Co-Housing: hoe een man een appartementencomplex bouwde voor zijn familie en vrienden

Bijna tien jaar geleden deed vastgoedontwikkelaar Chad Dale een aankoop die de manier veranderde waarop hij dacht over hoe mensen samenleven.

Dale en een kleine groep van zijn vrienden hadden besloten hun geld te bundelen om een vakantiehuis op Whidbey Island, ongeveer een uur rijden van Seattle. Met vijf gezinnen met jonge kinderen die de boerderij met vier slaapkamers en één badkamer in en uit fietsten, de maaltijden deelden, de klusjes verdeelden en de onvermijdelijke wrijvingen van het leven in kleine ruimtes doorstonden, realiseerde Dale zich dat het delen van eigendommen in theorie een geweldig idee was, maar in de praktijk niet duurzaam.

“Er waren veel mensen die een intieme ruimte deelden, het was een beetje te intiem”, vertelde Dale aan Business Insider. “Er waren veel dingen aan die plek die geweldig waren, en veel dingen die niet geweldig waren.”

De tekortkomingen van het vakantiehuisexperiment leidden tot een idee voor iets groters en permanenters.

Jarenlang heeft Dale dezelfde vraag gesteld: hoe zou het gemeenschappelijke leven eruit zien als het ontworpen was om lang mee te gaan?

Hij vond zijn antwoord in co-housing, een regeling waarbij mensen privéwoningen hebben, maar voorzieningen delen en gezamenlijk gemeenschappelijke ruimtes beheren. Niet te verwarren met samenlevenwaarbij mensen privékamers hebben in gedeelde huizen, is co-housing anders dan een typische huuropzet, omdat bewoners ook vaak een eigendomsbelang of bestuursrol in de woongemeenschap hebben. Het is een huisvestingsmodel dat aan populariteit wint nu mensen op zoek zijn naar duurzamere, gemeenschapsgerichte woningen.

Een ‘volwassen versie’ van een coöpgemeenschap

Dale is de ontwikkelaar achter Shared Roof, een gemeenschap van 35 eenheden die in 2023 werd geopend in de wijk Phinney Ridge in Seattle.

Dale financierde het project met de hulp van dertien andere vrienden en familieleden, die allemaal in het gebouw investeerden. Bijdragen varieerden van $ 50.000 tot $ 5 miljoen, en het eigendomsbelang in de LLC van het gebouw is evenredig aan de investering van elke persoon. Bij Shared Roof zijn er geen VvE-kosten; bewoners betalen nog steeds maandelijkse huur, maar deze gaat rechtstreeks naar de LLC in plaats van naar een traditionele verhuurder.

“Het is een bedrijfsmodel dat je soms in kantoorgebouwen ziet, maar ik heb er nog nooit één in een gebouw gezien gebouw voor gemengd gebruik‘, zei Ray Johnston, die als medeoprichter van Johnston Architects het project hielp leiden. ‘De dingen waarmee Chad en zijn vrienden aan tafel kwamen, waren opwindend.’

Het ontwerpen van het gebouw vergde een zorgvuldige planning

Het is de bedoeling dat Shared Roof meer aanvoelt als een Europees blok dan als een typisch nieuwbouwproject in Seattle. Dale wijst naar plekken als Amsterdam, waar design de interactie tussen buren en duurzaamheid stimuleert, als bronnen van architectonische inspiratie.

Het vijf verdiepingen tellende gebouw ligt rond een binnenplaats, met daaronder een ondergrondse parkeergarage. Geen twee eenheden zijn hetzelfde; woningen variëren van ongeveer 2.000 tot 5.000 vierkante meter.

“Een van de interessantere uitdagingen in het project kwam op de vierde en vijfde verdieping, waar veel van de langetermijninvesteerders wonen, en de units waren in hoge mate aangepast om aan de behoeften van verschillende gezinnen te voldoen”, zei Johnston. “Het vereiste een doordachte, meer gedetailleerde ruimtelijke planning dan bij typische meergezinsprojecten om die geïndividualiseerde indelingen onder één dak te laten passen, maar het bood ook de mogelijkheid om ruimtes te creëren die weerspiegelden hoe de bewoners wilden leven.”

Hoewel de bewoners privéwoningen hebben, delen ze een reeks voorzieningen, waaronder een bibliotheek, een kunstkamer en een kas op het dak. Winkels op straatniveau, zoals een café, een brouwerij en verschillende restaurants, zorgen ervoor dat de gemeenschap verbonden blijft met de omliggende wijk.

Voor Dale was co-housing een manier om de gemeenschap en voorzieningen te krijgen waar hij en zijn vrienden naar verlangden, zonder de hoge stadsprijzen te betalen of helemaal te hoeven verhuizen.

Toch is wonen op Shared Roof niet goedkoop. Sommige grotere eenheden in het gebouw hebben een maandelijkse huur van $ 8.000. Om de betaalbaarheid te garanderen, neemt Shared Roof deel aan het Multifamily Tax Exemption-programma (MFTE) van Seattle en heeft het ongeveer 20% van de woningen gereserveerd voor huurders met een gemiddeld inkomen.

“Het was ongelooflijk belangrijk voor ons om zoveel mogelijk diversiteit – inclusief inkomensdiversiteit – in het gebouw te hebben”, zei Dale. “Wij zijn grote voorstanders van infill-diversiteit, in plaats van afzonderlijke diversiteit. Naar mijn mening is dat niet de juiste aanpak.”

Het is een gebouw met meerdere generaties

Negen investeerders van Shared Roof wonen in het gebouw, waaronder Dale, die met zijn vrouw en hun drie kinderen in een appartement van 1.800 vierkante meter met drie slaapkamers woont.

Dale beschouwt het omringd zijn door een mix van jongere stellen en oudere bewoners als een uniek pluspunt voor hun woonsituatie.

“Er zijn groepen mensen die baat hebben bij het samenzijn, en ons model ging eigenlijk over een generatie-, gezinsgerichte aanpak”, zei hij.

“Mijn ouders en de ouders van mijn vrouw wonen allemaal in Michigan, dus mijn kinderen hebben niet veel interactie gehad met oudere mensen. Om mijn buurman met Parkinson te zien omgaan met mijn 7-jarige – ze zijn allebei aan het winnen.”

De kinderen hebben ook genoeg andere kinderen van hun leeftijd in het gebouw, en omdat er zoveel te doen is, van rondhangen op de trampoline op het dak tot spelen op het 500 vierkante meter grote kunstgrasvoetbalveld, zijn er vaak ontmoetingsplekken – soms meer dan ouders zouden willen.

“Ze komen thuis, doen de deur open, gooien hun schooltas naar binnen en gaan dan weg omdat al hun vrienden in de buurt zijn”, zei Dale. Hij voegde eraan toe dat “hoewel dat echt gaaf is, en precies waar ik op hoopte, het een onbedoeld gevolg is.”

‘Ik hou van ons leven hier’

John Ware, een technisch programmamanager, en zijn partner, Liesl Langley, woonden in een groot huis in Phinney Ridge, maar wilden inkrimpen toen ze de lege nestjaren ingingen. Nadat ze via mond-tot-mondreclame over Shared Roof hoorden en een rondleiding door het gebouw kregen, waren ze verkocht.

Ware en Langley zijn investeerders in het gebouw en behoorden tot de eerste koppels die er introkken. Ze wonen in een appartement van 2000 vierkante meter met drie slaapkamers en 2,5 badkamers. Binnen is het afgewerkt met hardhouten vloeren, op maat gemaakte walnoothouten kasten en hoogwaardige apparatuur, waaronder een Liebherr-koelkast.

Afgezien van de mooie afwerkingen zei Ware dat een van de grootste voordelen van het leven bij Shared Roof de gemeenschap is waar hij en Langley deel van zijn geworden.

“Ik woonde vroeger in een gebouw met ongeveer 90 eenheden en ik kende waarschijnlijk een derde van de mensen, maar we kennen iedereen die in dit gebouw woont. We hebben een groepschat op WhatsApp, zodat mensen in contact kunnen blijven met wat er gebeurt”, vertelde Ware, 54, aan Business Insider.

Hij en zijn partner zijn de onofficiële – en in de praktijk officiële – sociale directeuren van het gebouw geworden. Elk jaar organiseren ze een Oscars-feest, en in de weken daarvoor deze maand hebben ze elke week een filmavond gehouden.

Ware zei dat het juist dit soort kleine dingen zijn die co-housing de moeite waard maken.

“We reizen hier en daar, maar nadat we een tijdje hebben gereisd, wil ik gewoon thuis zijn, vanwege waar we wonen – niet alleen Seattle, maar onze buurt en gemeenschap”, voegde hij eraan toe. “Ik hou van ons leven hier en ik hou van deze plek.”

Voor sommige bewoners is co-housing een levensader in een dure stad

Mary Jo Wagner, eigenaar van een spa, werd verliefd op Shared Roof nadat ze een klant had bezocht die daar woonde.

“Ik kwam haar net op een dag opzoeken voor het avondeten, beneden in een van de restaurants, en ik dacht bij mezelf hoe geweldig het zou zijn om in een gemeenschap als deze te leven”, vertelde Wagner (53) aan Business Insider.

Wagner trok in 2024 bij haar volwassen zoon in, maar is inmiddels verhuisd. Het afgelopen jaar heeft zij verkleind van een twee-slaapkamer naar een appartement met één slaapkamer met haar hond. Haar appartement behoort tot de ongeveer 20% van de woningen die in het gebouw gereserveerd zijn voor mensen met een gemiddeld inkomen.

“Het gemiddelde inkomen in de stad is zo ongelooflijk hoog, dat het alle prijzen van de reguliere huurwoningen die beschikbaar zijn opdrijft”, zegt Wagner. “Het feit dat Shared Roof meedoet aan dit MFTE-programma is absoluut geweldig omdat het betaalbaarder is.”

Wagner zei dat de voorzieningen van het gebouw, samen met de winkels, waaronder een wijnwinkel en een bakkerij, ook hebben bijgedragen aan het bezegelen van de deal. Ze houdt vooral van de bibliotheek van het gebouw en de daktuin.

“Ik woon in een kleine unit met één slaapkamer, maar als ik mijn vrienden of familie wil uitnodigen voor een grotere bijeenkomst, zijn daar ruimtes in het gebouw voor, wat gewoon geweldig is.”

Voor Wagner voelt Shared Roof niet als een typisch appartementencomplex. Naast de extra voorzieningen voelen de verbindingen die ze daar heeft gemaakt, oprecht aan.

‘Iedereen let een beetje op elkaar’, zei ze. “Het voelt een beetje alsof je deel uitmaakt van een grote familie.”