DE zoon van een Brits echtpaar dat in Iran gevangen zit, heeft onthuld dat hij met zijn moeder aan de telefoon was toen haar cel werd gebombardeerd.
Lindsay en Craig Foreman, beiden 53, kregen tien jaar gevangenisstraf op beschuldiging van spionage, wat ze consequent hebben ontkend.
Het paar was gearresteerd in januari 2025 terwijl je er doorheen reist Iran op een motorreis rond de wereld.
Joe Bennett, de zoon van Lindsay, zal het Amerikaanse Capitool toespreken volgende week op de Transatlantische Conferentie over gijzeling en willekeurige detentie, aldus een woordvoerder van de familie.
Het echtpaar, uit Oost Sussexworden vastgehouden Evin van Teheran Gevangenis, waar de omstandigheden snel verslechteren en gevangenen in angst leven voor tekorten aan basisvoedselvoorzieningen, voegde de woordvoerder eraan toe.
“Het juridische proces is feitelijk ingestort”, zeiden ze.
“De Revolutionair Rechtbanken die het echtpaar hebben veroordeeld, zijn naar verluidt zelf het doelwit geweest van recente luchtaanvallen.
“De door de staat aangestelde advocaat van Lindsay en Craig heeft het land verlaten, en de familie heeft geen duidelijkheid over de vraag of hun beroep überhaupt met succes is ontvangen voordat de rechtssystemen werden gesloten.”
Spreken met De tijden, Bennett beschreef het moment waarop hij met zijn moeder aan de telefoon was geweest toen de eerste explosie nabij de gevangenis de ramen van Craigs cel naar buiten blies.
“We waren drie minuten in gesprek, in een poging een moment van normaliteit te ontnemen aan de waanzin van haar gevangenisbestaan, toen de wereld simpelweg explodeerde”, zei hij.
“Ze schreeuwde toen de kracht van de bom door de gevangenisvleugels scheurde… Ik kon het oorspronkelijke geschreeuw van tientallen andere vrouwen horen.
“Toen viel de lijn weg.”
Door de ontploffing viel er gips op de gevangenen, terwijl Lindsay beschreef hoe de vrouwen om haar heen voor de veiligheid onder de metalen stapelbedden doken.
“Urenlang leefden ze in massahysterie”, onthulde Bennett.
“Het advies dat we van Buitenlandse Zaken kregen, was standaard reisadvies voor toeristen, om een risicobeoordeling uit te voeren en te schuilen.
“Dat is nauwelijks verhelderend of geruststellend als je ouders gevangen zitten in een gevangenis midden in een oorlogsgebied.”
Bennett heeft aangekondigd dat hij zijn adres zal gebruiken in Washington Wat hij zegt is het diepe gevoel van in de steek gelatenheid van de Britse regering.
Hij zei: “Terwijl de premier heeft gesproken over het regionale conflict in Parlementheeft hij niet één keer de namen genoemd van Lindsay en Craig Foreman, twee Britse burgers die in een gevangenis in Teheran zitten terwijl de lucht verlicht wordt door explosies.”
“De minister van Buitenlandse Zaken zei dat ze onze familie zou ontmoeten na de veroordeling en als de omstandigheden zouden veranderen. Mijn ouders zijn nu veroordeeld en worden vastgehouden in een gevangenis in een actief conflictgebied.
“Ik zou zeggen dat dit telt als verandering.”
Bennett zei noch meneer Keir Starmer noch minister van Buitenlandse Zaken Yvette Kuiper had gereageerd op de petitie die zijn familie eerder dit jaar in Downing Street had afgeleverd.
“Mijn brieven aan hen zijn ook onbeantwoord gebleven”, voegde hij eraan toe.
“Mijn ouders zijn geen spionnen, het zijn onschuldige toeristen die gegijzeld zijn.
“Door iets anders te doen, verdwijnt het probleem niet.”
De familie heeft drong er bij de minister van Buitenlandse Zaken op aan om de zaak formeel te categoriseren als willekeurige detentie.
“De VS brengen actief de namen van hun gijzelaars ter sprake in alle internationale discussies op hoog niveau, en Groot-Brittannië zou dit ook voor mijn ouders moeten doen”, zei Bennett.
Het echtpaar was op weg naar Brisbane voor een internationale conferentie.
Lindsay, een positief psycholoog, wilde “mensen begrijpen, hun sterke punten benutten, vriendelijkheid en dankbaarheid tonen en veerkracht ontwikkelen”, aldus haar radeloze zoon.
Bennett zei dat het Iraanse gevangenissysteem “ontworpen was om de menselijke geest te verminderen”.
“Mijn moeder heeft in die eerste maanden in totaal 57 dagen in eenzame opsluiting doorgebracht in de gevangenis van Kerman”, zei hij.
“Ze vertelde me over het isolement dat zo diep was dat het voelde alsof ik levend begraven werd.”
Lindsay deelde voorafgaand aan het bombardement een kamer met vijftien andere vrouwen en had beschreven hoe ze sliepen op metalen stapelbedden zonder matrassen, waardoor ze in “constante, verschroeiende pijn” achterbleef.
“Craig lijdt ook al maanden aan een acuut tandabces dat onbehandeld blijft en hem elke dag ondragelijke pijn bezorgt”, zei Bennett.
Maar op de een of andere manier blijven ze allebei doorgaan.
“Ze komen niet veel aan het woord, maar als ze dat wel doen, putten ze kracht uit elkaar.”
Ondanks het dreigende gevaar waarmee het paar te maken kreeg, zei Bennett dat zijn moeder “nog steeds hartelijk spreekt over gewone Iraniërs”.
“Ze vertelde me: ‘De echte mensen van Iran, de gewone mensen, hebben zo’n verbazingwekkende cultuur van gracieuze vriendelijkheid en absolute vrijgevigheid.’ Ik hoop echt dat hier nu iets goeds uit kan voortkomen voor hen”, zei hij.
Bennett zei dat er een gevoel van positiviteit in de gevangenis heerste toen de Amerikaans-Israëlische oorlog tegen Iran begon.
“Er heerst een soort optimisme onder sommige plaatselijke gevangenen, omdat ze denken dat er eindelijk verandering op komst is”, zei hij.
“Maar dat wordt ondermijnd door de angstaanjagende realiteit dat je als menselijk schild wordt gebruikt, dat je weet dat gevangenen worden neergeschoten en dat je bang bent dat ze opgesloten en uitgehongerd achterblijven als het personeel vertrekt.
“De Britse ambassade werd geëvacueerd zonder mijn ouders enige begeleiding te geven voordat ze vertrokken. Toen mijn moeder ervan hoorde, zei ze dat ze een koude golf van verlatenheid voelde.”
Bennett voegde eraan toe dat – net zoals hen was verteld over de gevangenisstraf van tien jaar – hun familie de boodschap zelf aan het gevangengenomen echtpaar moest doorgeven.
‘Net zoals we talloze andere cruciale informatie moesten doorgeven die van hun eigen regering had moeten komen’, zei hij.
“Dat maakt dit zo moeilijk te accepteren. Niet alleen de wreedheid van hun detentie, maar ook de strekking eromheen.
“De stilte. De afwezigheid van urgentie. Het gevoel dat ze daar worden achtergelaten terwijl iedereen wacht om te zien wat er daarna gebeurt.”
Hij voegde eraan toe: “Ik vind het ongelooflijk dat onze premier hun namen niet eens heeft genoemd of onze brieven heeft erkend, terwijl andere Europese landen resoluut optreden om hun burgers naar huis te brengen.”
Bennett drong er bij de premier en de minister van Buitenlandse Zaken op aan om ‘ze niet als voetnoot te laten fungeren geschiedenis“.
‘Laat ze niet achter in dat hellegat, wachtend tot alles zich afspeelt,’ smeekte hij.
“Laat ze daar niet achter zodat ze gebroken kunnen worden door angst, verwaarlozing en tijd.
‘Breng ze alsjeblieft naar huis.’
