Door Robert Scucci
| Gepubliceerd
Als cardiojunkie die de hele week een beschamende hoeveelheid pizza eet, probeer ik elke dag een goede training te geven. Tijdens de wintermaanden sta ik ongeveer een uur op de loopband of hometrainer. Als het warmer wordt, houd ik ervan om lekker te joggen voor wat ouderwetse vitamine D. Het verschil tussen mijn fitnesskeuzes en die van 2022 Helderhout is dat ik kan stoppen wanneer ik maar wil, omdat ik niet gevangen zit in een tijdlus met een mysterieuze figuur met een kap die me volgt en me probeert te vermoorden.
Voor de goede orde probeer ik ook niet in de buurt van griezelige meren met verborgen toegangspaden te komen. Ik hou ervan om muziek in mijn oordopjes te laten klinken, en ik wil mezelf niet in een afgelegen gebied bevinden, waar een dreigende stem in de verte me zegt weg te rennen, wat ik absoluut niet zou horen.
Een low-budget timeloop-thriller met hoge inzet
Hoewel de financiële cijfers niet algemeen worden gerapporteerd, Helderhout werd geproduceerd voor naar schatting $ 14.000, en dat is te zien. Gelukkig is het verhaal zo eenvoudig en effectief verteld dat het waarschijnlijk voor nog minder had kunnen worden opgenomen, ook al ben ik geen accountant. De film heeft slechts twee hoofdpersonages, Jen (Dana Berger) en Dan (Max Woertendyke), samen met een paar stand-ins die even verschijnen als er meer lichamen nodig zijn.
Helderhout volgt een getrouwd stel wiens relatie duidelijk gespannen is, met een opruiend incident de avond voordat alles in beweging kwam. Jen heeft genoeg van Dan nadat hij dronken wordt op een werkfeest en flirt met zijn collega’s. Ze kanaliseert haar woede door hem een lange tijd mee te slepen terwijl hij een hevige kater heeft, en houdt zich niet in als ze hem vertelt hoe ongelukkig ze is en hoe ze al een ‘domme hoeveelheid tijd’ samen zijn.
Dan komt over als de zelfgenoegzame, enigszins incompetente echtgenoot die zijn huwelijk als vanzelfsprekend beschouwt. Dat was tenminste mijn eerste lezing. Maar hoe langer Helderhout bij hen zit, hoe duisterder het wordt. Jen ziet er voortdurend woedend uit en haar frons kan je op je plek doen bevriezen. Het is moeilijk te zeggen of ze altijd zo is geweest, waardoor Dan zich in zichzelf en zijn drankgebruik moest terugtrekken, of dat zijn emotionele luiheid haar langzaam in een steenkoude schorpioenvrouw veranderde. Als ik moest raden, dragen ze allebei in gelijke mate bij aan hun gedeelde ellende, maar zijn ze te bang om het toe te geven.
Het lijkt al duidelijk dat hun bijna tien jaar durende verbintenis op de rand staat, maar dan kantelt hun wereld opzij als ze beseffen dat ze het wandelpad waarop ze lopen niet kunnen verlaten. Het pad naar buiten verdwijnt en er is geen duidelijke weg naar huis. Erger nog, een mysterieuze man met een kap blijft hun pad kruisen. Hij komt nooit te dichtbij, maar als ze hem in de verte horen, is het enige woord dat ze kunnen onderscheiden ‘rennen’.
Een solide exitplan bedenken
Naarmate de tijd verstrijkt Helderhoutbeginnen Jen en Dan zich af te vragen hoe lang ze eigenlijk al op het pad vastzitten. Aanwijzingen stapelen zich op. Nadat Jen haar oordopjes heeft laten vallen, beginnen ze dubbele paren op te merken, vervolgens driedubbele paren en uiteindelijk hele stapels ervan, wat erop wijst dat ze veel langer in deze lus vastzitten dan ze beseffen.
Als ze eindelijk een glimp opvangen van de man met de kap, vertoont hij een opvallende gelijkenis met Dan. Deze dubbelganger Dan vermoordt Jen, waardoor de echte Dan in paniek wegsprint, om vervolgens weer contact te maken met een andere versie van Jen die geen idee heeft wat er net is gebeurd.
Jens solo-ervaringen weerspiegelen die van Dan. Ze is er getuige van dat Dan meerdere keren wordt vermoord en vermoordt zelfs een van hem zelf in een vlaag van woede. Wanneer ze weer bij elkaar komen, is er geen duidelijke manier om te bepalen welke versie van elk we bekijken. Er is geen visuele afkorting om je te begeleiden, wat betekent dat er tientallen Jens en Dans over het pad kunnen dwalen, de figuur met de kap tegenkomen, gedood worden en naar een geheime locatie worden gesleept.
Gebruik de volgende keer gewoon de loopband
Helderhout bereikt verrassend veel met zeer beperkte middelen. Het ontbreken van flitsende effecten of duidelijke visuele aanwijzingen maakt de ervaring op de beste manier desoriënterend. Het enige consistente teken dat er iets bovennatuurlijks aan de hand is, is een doordringend geluid in hun oren dat klinkt als hoogfrequente feedback of een hondenfluit. Ze blijven gewoon rennen en zien af en toe hun even verwarde duplicaten hetzelfde doen op een iets andere tijdlijn.
Een magere, spannende psychologische sciencefictionthriller, Helderhout behoort tot hetzelfde gesprek als Samenhang (2013), Primer (2004)En Empathie, Inc. (2018), die allemaal bewijzen dat je geen enorm budget nodig hebt om iets zeer zenuwslopends te creëren. Met een sterk concept, betrokken optredens en de bereidheid om het publiek in verwarring te laten zitten, kom je al een heel eind.
Vanaf dit moment kun je streamen Helderhout gratis op Tubi.
