Ik heb jaren doorgebracht het beklimmen van de bedrijfsladder. Ik geloofde dat succes mij voldoening zou schenken.
In plaats daarvan raakte ik zo uitgeput dat ik niet meer kon genieten van familietijd, hobby’s of zelfs rustige momenten thuis. Ik was altijd gefrustreerd, huilde en snauwde naar de mensen om me heen.
Op een zaterdagochtend sms’te ik mijn baas om haar te laten weten dat ik er zou zijn mijn melding plaatsen op maandag. Het herstel kostte mij ruim een jaar. Nu ken ik de tekenen van een burn-out en kan ik herkennen wanneer ik mezelf te hard push.
Ik had thuis vier kinderen en een piloot-echtgenoot
Ik ben altijd gedreven geweest en goed in het overwinnen van uitdagingen. Werkgevers erkenden mij er zelfs voor. ‘Moet er iets gedaan worden? Geef het aan Magnoni.’ Ik droeg het als een insigne. Ik had thuis vier kinderen, a echtgenoot die elke week vloogen een voltijdbaan in digitale advertentietechnologie. Desondanks kon ik een zware werkdruk aan en maakte ik steeds promotie.
Mijn het leven draaide om werk. Ik werkte ’s morgens vroeg, ’s avonds en in het weekend. Als ik niet aan het werk was, reed ik de kinderen naar hun lessen en praktijken. Ik hielp ze ook met hun huiswerk terwijl mijn man op zakenreis was. Dit tempo heb ik ruim acht jaar kunnen volhouden.
Na ongeveer zes jaar merkte ik dat ik wrok begon te voelen. Ik was altijd moe. Ik was zo moe dat de artsen de diagnose bij mij stelden chronische vermoeidheid. Ik nam een weekend vrij en viel terug in mijn oude gewoontes. Ik herinner me dat ik op de bank huilde en zei dat ik geen tijd had om me uitgeput te voelen. Ik zocht hulp bij boeken, artsen en coaches.
Toen kwam de krachtvermindering. Als leider was het mijn rol om mijn directeuren en supervisors voor te bereiden op het aanstaande ontslag. Mijn afdeling maakte ook een herstructurering door waar ik leiding aan gaf. De werkdruk, de vergaderingen, de voorbereiding op ontslagen en de uitputting waren ongekend hoog.
Er veranderde iets in mij
Kort na de krachtvermindering werd een van mijn kinderen ziek en stortte ik in. De emoties die gepaard gingen met de zorg voor een zieke 18-jarige waren te veel. Mijn werkgever was geweldig en bood de tijd en ruimte die ik nodig had. Maar ik was bang de carrière en de baan waarvoor ik zo hard had gewerkt, te verliezen. Deze angst dwong me om te werken tussen doktersafspraken en SEH-bezoeken door.
Acht maanden later, toen hun gezondheid aan de beterende hand was, probeerde ik weer op volle kracht aan het werk te gaan. Maar er was iets in mij veranderd. Ruim acht maanden lang heb ik manieren gevonden om elke dag dankbaarheid te vinden. Ik beoefende Yoga Nidra en merkte dat ik verlangde naar rust, vrede, stilte en ruimte. Ik had geen zin om met uitdagingen op het werk om te gaan. Ik miste de energie en focus om de hele dag aan mijn bureau te zitten. Ik had moeite met telefoontjes, het doornemen van plannen en het voltooien van mijn taken.
Opnieuw vonden er meer veranderingen plaats: mijn rol veranderde en ze boden me een nieuwe aan. Ik wilde geen nieuwe rol. Ik wilde eruit. Maar ik dacht dat ik er weer doorheen kon komen. Ik kon het niet. Ik huilde elke dag.
Ik vervulde deze nieuwe rol ongeveer een maand toen ik tegen een collega snauwde, ophing en huilend aan mijn bureau ging zitten. Ik wist dat er iets echt mis was. Ik had moeite om te functioneren, om enig werk te produceren of om een bijdrage te leveren, zoals ik ooit deed. Zeggen dat ik uitgeput was geeft niet helemaal weer hoe ik me voelde.
Ik zat in de mist en liep elke ochtend langzaam naar mijn thuiskantoor, vreselijk, nauwelijks etend. Ik lachte niet, het kon me niets schelen om naar mijn favoriete programma’s te kijken. Ik voelde me gefrustreerd toen mijn kinderen evenementen hadden waar ik bij moest zijn. Ik wilde alleen op mijn bank zitten. Ik wilde wegrennen.
Ik voelde me gevangen op het werk
Ik voelde me ongelooflijk ongemakkelijk. Ik voelde me gevangen. Ik had gouden handboeien. Na een paar gesprekken met mijn man heb ik een plan gemaakt. De volgende dag, zaterdag, sms’te ik mijn baas. Ik vertelde haar dat ik na bijna 8,5 jaar maandag zou opzeggen.
Ik heb jarenlang overwerkt en de signalen genegeerd. Ik zet mezelf altijd op de laatste plaats. Toen kreeg ik een burn-out en kon ik niet meer doorzetten zoals voorheen. Geen enkele hoeveelheid betaald verlof zou mij helpen. Ik had een volledige herstart nodig van hoe ik leefde.
Terugkijkend waren alle tekenen aanwezig. In plaats van wijzigingen aan te brengen, negeerde ik ze. Het grootste teken was het verlies van vreugde in de dingen waar ik ooit van hield. Familie dinersfavoriete programma’s en lachen om onze dag hielpen me om te resetten. Ik kon niet meer ontspannen.
Als je huilt aan je bureau, naar je dierbaren snauwt, of het gevoel hebt vast te zitten in een baan waar je ooit van hield, stuurt je lichaam een essentiële boodschap. Ik moest gewoon dieper kijken.
