Is het mode of is het kunst? Bij Marinier Serre AW26, het is heel gelukkig allebei.
De collectie, getiteld The Grace of Time, werd niet op een catwalk getoond, maar als een reeks schilderkunstige tableaus – een lookbook dat las als een pak tarotkaarten. Elk beeld werd voorzien van Romeinse cijfers en Franse titels – La Scribe, La Vénus, Aurore & Crépuscule – en werd samengesteld als een museumstuk.
Het Louvre doemde groot op, niet verrassend. De headline-act was een volledige puzzel Mona Lisa jurk, opgebouwd uit duizenden in elkaar grijpende stukken en gevernist tot een glanzende afwerking – geestig, nauwgezet en een beetje gek. In een ander koninklijk montuur zat een model met een kat op haar schoot in een gestructureerd off-the-shoulder lijfje en getextureerde zwarte bubbelrok, helemaal nauwsluitend en evenwichtig. Elders had een model twee Franse buldoggen aangelijnd en een antieke speer vastgehouden, gekleed in een doorschijnende mesh-overlay met een donzige zoom over een eenvoudige zwarte sportbeha en korte broek, een sjaal strak om haar hoofd gebonden waar een oorbel met een halve maan doorheen gluurde. La Fortune schemerde voorbij in geketende zilveren medaillons, harnassen vermomd als avondkleding.
De handtekeningen van Serre waren er allemaal: tailles met korsetten die doen denken aan klassieke beeldhouwwerken, gebeeldhouwde jersey die dicht bij het lichaam is gesneden, technische stoffen die zijn gesplitst met upcycled zijden sjaals, fietstasachtige heupen die zijn opgeblazen onder frisse witte overhemden, all-over maanprints die catsuits en tweedehuidjurken verankeren. Zelfs het doorschijnende gaas en de precieze uitsnijdingen voelden opzettelijk aan in plaats van decoratief, waardoor huidflitsen zichtbaar werden zonder dat gevoel van controle te verliezen.
Dit was mode als een schilderij, met alle humor, spanning en gelaagde details waar je op zou hopen, wat bewijst dat Serre’s werk zowel in de geest als in het oog blijft hangen.
Fotografie door Arash Khaksari.
