Bij Vivienne Westwood, Andreas Kronthaler getiteld zijn nieuwste uitje Catch the Rhythm! Laten we gaan! – de 21e collectie die hij voor het huis heeft ontworpen en, zoals altijd, een mix van kattenkwaad, herinnering en een beetje erotische chaos.
Drie muzen zetten de toon. Eerst was Romy Schneiderde Oostenrijkse filmlegende wiens onverschrokken, vormveranderende carrière weergalmde door een cast van personages op de catwalk, waarbij hun glinsterende make-up zinspeelde op haar vele gezichten op het scherm. Het risico kwam ook in de kleding naar voren: experimentele jurken met ruwe, open naden die op onvoorspelbare wijze rond het lichaam waren gedraaid en gedrapeerd, soms loshangend alsof ze midden in de constructie zaten.
Toen kwam er een dosis filmkostuum via Danilo Donati en zijn werk verder De Canterbury-verhalen. Die invloed kwam naar voren in looks die half middeleeuws, half anarchistisch aanvoelden: kieljurken vastgebonden met linten, ruw gesneden stoffen omwikkeld en achtergelaten, en een afsluitend bruidsmoment bekroond met een sculpturaal hoofddeksel.
Elders werd de kledingkast bewust ongebruikelijk. Collegeblazers, smokingjasjes en winterjassen botsten met strepen en onverwachte kleurenmixen, maar waren nooit helemaal op elkaar afgestemd. De schouders waren tot het uiterste opgevuld onder truien en jassen, terwijl flitsen van erotisch ondergoed – jarretellegordels, beha’s en kousen – er doorheen gluurden.
Zet een soundtrack op van Jongen George en Kinky Roland voelde de show alsof Kronthaler deed waar hij goed in was: dingen speels houden, zelfs terwijl hij de last van het verleden van het huis met zich meedroeg.
Fotografie met dank aan Andreas Kronthaler voor Vivienne Westwood.
