Bloed dat bloed raakt van Derrick Jeter. Een van mijn favoriete uithoeken van de Amerikaanse geschiedenis om over te lezen zijn de Indiaanse oorlogen na de burgeroorlog, met name het conflict tussen het Amerikaanse leger en de Comanches en Apaches. Derrick Jeter is een schrijver en historicus die gespecialiseerd is in de geschiedenis van Texas, en in zijn debuutroman dropt hij lezers in een regiment Buffalo Soldiers gestationeerd in West-Texas, geleid door een gewelddadige, gekwelde kolonel genaamd Ethan Pendleton, die citroenen eet zoals appels, met schil en al. Het regiment zit op de staart van een ongrijpbare Apache genaamd Victorio, en Jeter legt de wreedheid van het conflict in het Amerikaanse zuidwesten vast in bloederige, onverschrokken details. Het is een soort combinatie van Eenzame Duif, Rijk van de Zomermaanen het werk van Cormac McCarthy. Ik heb genoten van het lezen.
BAMF-stijl. Dit is een van de OG-blogs voor herenstijl; het publiceert regelmatig sinds 2012 en doet het nog steeds goed. De site geeft een overzicht van iconische outfits uit televisie en film, geeft je de geschiedenis en achtergrond van de kleding en biedt vervolgens suggesties over hoe je de look zelf kunt repliceren. Als ik in een oude film of tv-programma een cool jasje of shirt tegenkom, ga ik naar BAMF Style en daar hebben ze bijna altijd wel iets op. Ik respecteer de consistentie van deze auteur. Geweldige bron voor stijlinspiratie.
Mountain & Sackett-stropdassen. Elke zondag draag ik een stropdas naar de kerk. Het was alweer een tijdje geleden dat ik een paar nieuwe kocht, en de mijne zag er behoorlijk versleten uit. Ik wilde mijn zondagse kleding opfrissen, dus kocht ik een paar stropdassen van Mountain & Sackett, die sinds 1957 stropdassen maakt in New York. Ik steun graag een Made in America-bedrijf. Oude AoM-lezers herinneren zich misschien Mountain & Sackett; in de begindagen van de site deden ze altijd weggeefacties met ons. De kwaliteit is uitstekend en hun ontwerpen zijn scherp zonder opzichtig te zijn. Als je op zoek bent naar een nieuwe stropdas, bekijk ze dan eens.
Harvey. Ik had de speelversie gezien van Harvey terug op de middelbare school, maar had nog nooit de film uit 1950 gezien met Jimmy Stewart in de hoofdrol. Wat mij er uiteindelijk toe bracht om te gaan zitten kijken was een lokale connectie: het bibliotheekfiliaal bij mij in de buurt in Tulsa (The Peggy Helmerich Library) is vernoemd naar de actrice die Nurse Kelly speelde. Destijds heette ze Peggy Dow. Ze trouwde met een oliebaron uit Tulsa, stopte met acteren en verhuisde hierheen om vijf kinderen groot te brengen, waarbij ze de rest van haar leven wijdde aan filantropie in de stad, vooral voor gezondheid en lezen. De film zelf is charmant: Jimmy Stewart speelt een geniale, onverstoorbare man wiens beste vriend een onzichtbaar, anderhalve meter lang konijn is genaamd Harvey. Er volgen grapjes. De ontzagwekkendheid van Stewart komt een beetje veel voor in de film, maar over het algemeen is het een aangename film om op een rustige avond naar te kijken.
Op onze Nieuwsbrief Uitstervend Raswij publiceerden Zondagse Firesides: verlies de draad niet En Is het karakter van de mensen naar wie je luistert belangrijk?
Citaat van de week
Ik geloof niet dat iemand onder welke omstandigheden dan ook gelukkig kan zijn totdat hij uitdrukking geeft aan datgene wat God in zijn leven heeft laten domineren; totdat hij lucht heeft gegeven aan die grote hartstocht die het luidst spreekt in zijn aard; totdat hij optimaal gebruik heeft gemaakt van die gave die bedoeld was om voorrang te krijgen op al zijn andere bevoegdheden.
—Orison Swett Marden
Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd op De kunst van mannelijkheid.
