Ik had geen hechte vriendschap met mijn grootvader verwacht

Ik kan mijn eerste niet herinneren herinnering aan mijn grootvaderGeraldo. Misschien omdat hij er altijd was.

Toen ik werd geboren, verdeelde hij zijn tijd tussen Parijs, waar ik woonde, zodat hij mij kon zien groeien Rio de Janeirowaar hij nu fulltime woont. Mij ​​ophalen van school, omgaan met mijn driftbuien en me meenemen naar de film. Nadat ik op mijn zesde naar New York was verhuisd, kwam hij regelmatig op bezoek, en elke zomer bracht ik een maand met hem door in Rio.

Toen ik naar Portugal verhuisd Toen ik 23 was, hoopte ik dat mijn grootvader mij zou bezoeken, maar ik had niet kunnen dromen van wat onze relatie zou worden. Het is pas twee en een half jaar geleden en hij is al vijf keer op bezoek geweest. Ik zou hem een ​​frequente bezoekerskaart moeten geven.

Ik vind het heerlijk om voor hem te zorgen

Er is iets werkelijk wonderbaarlijks aan de zorg voor degenen die voor jou zorgden. Hem ronddrijven, hem tandsteen maken en bananenpannenkoekjeszelfs maar koffie voor hem inschenken; deze simpele dingen vervullen mij met vreugde.

Hij is een van mijn favoriete familieleden. Hij laat me exorbitant lachen met zijn grappige gezichtsuitdrukkingen, belachelijke reacties en cynische grappen. Toen hij op een keer op bezoek kwam, maakte ik ijskoffie, en hij keek me aan alsof ik gek was.

Ik koester onze tijd samen

Hij vindt vreugde in alles. Hij heeft dingen tegen me gezegd als ‘Deze koffie is geweldig’ of ‘De octopussalade is zelfs beter dan die van gisteren”, en “Het is zo mooi om je zo te zien.”

Niet alleen maakt zijn houding hem tot de beste gast – zo gemakkelijk te behagen – maar het vervult mij ook met de hoop dat ook ik net als hij ouder zal worden en in staat zal zijn de schoonheid te zien in alles wat er om mij heen ligt.

Dat wil niet zeggen dat hij niet graag over vrijwel alles klaagt; hij is een oude man die tientallen jaren heeft doorgebracht woonachtig in Frankrijktenslotte, maar het is altijd met een brutaal tintje. Bij zijn laatste bezoek was het weer bijzonder gruwelijk. Als hij in Rio is, klaagt hij omdat het gevaarlijk, luid en ondraaglijk heet is. Hij grapt dat hij hierheen gaat verhuizen, of dat we van huis kunnen ruilen, en eerlijk gezegd denk ik erover na.

Bij hem werd de diagnose Alzheimer in een vroeg stadium gesteld

Mijn grootvader was 62 toen ik werd geboren, wat betekent dat ik hem als volwassene heb leren kennen. Ik mag hem meenemen voor de lunch, hem voorstellen aan mijn vrienden – ze houden allemaal van hem – en zijn verhalen horen. Ik besef dat het niet iets is dat iedereen krijgt. Daarvoor ben ik eeuwig dankbaar. Het is gemakkelijk om te denken dat relaties tussen generaties het meest waardevol zijn in de kindertijd, maar dat ze het meest kunnen floreren in de volwassenheid.

Sinds zijn eerste bezoek aan Portugal is bij mijn grootvader de diagnose Alzheimer in een vroeg stadium gesteld. Ik zag hoe hij voortdurend naar zijn portemonnee en telefoon zocht, hoe hij per ongeluk de deur van mijn appartement open liet staan, waardoor ik in een ‘waar-mijn-kat-razernij’ terechtkwam, en hoe hij keer op keer vroeg op welke dag we naar Frankrijk vlogen. In eerste instantie kon ik niet begrijpen hoe het geheugen de grootvader van mijn promovendus in de steek kan laten. Toen dacht ik aan alle mensen die ervan zouden dromen zoveel tijd met hen door te brengen.

We hebben waarschijnlijk nog maar een paar goede jaren te gaan. Soms betrap ik mezelf erop dat ik huil over wat komen gaat. Ik ken verdriet goed, dus ik ken de verwoesting die ik zal voelen, maar in plaats van het mij te laten verteren, kies ik ervoor om het om te zetten in een ‘ja’ tegen elke gelegenheid om hem te zien, hem te ontvangen, hem meer van mijn leven te laten zien en alles te leren wat ik kan van het zijne.

Dus ik maak veel foto’s, knuffel hem zoveel als ik kan, hoop op meer bezoeken en deel dit advies: als je grootouders nog kunnen reizen, laat ze dan op bezoek komen. In de toekomst zul je jezelf dankbaar zijn.