Voor een plek die vaak wordt omschreven als een stedelijk raster, onderhoudt Naarm een intieme relatie met de natuurlijke wereld. Is een deelhuis compleet zonder monstera? Zijn verjaardagen echt als ze niet in Edinburgh of Carlton Gardens worden gevierd? Moet ik, nadat ik 30 heb bereikt, de club ruilen voor de Dandenong Ranges? Ga ik klimmen?!
Afgezien van de grappen, hebben we het geluk dat we in een stad leven waar de natuur het dagelijks leven voedt, en, nog belangrijker, dat we kunnen bestaan/wonen/werken/creëren op land waar de First Nations-volkeren al tienduizenden jaren een diepgaande en voortdurende verbinding met Country onderhouden. Overal om ons heen is schoonheid en er is eindeloze inspiratie om daaruit te putten.
Als je even pauzeert, zie je het overal, vooral door een designlens. De randen van eucalyptusschors, de geometrieën van schelpformaties, met mos bedekte bomen, inheemse graslanden en de verborgen netwerken van schimmels onder de grond. Deze landschappen produceren organische maar toch abstracte patronen – natuurlijke systemen die op stille wijze vormgeven aan de manier waarop we de wereld om ons heen zien en ontwerpen.
Combineer deze verbinding met de natuur met een op design gerichte stad vol creatieven en de heropleving van de Y2K-esthetiek van eind jaren negentig tot begin jaren 2000, en je krijgt geabstraheerde organische eigenschappen – een descriptor die ik bedenk, want hoe zou je het anders zeggen?
Het voelt alsof we afstand nemen van chromen futuristische graphics terwijl we nog steeds vasthouden aan hun structurele logica. De supergepolijste metalen oppervlakken versmelten tot organische vormen, vloeiend, vol onvolkomenheden, als een echt organisme. Het is een botsing van stijlen: futuristisch maar natuurlijk, digitaal maar tastbaar.
