Recensie ‘Miroirs No. 3’: Paula Beer trekt de aandacht in Duits psychodrama

Je zou bij elke verre blik in Christian Petzolds subtiel ontroerende ‘Miroirs No. 3’ in de verleiding kunnen komen om te hopen op die rustgevende, verlichte bevrijding die zo vaak als loutering diende in verhalen over verlies en genezing. Maar dat zou bijna ingaan tegen de zachtheid van de met elkaar verweven draden in dit nieuwste boek van deze getalenteerde Duitse regisseur, niet minder betekenisvol om sommige gevoelens zo lang mogelijk onder controle te houden.

Petzold is geen onbekende in het vertellen van schuine verhalen, omdat hij een aantal van de meest ingetogen spannende psychologische drama’s van de laatste tijd heeft gemaakt, zij het dan historisch.“Barbara,” “Doorvoer”) of interpersoonlijk (“In brand”). Met ‘Miroirs No. 3’, over een ongeluk dat een ongebruikelijk herstel oplevert, bevindt de filmmaker zich in een zachter register van latente nood, maar niet minder geïnteresseerd in netelige noties van verborgen identiteit binnen karakterstudies van verlangen.

We weten niet precies wat de jonge vrouw (veel voorkomende Petzold-ster Paula Beer) in het begin dwarszit, terwijl ze over een reling op een stuk verhoogde snelweg staat en vervolgens naar de rand van het water beneden loopt. Maar we voelen aan haar gescheurde trui en blanco blik dat er geen verbinding is. Laura wordt vervolgens gezien op de achterbank van een rode cabriolet met haar vriend en een ander stel, op weg naar een reis, en ziet er niet minder ongemakkelijk uit. Ze maakt plotseling oogcontact met een vrouw van middelbare leeftijd (Barbara Auer), wier huis ze passeren op een landelijk stuk weg. Is het een pleidooi? Een nieuwsgierigheid? Wie trok wiens blik?

Wanneer Laura erop staat terug te keren naar Berlijn, stemt de ongeduldige, geïrriteerde vriend er met tegenzin mee in haar terug te rijden naar het treinstation. Maar net voorbij het huis van die vrouw, terwijl we de andere kant op gaan, buiten de camera, horen we een gruwelijke crash. De vrouw, wiens naam Betty is, snelt ter plaatse. Het vriendje is dood en Betty helpt Laura, relatief ongedeerd maar versuft, terug naar haar huis. Maar even later vraagt ​​Laura of ze bij deze barmhartige Samaritaan mag blijven in plaats van met de EMT’s mee te gaan, een regeling die Betty duidelijk bevalt. Een opname/achteruitopname waarin ze tegelijkertijd door deuropeningen naar elkaar kijken – Laura binnen, Betty buiten – versterkt dit vreemde moment van serene verbondenheid, alsof iedereen weet dat er een reis naar een nieuwe wereld in het verschiet ligt.

Je hebt geen diploma in narratieve aanwijzingen nodig (een onverzorgde tuin, stiltes tussen beleefdheden) om vast te stellen dat deze gracieuze, moederlijke, in isolatie levende gastheer een specifiek soort vernieuwing in Laura ziet, en omgekeerd voor de afstandelijke, rusteloze klassieke pianostudente. Laura’s bereidwillige opgaan in Betty’s rustige leven van tuinieren en koken gaat snel en aangenaam – geloofwaardig dankzij de scherpe vertolkingen van Beer en Auer. Maar het brengt aanvankelijk Betty’s vervreemde echtgenoot Michael (Matthias Brandt) en volwassen zoon Max (een geweldige Enno Trebs), die een garage in de buurt exploiteren, van streek. Hun argwanende aanvaarding duidt eerder op de pijnlijke werkelijkheid die onder dit bescheiden sprookje schuilgaat.

Met zijn fietstochten, gezinsmaaltijden en een algemene uitstraling van ontwaken ontvouwt “Miroirs No. 3” zich met voorzichtige hoop, al was het maar omdat we weten dat er een afrekening aankomt en dat wat ongezegd is, zal moeten worden aangepakt. En toch is Petzolds gave om de waarheid met ongrijpbaarheid te kruiden volledig van kracht, waardoor dit luchtige maar spookachtige reddingsverhaal een welkome intelligentie krijgt die gepaard gaat met zijn ongedwongen emotie. Het eindigt met de stille rijkdom van het titelstuk van Ravel, een solo uitgevoerd als een indirect communiqué van spanning en ontspanning. Enigszins wonderbaarlijk worden we op de lichtste toon uit deze daaropvolgende botsing van hart en geest gehaald, met het gevoel dat ons vermogen om harmonie te herontdekken altijd prachtig mysterieus zal zijn.