Het staat vast dat wanneer katten vallen, kunnen ze meestal perfect landen, waarbij ze behendig manoeuvreren om zichzelf weer recht te zetten voordat ze de grond raken. Nu hebben onderzoekers van de Japanse Yamaguchi Universiteit ons begrip van dit buitengewone vermogen vergroot, waarbij ze zich richten op de mechanische eigenschappen van de stekels van katten.
Wat ze hebben gevonden, zoals gedetailleerd beschreven in een recente publicatie studie in het tijdschrift The Anatomical Record, is dat deze vaste landingen gedeeltelijk te danken zijn aan het feit dat het thoracale gebied van een kat veel flexibeler is dan het lumbale gebied.
Hoewel het vermogen van een kat om in de lucht te draaien zonder iets te duwen de wetten van de natuurkunde lijkt te tarten, is het in plaats daarvan een complexe oprichtmanoeuvre. Om erachter te komen hoe ze dat doen, analyseerden onderzoekers in de nieuwe studie eerst de ruggengraat van vijf overleden katten, waarbij ze de thoracale en lumbale gebieden van elkaar scheidden en ze vervolgens aan mechanische tests onderwierpen om hun flexibiliteit, kracht en weerstand tegen rotatie te meten. In een ander experiment gebruikten onderzoekers hogesnelheidscamera’s om twee katten te filmen die op een zacht kussen vielen.
Uit de daaropvolgende analyses, zoals verteld door het tijdschrift Phys.orgmerkte het team op dat wat katten meesterlijk maakt in het vallen, hun stekels zijn, die niet uniform flexibel zijn. Met name het thoracale gebied is zeer flexibel: het kan met zeer weinig inspanning ongeveer 50 graden draaien. Het lumbale gebied is daarentegen veel stijver en werkt als stabilisator.
Bij het strekken in de lucht draaien katten daarom eerst hun hoofd en voorpoten naar de grond omdat de thoracale wervelkolom flexibel is, en daarna volgt de hele achterkant van het lichaam. Het stijvere lumbale gebied fungeert als een soort anker, waardoor katten de voorkant kunnen draaien zonder de controle te verliezen.
De resultaten van de nieuwe studie suggereren dat de complexe oprichtmanoeuvre in de lucht, uitgevoerd door katten, volgens een precieze volgorde plaatsvindt. “Tijdens het oprichten vanuit de lucht was de anterieure romprotatie eerder voltooid dan de posterieure romprotatie”, zegt de studie leest. “Deze resultaten suggereren dat de romprotatie tijdens het oprichten van de lucht bij katten opeenvolgend plaatsvindt, waarbij eerst de voorste romp roteert, gevolgd door de achterste romp, en dat hun flexibele thoracale wervelkolom en stijve lumbale wervelkolom bij axiale torsie geschikt zijn voor dit gedrag.”
Naast het ontsluiten van het geheim van het vermogen van katten om ‘rechtop te vallen’, concluderen de auteurs, kunnen de bevindingen dierenartsen helpen bij de behandeling van ruggengraatletsels en zelfs leiden tot de ontwikkeling van wendbaardere robots.
Dit verhaal verscheen oorspronkelijk in BEDRAAD Italië en is vertaald uit het Italiaans.
