Aan het begin van de 20e eeuw schonk de staalmagnaat en filantroop Andrew Carnegie $ 5,2 miljoen aan New York om bibliotheken in de stad te bouwen. Toonaangevende architecten uit die tijd ontwierpen de filialen, 67 in totaal, om er uit te zien en te functioneren als stadstempels met uitgebreide Beaux-Arts-details, uitnodigende ingangen, waardige leeszalen en open schoorstenen waar bezoekers vrij rond konden snuffelen. Ze werden al snel belangrijke en geliefde buurtvestigingen en zijn dat nog steeds. Na ruim een eeuw gebruik en ad hoc upgrades en aanpassingen die ook nog eens gedateerd zijn, zijn de gebouwen toe aan upgrades.
Vorig jaar voltooide de New York Public Library (NYPL) een renovatie ter waarde van $ 176 miljoen van vijf Carnegie-bibliotheken in The Bronx, Manhattan en Staten Island. Het zijn piloten van de komende Carnegie-renovaties. Onder leiding van de architectenbureaus Mitchell Giurgoladie ook ontwerpnormen voor de renovaties ontwikkelde, en KanonOntwerpzijn de klimaatgevoelige en op de gemeenschap geïnformeerde transformaties modellen voor het balanceren van historische architectuur en hedendaags gebruik. “De gebouwen maken zo’n deel uit van het weefsel van de gemeenschap en we wilden dat nog verder versterken”, zegt Kerry Gould, directeur kapitaalplanning bij NYPL. “Ze hadden liefde nodig, en die kregen ze.”
Een nieuwe aanpak voor oude bibliotheken
Openbare bibliotheken zijn de zeldzame instellingen met vrijwel universele goedkeuring. Volgens een Pew-studie94% van de Amerikanen van 16 jaar of ouder gelooft dat bibliotheken de levenskwaliteit verbeteren. Misschien is dit de reden dat de stad een nieuwe gouden eeuw van architectonische uitvindingen om zich heen is binnengegaan. Betaalbare woningen bekronen vestigingen Zonsondergangpark, InhoutEn Grote Concours; een onlangs voltooid vestiging in Groenpuntdat een te kleine bibliotheek uit de jaren zeventig verving, doet ook dienst als centrum voor milieueducatie; en een glinsterende compositie van de plaatselijke kunstenaar José Parla omhult de nieuwe Far Rockaway-vestiging.
Maar hedendaagse gebouwen van de grond af zijn slechts een deel van het verhaal. De renovaties in Carnegie onderstrepen hoe een op behoud gerichte aanpak het systeem kan moderniseren en tegelijkertijd belangrijke buurtoriëntatiepunten en gemeenschapsankers kan beschermen. Naarmate de vergrijzing van de Carnegie-bibliotheken toeneemt Apple-winkels, comedyclubsEn boetiek hotelsof simpelweg verslechteren totdat sloop een uitgemaakte zaak is, is New York aan het uitzoeken hoe ze ze kunnen behouden – en relevant kunnen houden.
“In de architectuur ging ‘historisch karakter’ vroeger alleen over cultuur en behoud, en ik denk dat dat heel belangrijk is”, zegt Carol Loewensoneen architect en partner bij Mitchell Giurgola. “Maar sparen wat je hebt is ook het meest duurzame wat je kunt doen. De continuïteit van oud, nieuw en toekomst is echt wat New York, en welke plek dan ook, spannend maakt.”
Carnegie-bibliotheken toen en nu
New York City heeft 216 bibliotheekfilialen, die worden beheerd door drie systemen: NYPL is verantwoordelijk voor 88 locaties in Manhattan, de Bronx en Staten Island. (De Brooklyn Public Library houdt toezicht op de 62 locaties van de gemeente en de Queens Public Library heeft 66 buitenposten binnen zijn jurisdictie.) Van de 39 Carnegie-bibliotheken die oorspronkelijk onder de bevoegdheid van NYPL vielen, zijn er 30 nog steeds in bedrijf.
Ze worden geconfronteerd met soortgelijke problemen met betrekking tot de bedrijfsvoering en de relevantie. Te weten: ze werden gebouwd vóór de American with Disabilities Act; voordat tieners, die fervente klanten zijn, als een aparte leeftijds- en culturele groep werden beschouwd (tot de jaren veertig was je een kind of een volwassene); en voordat de klimaatverandering een urgent probleem werd.
En hoewel bibliotheken een missie hebben om kennis te bevorderen en gemeenschappen te versterken, doen deze instellingen tegenwoordig veel meer dan alleen boeken circuleren; ze dienen als noodkoelings- en opwarmingscentra, technologiehubs waar klanten toegang hebben tot computers en 3D-printers, en meer.
Omdat er zoveel Carnegie-bibliotheken in de stad zijn, besloot de NYPL de renovaties systematisch aan te pakken. Ontwerpnormen kunnen voor stilistische consistentie bij de upgrades zorgen. Het is ook praktisch: hoe uniformer de gebouwbeheersystemen zijn, hoe eenvoudiger reparaties en onderhoud zijn, aangezien de bemanning bekend is met de apparatuur. De normen omvatten specificaties voor verlichting, boekenkasten en freeswerk, circulatiebalies, hoe moderne verwarmings- en koelingsinfrastructuur te integreren, en methoden voor het creëren van ruimte voor flexibel gebruik.
Voordat deze ontwerpnormen werden geïmplementeerd, ging de NYPL anders om met renovaties in Carnegie. Hoewel de buitenkant hetzelfde bleef, zagen de revisies aan de binnenkant eruit alsof ze bij verschillende gebouwen hoorden. Renovaties en reparaties gebeurden stukje bij beetje naarmate de apparatuur het einde van hun levensduur bereikte, en de wijzigingen stapelden zich op tot het punt waarop veranderingen de geest van de gebouwen verdoezelden.
“Heel vaak voeren we noodzakelijke reparaties uit en ben je de boel aan het in elkaar flansen”, zegt Gould.
Ondanks dat er upgrades nodig waren, waren de oorspronkelijke Carnegie-gebouwen een eeuw geleden innovatief en blijven ze vandaag de dag nog steeds kenmerken van goed bibliotheekontwerp dankzij hun grote ramen die het interieur in daglicht lieten baden, ruime leeszalen met hoge plafonds, een centrale circulatiebalie, natuurlijke materialen en verplaatsbaar meubilair.
“Het lijkt zo voor de hand liggend, maar mensen hebben het niet altijd goed met bibliotheken”, zegt Loewenson. “En die grondbeginselen werken echt. We zijn momenteel bezig met een academische bibliotheek en ik gebruik gewoon intuïtief de Carnegie-normen en -principes, en het klopt gewoon. Het is best verbazingwekkend.”
De architecten benadrukten deze details terwijl ze energie-efficiënte bouwsystemen introduceerden (zoals drievoudige beglazing en sensorgestuurde omgevingscontroles), voorzieningen om bibliotheekbezoekers beter te bedienen (zoals tienerkamers) en verbeterde toegankelijkheid (zoals het toevoegen van liften en hellingen). Daarnaast heeft de bibliotheek kunstwerken laten maken die aansluiten bij de respectieve gemeenschap van elke vestiging, op basis van informatie uit engagementsessies.
Locatiespecifieke oplossingen
Elke Carnegie-bibliotheek is anders: sommige zijn vrijstaande structuren, sommige zijn middenblokken en hun afmetingen variëren. Hoewel ontwerpnormen de basis vormden voor de aanpak op het hoogste niveau voor de renovaties, “is het niet iets dat voor iedereen geschikt is”, zegt Loewenstein. “Je zoekt eerst uit wat je hebt en dan wat de behoeften zijn, en dan begin je met aanpassen.”
Regels voor historisch behoud gaven vaak aan hoe de architecten de renovaties benaderden. Op 125th Street, een McKim, Mead & White-filiaal uit 1904, waren er geen toevoegingen zichtbaar vanaf de straat, waardoor alle mechanische systemen naar het dak moesten worden verplaatst. In plaats daarvan ging het team van CannonDesign, dat toezicht hield op de renovatie van dit filiaal, op zoek naar mogelijkheden om binnen ruimte te maken.
Conciërge appartementen Oorspronkelijk bevonden ze zich op de bovenste verdieping van Carnegie Libraries (iemand moest 24/7 de kolenovens voeden) en na verloop van tijd werden deze kamers handige locaties voor HVAC-apparatuur. Ondertussen zijn luchtbehandelingskasten en kanalen kleiner en efficiënter geworden sinds ze voor het eerst in de bibliotheken terechtkwamen. Hierdoor konden de architecten de systemen condenseren tot een compacte footprint en een deel van de back-of-house-gebieden in openbare ruimte veranderen. Op 125th konden ze een tienerruimte en personeelskantoren op de bovenste verdieping persen. Nu kunnen mensen, en niet alleen machines, genieten van het dramatische niveau met dubbele hoogte, verlicht door lichtbeukramen.
“Toen we de ontwerpfase van deze bibliotheken ingingen, was de hoeveelheid potentieel op de bovenste verdieping gewoon ongelooflijk om te zien”, zegt Dan Sheen, architect bij CannonDesign. “Het ging erom te profiteren van wat ons werd gegeven en iteraties uit te voeren totdat we uiteindelijk op een punt kwamen waarop het is alsof dit een moderne ruimte vertegenwoordigt, maar ook een eerbetoon is aan het oorspronkelijke ontwerp toen het op zijn hoogtepunt was.”
De gerenoveerde Carnegie-bibliotheken lijken meer op zichzelf, maar dan beter. Ook presteren ze op een hoger niveau dan voorheen.
Het filiaal in Port Richmond, ontworpen in 1905 door Carrere & Hastings, architecten van het beroemde vlaggenschip Fifth Avenue van de NYPL, is nu LEED Silver-gecertificeerd. Sheen en zijn team keken naar de ontwerpstrategieën van Passiefhuizen om het gebouw aan te passen, inclusief het aanpassen van de metselwerkmuren (ze installeerden minerale wolisolatie en een slimme dampremmende laag aan de binnenkant) en houten ramen met driedubbele beglazing voor een goede thermische afdichting.
De leeszaal in Port Richmond had een licht gebogen plafond met sierlijsten, wat Sheen wilde benadrukken. In plaats van een wirwar aan sprinklersystemen, leidingwerk en andere levensveiligheidssystemen aan het plafond te hangen, besloot hij het plafond 30 centimeter te laten zakken en de infrastructuur erboven te verbergen. Het team heeft de originele tekeningen geraadpleegd en de details ook in 3D gescand om deze getrouw na te bootsen.
Op dezelfde manier verborgen ze ook de infrastructuur achter muren, waardoor de ruimte aan elke kant met vijftien tot twintig centimeter werd verkleind. Loewenstein en haar team gebruikten vergelijkbare technieken op de Hunts Point-locatie, een gebouw van Carrere & Hastings uit 1929. “Er werd in de ontwerpfase meer tijd besteed aan wat je niet ziet, wat er achter deze muren verborgen is, dan wat de daadwerkelijke bezoekerservaring is”, zegt Sheen. En in plaats van dat visueel zware rijen TL-verlichting de leeszalen verlichten, hangen er nu overal halo-achtige LED-hangers.
Omdat de Carnegie-bibliotheken aan de kleine kant zijn, was het een uitdaging om uit te vinden hoe nieuwe toepassingen mogelijk konden worden gemaakt. In de Hunts Point-bibliotheek integreerde Mitchell Giurgola glazen vouwwanden en deuren in de leeszalen om de ruimte te definiëren met behoud van de visuele samenhang en het daglicht. In het Melrose-filiaal, dat in de jaren veertig door een brand werd getroffen waardoor het gebouw van vier verdiepingen tot twee werd teruggebracht, kon Mitchell Giurgola een nieuw niveau bouwen dat speciaal voor kinderen was bedoeld. Omdat hier weinig originele architectonische details overbleven, integreerde het ontwerpteam meer eigentijdse elementen, zoals kamerhoge glazen wanden.
Kunstwerken waren een ander belangrijk locatiespecifiek element voor de renovaties. NYPL organiseerde gemeenschapsbetrokkenheidssessies met klanten om te leren wat voor hen het belangrijkst was. Hierdoor kwamen ze erachter dat de gemeenschap rond de vestiging in Port Richmond, die overwegend Spaans is, affiniteit voelde met vlinders en daarom is er een nieuw gemaakte muurschildering met het motief. “Het brengt dat identiteitsgevoel echt naar de branche”, zegt Gould.
De toekomst van bibliotheekrenovaties in New York
De standaarden die Mitchell Giurgola ontwikkelde, zijn niet beperkt tot de Carnegie-bibliotheken. De ontwerpprincipes zijn relevant voor het hele systeem, en daarom gebruikt NYPL ze om renovaties te begeleiden bij constructies met verschillende stambomen.
Gould werkt momenteel aan een revisie van de Edenwald bibliotheek, een gebouw uit de jaren 70 in de Bronx. Het is een gedrongen ‘Lindsay Box’, de bijnaam voor de goedkope modulaire bibliotheken die tijdens de regering van John V. Lindsay zijn gebouwd, met kleine vensters. Gould is van plan de gevel te openen en het interieur beter met de buurt te verbinden. “We gebruiken veel dezelfde thema’s, zoals toegang tot natuurlijk licht”, zegt ze.
Nu de vijf renovaties zijn voltooid, hoopt NYPL aanvullende kapitaalfinanciering van de stad te ontvangen om meer vestigingen in Carnegie te moderniseren. “We willen dat ze nog eens honderd jaar meegaan”, zegt Gould. “Als onderdeel van het weefsel van New York vinden we het belangrijk om beheerders van deze gebouwen te zijn en ze te verheffen tot wat wij denken dat het publiek verdient.
