Waarom houden miljoenen mensen ervan om te zien hoe Rob Anderson hun favoriete films uit de jaren 90 verscheurt?

“Ik nam een ​​gummie, keek ernaar en was erg in de war”, vertelde cabaretier Rob Anderson opgewonden in een video over de Canadese kinderfilm uit de jaren 80 “De pindakaasoplossing”, waarin een jongen een smeerbare oplossing op zijn kale hoofd aanbrengt, weelderige lokken laat groeien, wordt ontvoerd en vervolgens wordt gedwongen zijn haar te laten groeien voor penselen. “Dus ik heb het opnieuw bekeken zonder een gummie en het werd gelijk minder gevoel. Ik was nog meer verbijsterd.”

Het is zeker een raar uitgangspunt, maar dat Anderson verbijsterd is door millennial-media is zowel charmant als onderdeel van het plezier.

De in New York gevestigde cabaretier post sinds 2023 samenvattingen en take-downs van televisieprogramma’s en films uit de jaren ’80, ’90 en begin jaren 2000 – met een paar Hallmark- en Netflix-kerstfilms, samen met af en toe een bizarre designshow – en heeft een aanzienlijke aanhang ontwikkeld op sociale media. Niets is heilig: “De prinsessendagboeken” En “Coyote lelijk” worden ontleed op waarheidsgetrouwheid; “Groot” En “Nooit gekust” gecontroleerd op hun wettelijk aangrenzende verhaallijnen; “Gered door de bel” wordt geponeerd als classist; “Annie” wordt als iets heroverwogen Maar een kindermusical.

“Het zijn allemaal films die ik eerder heb gezien”, zegt Anderson, 38, over zijn tientallen komische samenvattingen. “Dat is het echte plezier: je kijkt er tegelijkertijd naar vanuit wat je je als kind herinnert, en dan ook als volwassen volwassene, Oh mijn God, dit slaat nergens op.”

Anderson is hier voor het melodrama, de speciale lessen en de climaxen die plat vallen. “Er is iets zo geweldigs aan een groot moment dat enorm zou moeten zijn voor deze persoon die zo succesvol is in zingen of dansen of wat ze ook doen. Op het moment (van de release) hadden we zoiets van: Dit is geweldig. En als je het dan terugkijkt, denk je: Wacht, wat?”

En hoewel dit uitkleden van geliefde werken misschien weer een tegenvaller lijkt in een wereld vol doomscrolling, is @heartthrobanderson dat allesbehalve. “Het is niet zuur of negatief. Ik doe dit echt graag”, zegt hij. “Dat komt tot uiting in de video’s.”

Het bewijs kan liggen in de miljoenen volgers van Anderson op TikTok en Instagram, waaronder koninginnen uit de jaren 90 zoals Rose McGowan, Busy Philipps en leden van de cast van “7th Heaven”, evenals Rihanna. Hij brengt zijn sociale platform op het podium met “Ben je bang voor de ‘Jaren 90?” – een eenmansmusical/stand-up van 90 minuten waarin zijn samenvattingen samensmelten met originele liedjes en theater. De tour arriveert op 7 maart in het Belasco.

Marketing, sociaal en ‘Gay Science’

Hoewel hij online zijn sporen heeft verdiend, studeerde Anderson theater op de universiteit en schetste hij improvisatie in Chicago voordat hij naar New York verhuisde. Anderson’s TikToks voor restaurantrecensent Thij verliefdheid (waar hij hoofd marketing was) ging viraal – “Het was eigenlijk gewoon mijn persoonlijkheid en mijn humor, en dan het toevoegen van eten” – en hij begon al snel zijn eigen komische video’s te maken. Hij werd vlak voor de pandemie getekend bij een bureau.

Anderson ging opnieuw viraal voor de zijne “Homo-wetenschap” serie, die een satirische en grafische benadering van queer stereotypen en gedrag hanteerde. In vijftig afleveringen legde Anderson alles uit, van waarom homomannen de voorkeur geven aan ijskoffie tot de vraag of billen de apocalyps zouden overleven (het antwoord is ja).

De serie werd een bestseller, waardoor Anderson’s profiel als scherpzinnige commentator met bijtende humor maar met heel weinig boosaardigheid werd vergroot.

Doorbreken met ‘7th Heaven’

Anderson groeide op met het kijken en opnieuw bekijken van films – soms meerdere keren achter elkaar – maar is tegenwoordig het ‘type persoon dat niet te lang hetzelfde kan doen’. Nadat hij alle homowetenschap had onderzocht die hij maar kon bedenken, vond Anderson een nieuwe roeping door de televisie uit zijn jeugd opnieuw te bezoeken. Voer de moraliserend familiedrama “7e hemel.”

“(Samenvatting) ‘7th Heaven’ was echt mijn opstapje naar het vinden van deze stem. Ik kan nostalgische dingen waar mensen van houden, of niet van houden, en ze weer naar voren brengen op een manier die ze lichtjes roostert, “zegt hij. “Het is mijn hyperkritische Maagd-geest: in plaats van de domper te zijn op een feestje dat wijst op alle dingen die slecht zijn en waarom we moeten vertrekken, wijs ik ze nog steeds aan, maar op een manier die ervoor zorgt dat we willen blijven.”

Ongeacht of je met de show bent opgegroeid, veel afleveringen van ‘7th Heaven’ hebben verhaallijnen die de moeite waard zijn om opnieuw te bekijken, al was het maar vanwege hun waanzin en culturele veroudering. Kijk maar eens naar Anderson’s gedachten over verhaallijnen over Zwarte bondgenootde tijd dat het jongste Camden-kind werd xenofoobde gevaren van hickeysen een heel speciale MLK Day-aflevering waarin een blanke man wordt het slachtoffer van racisme. Leden van de cast heb Anderson’s rollen gezienen Beverley Mitchell (Lucy) werkten zelfs samen met Anderson aan een video waarin haar karakter gaat naar therapie.

Terwijl hij zijn samenvattingen uitbreidde naar andere televisie- en filmseries, heeft Anderson fans gevonden in de acteurs zelf. “Het is iets dat ze hebben geroosterd, en ze waarderen nog steeds het perspectief van dit alles.”

Rob Anderson op het podium voor zijn one-man show “Are You Afraid of the ’90s?”

(Varun Mummadi)

De nostalgiekoning

Anderson’s niche van nostalgiacore is uniek millennial: zijn generatie kan dat kijk in de achteruitkijkspiegel eerder dan ooit tevoren en groeide op met een ongelooflijke hoeveelheid gerichte media die rijp zijn voor dissectie.

“De reden waarom ik deze dingen opnieuw begon te bekijken, is dezelfde reden waarom mensen genieten van wat ik erover zeg. Het is een wandeling terug naar een tijd die prettig was. … Nostalgie is een heel krachtig medicijn”, zegt hij.

Anderson kijkt doorgaans minstens twee films of shows per dag, zegt hij Mensen dat hij dagelijks tot 10 uur aan media kan bekijken. Hij heeft lijsten met programma’s en films uit zijn kindertijd die hij nog eens kan bekijken, en scant regelmatig zijn DM’s (hij krijgt er vijftig tot honderd per dag) op zoek naar suggesties. Shows uit die tijd, zo vindt Anderson, pakten moeilijke onderwerpen vaak op de slechtst mogelijke manier aan, maar ‘ze bedoelden het echt goed.’

“Er werden zoveel sitcoms tegelijk uitgezonden, en ze probeerden allemaal datgene te zijn waar mensen over spraken”, zegt Anderson, eraan toevoegend dat het huidige medialandschap meer gefragmenteerd is. “We hebben ze bekeken omdat dat was wat we hadden, en dus brengt het ons allemaal samen.”

In “Ben je bang voor de jaren 90?” – dat is onderverdeeld in thema’s over alcoholisme en drugsverslaving, tienerzwangerschappen, racisme, LGBTQ, leeftijdsverschillen en machtsdynamiek – Anderson bespreekt een aflevering van de geliefde ‘Boy Meets World’ waarin Cory en zijn beste vriend Shawn voor het eerst alcohol drinken.

“Vierentwintig uur later is Shawn een volslagen alcoholist. Hij wordt van school gestuurd omdat hij dronken is. Ze hebben een interventie die ze allemaal op één dag voor hem hebben georganiseerd”, herinnert Anderson zich. “Als kind ga je er gewoon vanuit dat het zo werkt.”

Anderson rondt zijn tournee en promotie van een comedyspecial in het voorjaar af, maar zegt dat hij niet verder dan een jaar of twee in de toekomst denkt. Het podium, de sociale media en de commentaarmogelijkheden zijn allemaal mogelijkheden die geworteld zijn in Anderson’s vermogen om zijn stem en perspectief aan te scherpen.

“Het is echt een eyeopener om helemaal mezelf te zijn en dat mensen het waarderen”, merkt hij op. “Ik heb personages en schetsen gemaakt. Om te zien dat mijn gedachten over dingen datgene zijn waar mensen het meest van houden (is) echt heel spannend.”