Irving Pichels sciencefictionfilm ‘Destination Moon’ uit 1950 is misschien wel invloedrijker dan veel sciencefictionfans beseffen. De film volgt een team astronauten terwijl ze een atoomaangedreven raket naar de maan brengen, en beschrijft de dramatische problemen die ze onderweg tegenkomen. “Destination Moon” werd gemaakt 19 jaar voordat mensen daadwerkelijk voet op de maan zetten, maar het probeerde er zo realistisch mogelijk uit te zien. De crises die zich voordoen zijn puur technisch en hebben niets te maken met buitenaardse wezens, monsters of andere fantastische elementen.
Halverwege de film is er een beroemde scène waarin de astronauten, terwijl ze nog onderweg zijn naar de maan, magnetische laarzen moeten aantrekken en langs de buitenkant van hun raket moeten lopen. De reeks is sindsdien in tientallen films geciteerd, waaronder films als ‘Star Trek: First Contact’, tot aan het recente ‘Project Hail Mary’. Wanneer een van de astronauten per ongeluk losraakt, gebruikt een collega een zuurstoftank met klep als voortstuwing om hem te redden. Ook dit wordt in net zoveel films geciteerd. Zie: “Zwaartekracht.”
De film bereikt zijn hoogtepunt wanneer de astronauten leren dat ze te veel brandstof hebben verbrand om naar de aarde terug te keren, en verwoed manieren vinden om de raket lichter te maken om op te stijgen. Het is een film die gaat over zwaartekracht, natuurkunde en brandstofvoorraden. Het is nauwelijks accuraat, maar wel nauwkeuriger dan bijvoorbeeld ‘The Day the Earth Stood Still’, dat het jaar daarop werd uitgebracht. Het is een geweldige film, en elke sciencefictionfan zou nalatig zijn als hij hem verwaarloosde.
Tijdens zijn toespraak op het SXSW-festival van dit jaar merkte regisseur Steven Spielberg op hoe belangrijk “Destination Moon” voor hem persoonlijk was. Hij zei dat ‘Destination Moon’ hem in feite precies leerde hoe filmische spanning zou moeten voelen. Dat is inderdaad een stralende goedkeuring.
Steven Spielberg zag Destination Moon als kind
Steven Spielberg was gewend aan klassiek Hollywood. In zijn semi-autobiografische film ‘The Fabelmans’ hij vertelt over zijn eigen (zeer reële) jeugdervaring toen hij Cecil B. DeMille’s circus-epos ‘The Greatest Show on Earth’ uit 1952 zag, en hij was zo onder de indruk van de film dat deze hem inspireerde om filmmaker te worden. Voor veel critici is dit stukje Spielberg-trivia een beetje verbijsterend, aangezien ‘The Greatest Show on Earth’ over het algemeen een behoorlijk verschrikkelijke film is. Maar de jonge Spielberg vond het geweldig en begon thuis films te maken, in een poging het gevoel te reproduceren dat DeMille’s film hem gaf.
Wat ‘Destination Moon’ betreft, werd Spielberg door een SXSW-toeschouwer gevraagd hoe hij voor het eerst geïnteresseerd raakte in sciencefiction. Een redelijke vraag, aangezien Spielberg in zijn carrière een handvol sciencefictionfilms heeft gemaakt, van ‘ET the Extra-Terrestrial’ tot de komende ‘Disclosure Day’. Over ‘Destination Moon’ zei Spielberg:
“Een van de eerste films die ik zag… En het was niet de originele film; ik denk dat hij in 1950 uitkwam en in een weekend opnieuw werd uitgebracht; vroeger hadden we theaters met zaterdagmatinees, en het waren allemaal oudere films. Misschien vijf of zes jaar ouder. Maar ik herinner me dat ik een film zag met de naam ‘Destination Moon.’ En ik denk dat het de eerste film was waarmee George Pal zijn carrière begon (mee).
Voor neofieten was George Pal een beroemde regisseur en producent van sciencefiction- en fantasy-entertainment, en hij diende als producer voor ‘Destination Moon’. Pal zou later hitfilms produceren als ‘When Worlds Collide’ en ‘Conquest of Space’, en films regisseren als “The Time Machine” (een van de beste tijdreizen films ooit)“Atlantis, het verloren continent” en “De zeven gezichten van Dr. Lao.”
Steven Spielberg is van mening dat Destination Moon de eerste keer was dat hij ooit spanning ervoer in een film
Aan de film zelf had Steven Spielberg alleen maar goede herinneringen. Niet alleen leerde ‘Destination Moon’ Spielberg over spanning, maar hij heeft ook het gevoel dat het zijn voeten op de grond hield op het gebied van sciencefiction. Je zou kunnen opmerken dat Spielberg geen films heeft gemaakt die zich afspelen in verre werelden; er zit altijd een menselijk element in zijn films, hoe fantastisch ook. “Het was een aardse film over de eerste reis van de mensheid naar de maan. (…) Het was in kleur! Ik ging ernaar kijken in een theater”, zei hij. “En het gaf mij houvast omdat het net zo realistisch was als de wetenschap… of tenminste omdat Hollywood in overleg met wetenschappers wist hoe je dat soort verhalen moest vertellen.” Hij vervolgde:
“Het was vol spanning. Ik zal nooit de scène vergeten waar de grote angst is, ze zijn op de maan en… hoe gaan we terug naar de aarde? Je hebt te veel brandstof uitgegeven om op de maan te landen! Wat ga je doen? Je moet alles uit het ruimteschip halen! Het was de eerste keer dat ik zoiets als spanning voelde. Dat had ik nog nooit eerder gevoeld. In zekere zin had die film een grote invloed op mij.”
Opgemerkt moet worden dat Spielberg en George Pal elkaar uiteindelijk kruisten, zoals Spielberg regisseerde en Pal twee afzonderlijke, opmerkelijke bewerkingen produceerde van HG Wells ‘”The War of the Worlds” (Pal’s in 1953). en die van Spielberg uit 2005, een film die Tom Cruise bijna ontspoorde). Het lijkt erop dat ‘Destination Moon’ dieper onder Spielbergs huid zit dan hij beseft.
