Ter gelegenheid van Internationale Vrouwendag heeft een mensenrechtenverdediger anoniem haar verhaal gedeeld.
Vorige week moest ik de begrafenis bijwonen van een van onze familieleden.
Onderweg, vlakbij een kruispunt, zag ik auto’s bij het stoplicht stoppen.
Plotseling besefte ik dat er Taliban-leden waren.
Ze noemen ze Muhtasibeen – ik ken het exacte Engelse woord niet.
Ze zijn van het ministerie van bevordering van deugd en preventie van ondeugd, degenen die witte jassen dragen als dokters.
Ze stopten lokale transportvoertuigen en keken naar binnen, vooral naar het gedeelte waar vrouwen zitten. Toen ze vrouwen zonder boerka of chadaris zagen, pakten ze de sleutel van het voertuig en gaven de chauffeur opdracht iedereen weg te halen.
Het was een verschrikkelijk moment. Ik was doodsbang. Ik had een hijab en een winterjas, maar geen boerka of chadari.
Mijn handen trilden, mijn lichaam was koud en ik wist niet wat er zou gebeuren. Ze controleerden elke auto.
Ik herinnerde me dat de beperkingen in de provincie Herat de afgelopen weken sterk waren toegenomen.
Deze Taliban-leden in witte jassen dwongen strikte regels af voor vrouwen, waardoor ze niet vrij op straat konden lopen onder het excuus van een “ongepaste hijab”.
Afghaanse Taliban-soldaten. Foto: AP
Op 13 januari arresteerden de Taliban een groep vrouwen uit drukke delen van de stad, simpelweg omdat ze een hijab in Arabische stijl droegen.
Ik herinnerde me ook een verhaal van de dag ervoor, toen een stel werd aangehouden en de man werd geslagen omdat zijn vrouw op straat geen boerka droeg. Die herinnering maakte mij nog banger. Mijn man was ook doodsbang.
Ik herinnerde me plotseling dat hij een grote wintersjaal had; het soort kleding dat Afghaanse mannen dragen. Ik pakte het en bedekte mezelf. Toen het Taliban-lid in onze auto keek, dacht hij misschien dat er twee mannen waren en geen vrouw.
We passeerden veilig het kruispunt, maar ik bleef geschokt.
Toen ik een kind was, geloofde ik dat witte jassen artsen symboliseerden: helpen, genezen, vriendelijkheid.
Ik had nooit gedacht dat ze op een dag zouden worden gebruikt om mensen bang te maken, te slaan en kwaad te doen.
Afbeelding: Reuters
‘Eindeloos lijden’
Sinds de Taliban de macht overnamen, hebben ze de betekenis van alles voor vrouwen veranderd.
Terwijl de wereld bezig is met andere crises, gebruiken de Taliban deze stilte om vrouwen en meisjes in Afghanistan lastig te vallen, te onderdrukken en te martelen.
Vroeger, als er veiligheidsproblemen waren, stonden politie- of legertroepen op het kruispunt om de stad te beschermen.
Nu staan Taliban-vrachtwagens en leden van het Ministerie van Deugd daar alleen maar om kledingvoorschriften voor vrouwen op te leggen.
Het is ongelooflijk. Naar mijn mening maakt dit deel uit van een systeem om vrouwen uit het openbare leven te verwijderen.
Onlangs hebben ze zelfs riksja’s in Herat tegengehouden, omdat ze beweerden dat dit te wijten was aan de overbevolking.
Maar ik geloof dat het echte doel is om beweging voor vrouwen moeilijker te maken.
Op een vrouwenbijeenkomst deelde iemand haar ervaring. Ze zei dat ze wat boodschappen nodig had en dat ze gemakkelijk riksja’s meenam.
Nu riksja’s verboden waren, wachtte ze lange tijd bij een bushalte. Ten slotte kwamen er enkele taxi’s, maar de chauffeurs weigerden haar mee te nemen, tenzij ze voor een zeer korte afstand een extreem hoog tarief betaalde.
Uiteindelijk liep ze de hele weg, alleen en uitgeput.
“Zodra ik thuiskwam, barstte ik in tranen uit. Het is pijnlijk – een vrouw zijn in Afghanistan betekent eindeloos lijden”, zei ze.
Een andere taxichauffeur vertelde haar dat de Taliban hen hadden opgedragen geen vrouwen of meisjes mee te nemen die geen chadari of boerka droegen.
Nu is zelfs lokaal vervoer voor vrouwen verboden. En toch zijn er, ondanks dit alles, moedige vrouwen die weigeren te gehoorzamen.
Foto: AP
‘Een stille daad van verzet’
Deze Taliban Muhtasibeen proberen iedereen bang te maken: ze zien vrouwen die boerka’s dragen, maar ze niet dragen.
Deze vrouwen lopen vrij rond tot ze het kruispunt bereiken, trekken dan snel de boerka aan, gaan er doorheen en doen hem weer af.
De Taliban zien het, maar kunnen niets doen.
Het is een stille daad van verzet, een manier om te zeggen: ‘Jij mag de straat beheersen, maar niet onze geest.’
Deze verhalen maken mij diep verdrietig.
Ik herinnerde me dat de Taliban begin november vrouwelijke leraren, verpleegsters, artsen en zelfs patiënten opdracht gaven boerka’s te dragen om scholen en ziekenhuizen binnen te komen.
En terwijl dit allemaal gebeurt, heeft de wereld zich afgekeerd.
Taliban-leden bij een controlepost. Afbeelding: Reuters
‘Wij zijn vergeten’
Een recente brief van het Witte Huis maakt het pijnlijk duidelijk: de Amerikaanse regering heeft haar buitenlands beleid zodanig verlegd dat zij zich uitsluitend op haar eigen belangen concentreert, de buitenlandse hulp heeft teruggeschroefd en de mondiale consensus heeft opgegeven.
De brief kondigt trots het einde aan van “eindeloze oorlogen” en een nieuw tijdperk van “vrede door kracht”, maar nergens wordt melding gemaakt van het lijden van Afghaanse vrouwen.
Nergens wordt de wreedheid waarmee we worden geconfronteerd erkend. De boodschap is duidelijk: wij zijn niet langer een prioriteit. Wij zijn vergeten.
Tegenwoordig is Afghanistan misschien geen plaats waar de VS en de Europese landen baat bij hebben, maar zij zijn wel verantwoordelijk voor het op deze manier vormgeven van de geschiedenis – en ons leven.
Een Taliban-strijder naast een luchtafweergeschut in de provincie Khost. Afbeelding: Reuters
Lees meer van Sky News:
Door het conflict tussen Pakistan en Afghanistan zijn ruim 100.000 mensen ontheemd geraakt
41 doden bij botsingen nadat ‘vermomde’ Israëlische commando’s graf opgraven
Hun stilzwijgen en verwaarlozing gaven de Taliban de ruimte om Afghaanse vrouwen en meisjes uit het openbare leven te verwijderen.
De internationale gemeenschap is druk bezig met andere krantenkoppen – Venezuela, Iran, Groenland – en de Taliban gebruiken deze stilte om hun greep te verstevigen.
Ze wissen ons uit het openbare leven, van de straat, van het onderwijs, van ziekenhuizen, van transport.
De wereld, ooit vol beloften, is nu stil.
Wij zijn er nog steeds. Wij verzetten ons nog steeds. Maar we zijn alleen. Zal de wereld de stemmen van Afghaanse vrouwen horen en ons steunen?
Ik dring er bij de internationale gemeenschap op aan om vrouwen niet over te laten aan het angstklimaat van de Taliban.
