Spoilers volgen.
Gedurende seizoen 2 van ‘The Pitt’ brengt Dr. Cassie McKay van Fiona Dourif veel tijd door met een bepaalde patiënt, Roxie Hamler (Brittany Allen), die worstelt met een terminale diagnose van kanker en behoorlijk veel pijn heeft. Deze verhaallijn bereikt eindelijk zijn hoogtepunt in de tiende aflevering van het tweede seizoen, ’16:00 PM’, waarin Cassie Roxie op haar gemak stelt tijdens haar laatste momenten, door de aflevering te openen en te sluiten door voor een vrouw te zorgen die niet naar huis wil terugkeren omdat ze zich goed bewust is van haar lot.
Het met een Emmy bekroonde medische drama is uiterst voorzichtig in de manier waarop het Roxie’s verhaal behandelt, vooral nadat ze op de Eerste Hulp belandt en thuis een aanval krijgt die resulteert in een gebroken been. Dat is het moment waarop Cassie hoort over Roxie’s overkoepelende ziekte en ook ontdekt dat nachtploegverpleegster Lena Handzo, die we in het eerste seizoen van de show hebben ontmoet en die wordt gespeeld door Lesley Boone, Roxie’s ‘doodsdoula’ is.
Uiteindelijk wordt het duidelijk dat Roxie er geen belang bij heeft om terug naar huis te gaan, waar ze wacht op haar overlijden, grotendeels vanwege de pijn veroorzaakt door haar gebroken been in haar leven. toevoeging aan de pijn veroorzaakt door haar terminale longkanker. (Vanwege haar blessure kan Roxie nu niet meer lopen.) Het is werkelijk verwoestend om Roxie zoveel pijn te zien hebben, en zelfs als ze om ‘16.00 uur afscheid neemt van haar kinderen’, is het onverwacht weerklank om te zien hoe ze in het reine komt met haar overlijden en de kans krijgt om dit vreedzaam te doen.
Hoewel Cassie de morfine van Roxie verhoogt om haar pijn te beheersen, voor sommigen wel of niet in aanmerking komt als ‘door een arts geassisteerde dood’, bestaat er weinig twijfel over dat ‘The Pitt’ dit beladen onderwerp in deze aflevering aansnijdt. Net als bij de andere problemen uit het echte leven die het aanpakt, doet het dit met zorg, aandacht en veel hart.
Door een arts geassisteerde dood is een enorm controversieel onderwerp in de Verenigde Staten… en zelfs in het buitenland
Op het moment van schrijven is door een arts geassisteerde dood – of, zoals het gewoonlijk wordt genoemd, ‘MAiD’, wat staat voor ‘medische hulp bij sterven’ – legaal in elf Amerikaanse staten, waaronder Californië, Colorado, Delaware, Hawaii, Illinois, Maine, Montana, New Jersey, New Mexico, Oregon, Vermont, Washington DC en de staat Washington. Het is ook legaal in sommige andere landen, zoals Zwitserland, Spanje, Luxemburg en zelfs alle staten in Australië. Toch is het niet zonder controverse. De American Medical Association heeft er in feite een zeer krachtig standpunt tegen ingenomen; op een pagina over het onderwerp op de officiële website van de organisatieDe AMA stelt: “Door een arts geassisteerde zelfmoord is fundamenteel onverenigbaar met de rol van de arts als genezer, zou moeilijk of onmogelijk te controleren zijn en zou ernstige maatschappelijke risico’s met zich meebrengen.”
Dit is echter iets dat onlangs in een aantal gerespecteerde publicaties aan de orde is gesteld. In december 2025, De New York Times publiceerde een uitgebreid stuk over patiënten die leden aan kwalen variërend van chronische pijn tot ALS tot kanker, waarin werd uitgelegd waarom zij zochten naar wat voorstanders van MAiD ‘de dood met waardigheid’ noemen. In februari 2026, New Yorks tijdschrift publiceerde een stuk over Jeremy Boal, een pleitbezorger voor de praktijk die een belangrijke rol speelde bij het aannemen van de Medical Aid in Dying Act door de gouverneur van de staat, Kathy Hochul. Deze verhalen zijn zonder twijfel moeilijk te lezen… maar ze zijn belangrijk.
Ik ben geenszins een expert op dit gebied. Dit is wat ik zal zeggen. Dit onderwerp is ongelooflijk beladen en ingewikkeld, en het voelt ook buitengewoon aan persoonlijk. Daarom vind ik de aanpak van ‘The Pitt’ zowel narratief effectief als emotioneel aangrijpend; het komt allemaal neer op Roxie’s keuze.
De manier waarop The Pitt het specifieke geval van Roxie Hamler benadert, is verwoestend, emotioneel en diep ontroerend
Roxie’s terminale diagnose is hartverscheurend… en het wordt nog verpletterender als Roxie tegen Cassie vertelt hoe dit allemaal heeft kunnen gebeuren. “Ik weet niet eens wat meer pijn doet: de kanker of de wetenschap dat ik mijn zoons nooit zal zien opgroeien. Het voelt als een wrede grap”, vertelt ze. “Waarom zou je mij kinderen en een man geven waar ik dol op ben, als je ze me gewoon afpakt? Waarvoor? Verdomde longkanker. Ik heb niet eens gerookt.”
In ’16:00 uur’ zien we hoe Roxie liefdevolle wijze woorden aan haar kinderen doorgeeft – terwijl haar oudste zoon buiten rondhangt, niet in staat zijn moeder te zien lijden, knuffelt ze haar jongere zoon en zegt tegen hem: ‘We zullen altijd verbonden zijn, wat er ook gebeurt’ – maar Cassie moet ook vierdejaars geneeskundestudente Victoria Javadi (Shabana Azeez) troosten terwijl ze zien hoe Roxie het einde van haar leven nadert. “Het is moeilijk om je patiënten te zien sterven. Maar als professionals moeten we emotionele grenzen voor onszelf creëren”, vertelt Cassie aan Javadi. “Het gaat niet om ons, het gaat om hen.” Hoewel Javadi in tranen opmerkt dat Roxie ‘zo kalm’ is, zegt Cassie eenvoudigweg: ‘Ze heeft er lang over gedaan om zich op dit moment voor te bereiden.’
Nogmaals, ik begrijp volledig dat dit onderwerp verwikkeld is in controverse. Iets wat ik echt bewonderenswaardig vind aan ‘The Pitt’, is de gedurfde bereidheid om problemen en gebeurtenissen uit het echte leven te bespreken, van de verwoestende massaschietpartij in seizoen 1 tot een verwijzing naar het zeer reële bloedbad in de Tree of Life in Pittsburgh naar andere verhaallijnen uit seizoen 2, zoals een vrouw die een examen aflegt nadat ze seksueel is misbruikt. ‘The Pitt’ verandert zelfs de manier waarop sommige Amerikanen naar gezondheidszorg kijken … dus misschien kan de verhaallijn van Roxie voor sommige kijkers een verschil maken.
