De weg naar Tyrus is omzoomd met de gele en groene vlaggen van Hezbollah. Billboards zijn gevuld met de gezichten van strijders die het leven lieten in de vele gevechten met Israël door de jaren heen.
We zijn in de evacuatiezone, het gebied in het zuiden Libanon dat Israël iedereen heeft gezegd te vertrekken. En het duurt niet lang voordat we de stijgende menselijke kosten zien van het laatste conflict waarin deze gemeenschap is verwikkeld.
Crisis in het Midden-Oosten: volg live updates
Een groep rouwenden verzamelt zich langs de kant van de weg op een tijdelijke begraafplaats. Ineengedoken rond geïmproviseerde gedenktekens huilen sommigen, sommigen knuffelen, anderen staren wezenloos voor zich uit. Ze zijn hier om vier mannen te begraven waarvan ze zeggen dat het medici en maatschappelijk werkers waren. Het waren, zo zeggen ze, geen strijders.
Ehsan Dbouk, een geestelijke van de groep, zegt dat ze deze site moesten gebruiken omdat de woonplaatsen van de mannen niet langer veilig waren.
‘We kunnen onze martelaren niet begraven in hun dorpen aan de frontlinie’, zegt hij. “We hebben te maken met een vijand die geen onderscheid maakt tussen het doden van strijders en het doden van burgers.”
Die vijand, zo beweren zij, vertegenwoordigt een existentiële bedreiging. Israël kadert de door Iran gesteunde groep, die in Groot-Brittannië als een terroristische organisatie wordt bestempeld, op precies dezelfde manier. Geen van beide partijen vertoont enig teken van terugtrekking.
Het Israëlische leger (IDF) heeft de evacuatiezone hier snel uitgebreid. Tot drie dagen geleden strekte het zich uit van de grens in het zuiden met Israël tot aan de rivier de Latani. Dat is nu verder naar het noorden uitgebreid tot aan de Zahrani-rivier, ongeveer 40 kilometer van de grens, waardoor de vrees voor een grondinvasie toeneemt.
Tot nu toe zijn in het land ruim 800 mensen om het leven gekomen en zijn honderdduizenden mensen ontheemd geraakt.
Maar Ehsan verwerpt de beschuldigingen dat Hezbollah de rest van het land meesleept in een oorlog die het land niet wil en niet kan winnen.
‘De ontheemden maken deel uit van het verzet’, zegt hij. “Hezbollah is uit hun huizen geboren. Zij zijn de vaders en moeders van degenen die aan de frontlinie vechten.”
Je kunt zien hoe gehard de strijd is bij degenen die achterbleven. De IDF vecht meer dan alleen een strijdmacht binnen Hezbollah – het vecht tegen een mentaliteit. En na maanden van Israëlische aanvallen midden in een staakt-het-vuren geloven aanhangers van Hezbollah dat ze nu meer dan ooit een rechtvaardige oorlog voeren.
Nada Harb, een moeder en Hezbollah-aanhanger, vertelt me: “Ik ga niet weg, dat heb ik in de vorige oorlogen ook niet gedaan. Ik ben in de oorlog geboren. Maar er was toen geen weerstand zoals Hezbollah. De Israëli’s kwamen ’s nachts, braken de deur in, ze ontvoerden mijn broer, mijn vader, mijn zus, mijn oom, en niemand mocht iets zeggen.”
Lees meer van Sky News:
‘Het gevecht voelt alsof we het voor eens en altijd gaan afmaken’
Waarom het eiland Kharg zo belangrijk is voor Iran
Bij haar thuis neemt ze ons mee naar haar balkon om ons drie gebouwen te laten zien die zijn getroffen door luchtaanvallen. Ze is blootgesteld, kwetsbaar, maar vastberaden. De IDF houdt vol dat het zich hier richt op de infrastructuur en het leiderschap van Hezbollah.
Maar de civiele impact is nu al enorm. De bruggen, zo zeggen zij, die Hezbollah gebruikt, zijn ook van cruciaal belang voor burgers. En honderdduizenden zijn al gedwongen deze oorlog te ontvluchten – velen zonder macht, zonder onderdak en zonder zeggenschap over wat er daarna gebeurt.
