De meningen in dit artikel zijn die van de auteur en vertegenwoordigen op geen enkele manier de redactionele positie van Euronews.
Als de voorgaande oorlogen tussen Israël en Hezbollah ons iets hebben geleerd, is het dat Hezbollah niet kan worden ontwapend door luchtaanvallen.
ADVERTENTIE
ADVERTENTIE
Om tot een blijvende oplossing voor het Hezbollah-probleem in Libanon te komen en de militaire dreigingen weg te nemen, moeten beleidsmakers twee details in gedachten houden: ten eerste: als het regime in Iran deze oorlog overleeft en politiek en financieel veerkrachtig blijft, zal het altijd een manier vinden om Hezbollah te voorzien van de militaire en financiële capaciteiten om zijn infrastructuur weer op te bouwen.
Sinds het staakt-het-vuren tussen Israël en Libanon in november 2024 is Iran erin geslaagd ongeveer een miljard dollar naar Hezbollah te sluizen – waarvan het grootste deel verdiende uit de olieverkoop van Iran – die de groep gebruikte om zijn arsenaal te herstellen.
Hezbollah heeft een ecosysteem van macht opgebouwd
Ten tweede is Hezbollah in Libanon niet alleen een militaire infrastructuur. Het draait om een ecosysteem van macht, met zeer sterke financiële en politieke fundamenten waardoor het zich na elke oorlog kon herstellen.
Zelfs als Israël erin zou slagen het grootste deel van de militaire infrastructuur van de groep te elimineren, zou Hezbollah zich kunnen herstellen via zijn financiële geldsysteem en zijn controle over sleutelposities binnen de Libanese staatsinstellingen.
Met dit in gedachten vuurde Hezbollah, twee dagen nadat Israël en de Verenigde Staten hun gezamenlijke oorlog tegen Iran begonnen, op 2 maart zes raketten af op Noord-Israël. Het doel was niet het wreken van de moord op de opperste leider Ali Khamenei, noch was het om Libanon te beschermen tegen mogelijke Israëlische agressie.
Het doel was sinister: Israël in een oorlog met Hezbollah in Libanon betrekken, in de hoop de Israëlische strijdkrachten (IDF) van Iran af te leiden door een tweede front te openen.
Hezbollah wil overleven, herbouwen en regenereren
Kennelijk heeft de dunne lijn die Hezbollah scheidde van de Iraanse Revolutionaire Garde (IRGC) de belangrijkste prioriteiten en belangen van de groep doorbroken en blootgelegd: het verdedigen en beschermen van het Iraanse regime.
Dit werd zelfs nog duidelijker toen een paar IRGC-commandanten in Libanon werden geraakt en gedood door de IDF, met informatie over de IRGC die de strijd leidde bij afwezigheid van de commandostructuur van Hezbollah.
Net als voor het Iraanse regime is het eindspel voor Hezbollah niet het winnen van de oorlog, maar het overleven, en uiteindelijk weer opbouwen en regenereren.
Ze hebben tijdens de voorgaande oorlogen geleerd dat, ongeacht de offers, hun controle over het besluitvormingsproces van Libanon, de havens van binnenkomst, de geldeconomie en de veiligheidsapparaten hen in staat zal stellen te overleven.
Zal een Israëlische invasie ‘de klus klaren’?
Voor Israël zijn de Libanese regering en de Libanese strijdkrachten (LAF) had vijftien maanden de tijd om het staakt-het-vuren uit te voeren en Hezbollah te ontwapenen. In plaats daarvan bleef Libanon maandenlang aanslepen en slaagde er uiteindelijk niet in zijn beloften na te komen.
Ondanks beweringen dat het zuiden van de Litani-rivier was vrijgemaakt van de wapens en aanwezigheid van Hezbollah, werden daar onlangs veel raketten gelanceerd. Er is eenvoudigweg geen vertrouwen meer in de LAF of de Libanese regering. En terwijl de IDF zich voorbereidt op een mogelijke grondinvasie, lijkt de Israëlische regering van plan te zijn de klus te klaren en de laarzen ter plaatse te zijn die de LAF had moeten zijn.
Ook de recente beloften en acties van Libanon zijn aan dovemansoren gericht. Het regeringsverbod van de Libanese premier Nawaf Salam op de militaire activiteiten van Hezbollah werd niet in actie omgezet – de LAF weigert nog steeds de confrontatie met Hezbollah aan te gaan en er zijn geen andere stappen gezet dan dat besluit.
Tenzij Libanon ernst toont met betrekking tot Hezbollah, zou de volgende fase van deze oorlog getuige kunnen zijn van een invasie die zich zou kunnen uitbreiden tot voorbij de Litani-rivier en ook na de oorlog zou kunnen voortduren, wat zou leiden tot meer ontheemding en humanitaire crises.
Hezbollah wordt echter met veel uitdagingen geconfronteerd, en de Libanese leiders kunnen een paar stappen ondernemen om te bewijzen dat zij de wapens van Hezbollah aankunnen.
De leiders van Libanon moeten kracht tonen
Nu de groep wordt aangevallen en waarschijnlijk de rest van zijn militaire infrastructuur verliest, staat zijn eigen kiesdistrict voor een kruispunt: Hezbollah besloot zonder reden zijn leven te riskeren om het Iraanse regime te verdedigen. Meer dan 700.000 Libanese sjiieten zijn ontheemd, zonder steun en zonder uitzicht op enige overwinning.
Hun offer zal niets waard zijn. De woede en desillusie van deze gemeenschap zouden kunnen worden vertaald in politieke verandering als de Libanese regering als alternatief optreedt. Maar om kracht te tonen moeten de Libanese leiders sterk zijn, de veiligheidsbeslissingen van Libanon overnemen en alle illegale wapens in beslag nemen.
De LAF zou bijvoorbeeld in kritieke gebieden kunnen inzetten en de militaire infrastructuur van Hezbollah zoveel mogelijk kunnen ontmantelen.
Israël wil dat Hezbollah ‘volledig ontwapend’ wordt
De regering zou de Iraanse ambassadeur kunnen oproepen en de ambassade in Beiroet kunnen sluiten, naast het ontslaan van de twee Hezbollah-ministers in het kabinet. Libanon kan zonder internationale hulp of goedkeuring een paar stappen ondernemen en zijn vermogen om als soevereine staat op te treden vestigen.
Daartoe moeten de Libanese besluitvormers zich bewust worden gemaakt van twee belangrijke dynamieken: ten eerste zal de oorlog in Libanon niet eindigen als de oorlog in Iran eindigt, en ten tweede zal de oorlog in Libanon niet worden afgesloten met een nieuw staakt-het-vuren-akkoord. Deze keer wil Israël dat Hezbollah volledig wordt ontmanteld.
De Libanese president lanceert een nieuw initiatief in de gesprekken met de EU
Als Libanon een langdurige Israëlische invasie en een langdurige oorlog met Hezbollah wil vermijden, zal het deze keer niet lukken om aan de kant te blijven zitten en te hopen op internationale bemiddeling.
Uiteindelijk zou Israël zich ook moeten realiseren dat Hezbollah slechts in twee scenario’s ongedaan zal worden gemaakt: een regimeverandering in Iran, of een volledige ontmanteling van zijn financiële systeem en politieke macht.
In het tweede geval zal Israël uiteindelijk de hulp van de Trump-regering nodig hebben om Libanon ertoe aan te zetten meer op dit gebied te doen, nu de Libanese president Joseph Aoun had opgeroepen tot directe onderhandelingen tussen Libanon en Israël.
Tijdens een virtuele ontmoeting met functionarissen van de Europese Unie lanceerde Aoun zijn initiatief met als doel een permanent veiligheidsakkoord tussen de twee landen te bereiken.
De internationale gemeenschap zou kunnen voortbouwen op dit ongekende voorstel om een vredesakkoord tussen Libanon en Israël te bereiken, een akkoord dat voorgoed een einde zou maken aan het conflict.
Hanin Ghaddar is de Friedmann Senior Fellow bij het Washington Institute for Near East Policy, waar ze zich richt op de sjiitische politiek in de hele Levant. Zij is de auteur van Hezbollahland: Mapping Dahiya and Lebanon’s Shia Community.
