar geboorteplaats Toronto. De toekomstige Peaches bonden uiteindelijk een elektrische bijl vast en ontdekten toen dat ze alles wat een band zelf kon doen, met behulp van elektronica. Tijdens een korte periode aan de Universiteit van York wilde ze theaterregisseur worden die ‘coole musicals’ maakte, terwijl haar Sartre- en Ibsen-lezende klasgenoten spotten. Zij lacht waarschijnlijk het laatst.
Haar carrière begon groots via ‘The Teaches of Peaches’. De LP, uitgebracht in 2000, bevatte het nummer dat haar handtekening werd: “F – the Pain Away.” Sofia Coppola gebruikte het nummer in ‘Lost in Translation’ uit 2003, en het stond in ‘Jackass Number Two’; romantische komedies; een aflevering uit 2017 van “The Handmaid’s Tale”; en in “30 Rock”, waarin Tina Fey als Liz Lemon het nummer als ringtone gebruikt.
Peaches wordt 60 met ‘No Lube So Rude’, haar zevende album met onbeschaamde teksten over seksualiteit, politiek, lichamelijke autonomie en culturele ontwrichting.
(Nederlandse Doscher / For The Times)
De lyrische godslastering die de aanpak van Peaches zo heerlijk profaan maakt, is geen toeval. Een doel voor het schrijven van liedjes? “Om te proberen het zo te maken dat het stoer, maar ook smakelijk is”, legt ze uit. “Je hebt er humor in, maar het is niet om weg te komen van (onderwerpen), maar om je erbij te betrekken.”
Ze voegt eraan toe: “Mensen ontwapenen is zo belangrijk.”
En dat doet ze, charmant en attent en persoonlijk aanwezig met een wild, vrij medeleven en bereidheid op het podium. Tijdens concerten is ze krachtig, nauwelijks een prinses van perfectie, maar prachtig opzichtig, een leuke en grappige provocateur, druipend van kostuums, toeschouwers op het podium en zweet.
Komt echte kwetsbaarheid net zo gemakkelijk tot stand als de seksuele expressie op het podium lijkt? ‘Nee,’ zegt ze, bijna voordat de vraag wordt gesteld.
“Ik denk niet dat beide gemakkelijk zijn, om eerlijk te zijn. Zoals, performatief, ja, ik kan een nummer ‘Barbra Streisand’ noemen. Ik dacht aan haar omdat ze een van de eerste zangeressen is die ik ooit heb gehoord. Ze kan een emotie uit ABC’s vertolken, weet je? Je zou kunnen huilen, en ze zegt alleen maar het ABC. Dus performatief, seksueel en kwetsbaar, ja. Maar omgaan met de echtheid daarvan is nooit gemakkelijk.”
Met herhaling (toeren, live optreden) worden liedjes niet noodzakelijkerwijs gemakkelijker voor haar om emotioneel uit te voeren, en dat gebeurt ook nooit uit het hoofd.
“Meestal worden mijn liedjes wat ik doe. Dus ik draag ze als pakken, en dan word ik ze, maar soms valt het pak uit en denk je: ‘Ho, ik moet dit hierheen halen'”, zei ze.
In het nieuwe nummer ‘Not in Your Mouth, No of Your Business’, zingt Peaches: ‘Ik kan niet worden platgedrukt of geminimaliseerd/ je zult onze trots nooit wegnemen/ Orders zullen ons niet laten liggen en sterven/ We zullen je tegenhouden, onze levens verpesten.’
Als ik vermoed dat de gedrukte versie van ons gesprek veel ‘geredigeerd, geredigeerd, geredigeerd’ bevat, reageert Peaches snel. “Iedereen gebruikt deze taal de hele dag. Dat vind ik heel grappig; wie beschermen we?”
“Het is heel interessant. Het is ook erg frustrerend voor mij, en…” Waarom Ik zeg deze dingen en Waarom Ik presteer zoals ik doe”, vervolgt ze. “Ook op sociale platforms, algoritmisch en via AI, zien ze mij als seksueel afwijkend. Dus als ik tepelbedekkingen aandoe, zien ze dat toch gewoon als seksueel. Of ik zeg een bepaald woord en het zegt: ‘Oh, je overtreedt de voorwaarden.’ Je wilt een disruptor zijn vanwege de vooruitgang, maar dat lukt niet. Maar ik blijf het proberen”, zegt ze.
Peaches is momenteel op tournee met Model/Actriz openingsdata aan de oostkust en Pixel Grip aan de westkust. “Ik denk dat ik veel jonge en veel oudere mensen ga zien – mensen van mijn leeftijd. Mensen zijn niet 60 en stervende. Het is niet zoals toen we jong waren, en onze grootouders 60 werden, en je denkt: ‘oh mijn god.’ Het is niet het einde van je leven; het is een soort van nog een kwartaal.”
De schijnbaar rebelse shenanigans van Peaches zijn bedachtzaam en gemakkelijk in de omgang buiten het podium en zijn nauwelijks een reactie op haar opvoeding. Peaches, het product van twee lieve, ondersteunende en intellectuele Joodse ouders, is de jongste van drie.
“Mijn vader was een groot voorstander van mijn muziek. … ik herinner me de laatste show waarin hij me zag … ik ga stikken”, zegt ze, een beetje verstikkend. “Het was een speciale show in dit theater, Massey Hall, in Toronto. Als mijn ouders of mijn zus daar waren, zou ik meestal naar hen toe ’trapduiken’. Ik ga naar mijn vader toe en ik zie hem alleen maar brullen. Ik heb zoiets van: ‘Ik kan het niet.’ Ik moest een beurt nemen. Ik dacht: ‘Ik ga gewoon huilen. Dit wordt te veel.’ Hij overleed. En toen overleed mijn zus, ja, dus het is veel geweest.”
Hoewel de nummers op ‘No Lube So Rude’ over het algemeen meer aanvoelen als woede, opruiend en leerzaam en vrijheid en saamhorigheid, ‘heb ik het gevoel dat een deel van het verdriet zeker is doorgekomen’, zegt Peaches over haar familiale verliezen. “Als ik aan een nummer als ‘Take It’ denk, gaat het meer over verlies en meer onder het mom van een relatie. Maar ik denk”, geeft ze toe, “dat het tegen mezelf praat.”
“Ik kan niet worden platgedrukt of geminimaliseerd”, verklaart de Canadese kunstenaar, terwijl hij via muziek en performance aandacht besteedt aan abortusrechten, transrechten, solidariteit met Palestijnen en intergenerationele dialoog.
(Nederlandse Doscher / For The Times)
Terwijl ze op tournee is met Marilyn Manson, en sommigen Peaches misschien in een soort ‘shockrock’-categorie plaatsen, weet ze definitief waar ze aan toe is. “Het gaat niet om shockeren. Het gaat om provoceren. Om redenen. In deze tijd”, zegt ze met een klein lachje, “is dat niet zo moeilijk. Ik ben erg trots op veel muzikanten die opstaan en praten over lichamelijke autonomie, over transrechten, over abortusrechten, over Palestina, over genocide in het algemeen, over de welvaartskloof. We hebben artiesten niet meer zo zien spreken sinds ik niet weet wanneer. Het is gezond, en ik denk dat het deel uitmaakt van de hele gemeenschap. onderdeel van ons werk.”
Hoewel de albumtitel inderdaad een persoonlijk glijmiddel voortbracht, de “Peaches x Medicine Mama Intimate Glide” die beschikbaar is op de website van de zanger, is de zinsnede bepaald niet puur seksueel. “Het album heet ‘No Lube So Rude’ vanwege alle wrijving in de wereld. En laten we iets vinden, een magische manier om met elkaar te praten, intergenerationele gesprekken. Niet om het allemaal met elkaar eens te zijn”, legt ze uit, “maar gesprek naar elkaar. Zoek een manier om te geleren, of op zijn minst glad te strijken.
Perziken speelt de Bellwether op 20 en 21 maart.
