Met wie je ook praat in de wereld van voedsel- of landbouwinnovatie, als je vraagt of zij Rob Trice kennen, is de kans groot dat het antwoord ja zal zijn.
Dat is slechts gedeeltelijk te danken aan de schijnbare alomtegenwoordigheid van Rob op vrijwel elk voedsel- of landbouwinnovatie-evenement over de hele wereld in de afgelopen tien jaar. Ik weet dat hij zeker bij veel van de bijeenkomsten was die ik bijwoonde. Maar het punt is dat veel mensen naar veel evenementen gaan, en dat je ze misschien nooit echt leert kennen. Bij Rob is dat niet zo. Als je met hem in dezelfde kamer was, is de kans groot dat je om een van zijn grappen lachte, waardevolle inzichten verwierf of een zinvolle connectie maakte.
Vorige maand overleed Rob na een kort ziekbed tijdens een werkreis door Europa.
Ik ontmoette Rob voor het eerst in 2015 toen ik zijn Mixing Bowl-evenementen in de Bay Area ging bijwonen. Ik herinner me dat ik van zijn collega’s en partners hoorde dat de evenementen geen geld opleverden, maar Rob hield ervan om ze te organiseren, omdat hij ervan hield om slimme mensen te ontmoeten en te praten.
Ik was toen nieuw in de foodtechwereld, net begonnen met de Smart Kitchen Summit, maar Rob aarzelde niet om mij voor te stellen aan mensen die geweldige connecties en vrienden zouden worden, waaronder Brita Rosenheim, Merril Gilbert en vele anderen.
Naarmate het afgelopen decennium vorderde, kwam ik Rob tegen op evenementen over de hele wereld, of het nu in Japan was voor de Smart Kitchen Summit, in de Bay Area voor foodtech-bijeenkomsten, of in Chicago of New York voor het Google Food Lab.
Bij zoveel evenementen als ik de afgelopen ruim tien jaar heb meegemaakt, kon ik er alleen maar naar streven net zo aanwezig te zijn in het moment als Rob. Ongeacht wie er op het podium stond of voor de zaal sprak, de kans was groot dat als Rob daar was, hij een doordachte vraag zou stellen die de discussie op een nieuwe en interessante manier zou kaderen.
Ik herinner me dat ik in 2024 een avond met Rob doorbracht in Tokio. Hij was daar om te spreken op de Smart Kitchen Summit Japan, en de eerste avond was ik op weg naar een etentje met mijn vrouw Tiffany, toen we hem toevallig tegenkwamen op straat. Rob kwam bij ons en in de loop van die avond vertelde hij over zijn jaren in Tokio, zijn tijd bij telecom, durfkapitaal en beleidsanalyse, en over het helpen bouwen van een regeneratieve boerderij met zijn vrouw Wendy.
Als ik terugdenk aan die avond – en aan alle tijd die ik de afgelopen tien jaar met Rob heb doorgebracht – is het duidelijk dat Rob een van die zeldzame mensen was die iets leken te hebben bedacht. Hij slaagde erin betekenisvol werk te doen dat hielp paden voor anderen te banen, terwijl hij ook diep leefde in de wereld die hij hielp opbouwen, waarbij hij zijn passie op dit moment deelde met iedereen om hem heen, terwijl hij er allemaal van genoot.
Ik ben niet de enige die zich zo voelt. Sara Roversi, hoofd van het Future Food Institute, schreef over hoeveel Rob haar leven de afgelopen tien jaar heeft beïnvloed:
“Je was een van de eerste mensen die ik ontmoette toen ik in Californië aankwam. Geïntroduceerd door Tim, meester van verbindingen en botsingen. Maar je was een van die paar grote vrienden die me in het begin aan de grond hielden. De stille kracht. Het vaste kompas. Tien jaar geleden kwam ik met mijn studenten op zoek naar voedseltechnologie. Je nam ons mee naar de grond. Geen glijbanen. Geen pitchdecks. Bodem.
Je liet ons over de boerderij lopen, de aarde ruiken, in een cirkel op hooibalen zitten, naar boeren luisteren en betere vragen stellen. Je beoefende regeneratieve landbouw terwijl niemand er voor applaudisseerde. Je hebt nooit trends gevolgd in de zieke wereld van ‘pop’-verblinde investeringen. Jij hebt gebouwd wat ertoe doet.”
Anderen deelden ook herinneringen aan Rob, waaronder zijn collega’s op LinkedIn:
Rob kennen betekende weten dat er geen microfoon was waar hij niet van hield. Hij kon altijd een verhelderend perspectief uiten en vragen stellen die anderen ertoe aanzetten dieper na te denken. Hij had serieuze bedoelingen, maar nam zichzelf niet al te serieus. Hij kon gek zijn (en hield van zijn eigen creatieve acroniemen), altijd lachend met een ondeugende glimlach! Rob was warm, medelevend en gezellig – een persoon wiens aanwezigheid mensen samenbracht.
De nalatenschap van Rob zal voortduren in alle startups die hij steunde, de gemeenschapsnetwerken die hij koesterde en de ideeën die hij koesterde. Maar het allerbelangrijkste is dat het voortleeft in ons allemaal die de gave hadden hem te kennen, ook al was het maar voor een veel te korte tijd.
Ik was vorige maand in Europa toen ik hoorde van het overlijden van Rob. Ik was geschokt, net als degenen met mij, maar het duurde niet lang voordat we verhalen begonnen te delen over hoe Rob onze levens had beïnvloed. En voor een persoon was iedereen die Rob kende op de een of andere manier getroffen.
Wij lachten. Wij deelden verhalen. En we hebben een drankje ter nagedachtenis aan hem geheven.
Ik heb het gevoel dat Rob het zo gewild zou hebben.
Beeldcredits: Sara Roversi
