Gina Gershon in ‘Showgirls’, woont in de Valley en komt op tegen mannen

Gina Gerson beschouwt zichzelf in de eerste plaats als een verhalenverteller. Als we verbinding maken via een videogesprek, geeft Gershon toe dat dit het eerste interview is dat ze heeft gedaan sinds ze het manuscript voor haar nieuwste boek heeft ingediend, ‘AlphaPussy: How I Survived the Valley and Learned to Love My Boobs.’

“Ik heb mijn verhaal nog niet!” waarschuwt ze, terwijl ze voor het eerst van een paar keer vraagt ​​wat ik ervan vond en of ik ervan genoot. Ondanks de vele decennia dat Gershon op de planken heeft gestaan, de hoofdrol heeft gespeeld in indiefilms en Hollywood-sterrenvoertuigen, en het podium bestormt als zangeres-gitarist, geeft ze nog steeds echt om wat je denkt, zelfs als het haar eigen gedachten niet zal veranderen. Misschien is dat de sleutel tot haar professionele levensduur.

‘AlphaPussy’ is noch een memoires, noch een gids voor zelfverbetering, maar elementen van beide worden meegenomen in de verhalen van Gershon. Elk grappig getiteld hoofdstuk dompelt de lezer onder in Gershons vrije jaren 70-kindertijd, uitdagende adolescentie, ontluikende performancecarrière en samenwerkingen met enkele van de grootste namen in de film (waaronder Sharon Stone, Paul Verhoeven en Tom Cruise). De meeste verhalen spelen zich af in de San Fernando Valley, waar de jonge Gershon wiet, paddenstoelen en rock-‘n-roll ontdekte. Dit is geen zinnenprikkelend verhaal, en dat is des te beter.

“Dit boek begon realistisch gezien tijdens COVID”, legt Gershon uit vanuit haar huis in New York. “Ik had mijn boekenagent, een vriend, op een dag een paar verhalen verteld toen we dronken waren, en hij bleef me aansporen om een ​​boek te schrijven. Ik aarzelde echter. Ik ben geen allesomvattende meid, dat is niet mijn werkwijze.”

Ze voegt eraan toe: “Het was tijdens de lockdowns, en ik denk dat zijn moeder ziek was en dat hij het moeilijk had, dus toen hij zei: ‘Schrijf me maar verhalen om me op te vrolijken’, begon ik verhalen te schrijven in willekeurige volgorde, wat er ook opborrelde, omdat ik anders dacht dat ik ze op een dag zou vergeten.”

Tegelijkertijd had Gershon opgemerkt dat jonge vrouwen zich niet de kracht voelden om voor zichzelf op te komen in hun persoonlijke relaties en op hun werkplek.

“Ik merkte dat vooral bij jongere vriendinnen van mij ze me vertelden over dingen die ze meemaakten op de set of met hun bazen, en ik weet niet of het iets millennials is, maar ik zei: ‘Waarom kijk je hem niet gewoon in de ogen en zeg je dat hij moet stoppen?’ en er was een gevoel (voor mij) van ‘Waarom kun je dat niet doen? Want als je dat niet doet, zul je altijd ten prooi blijven aan deze jongens.’ ”

Ze verduidelijkt dat ze ‘irritante’ mannen bedoelt in plaats van beledigende mannen.

“Ik ben niet zo stoer”, geeft Gershon toe. “Maar ik had veel geleerd hoe ik moest manoeuvreren toen ik opgroeide in de Valley, en het was een gekke tijd om daar te wonen. Dus dacht ik aan de verhalen die ervoor zorgden dat ik mezelf door de toxiciteit heen kon loodsen.”

In haar nieuwe boek herinnert Gina Gershon zich het vitriool uit de industrie rond haar erotische film ‘Showgirls’ uit 1995.

(Evelyn Freja / For The Times)

En ook om zichzelf via goedbedoelde adviezen, zowel persoonlijk als professioneel, te sturen en haar instinct te volgen.

“Luister, het is niet zo dat ik de meest normale carrière heb gehad. Ik heb de meeste van mijn projecten gedaan ondanks waarschuwingen van andere mensen en van mijn agenten die zeiden: ‘Je kunt dit niet doen, je verpest je carrière.’ Ik heb zoiets van: ‘Waarom? Ik vind dit project leuk!’ ”

Een van die projecten, het meest berucht, was ‘Showgirls’, dat veel vermeldingen krijgt in het boek.

Zoals Gershon zich herinnerde, was het 1994 en een astroloog had voorspeld dat haar grote doorbraakrol in oktober van dat jaar zou plaatsvinden, waardoor de jonge acteur en haar vermogen om met bekendheid om te gaan op de proef zouden worden gesteld. Geweldig, dacht Gershon, kom maar op.

Maanden later hing Gershon aan het plafond, gekleed in bondagekleding, nadenkend over haar vroege acteerdoelen om Tsjechov uit te voeren, Medea te portretteren en het publiek tot stilte te verdoven.

Ze stond op de set van ‘Showgirls’ (of ‘Survival of the Titties’, zoals ze het noemt), gekleed in een van de vele glinsterende, lovertjes, dunne outfits die haar personage Cristal Connors paradeert als veteraan van de Vegas-striptease. Die rol, en het vitriool vanuit de industrie richting de film (een flop die cultfavoriet werd), prikt nog steeds.

“Ik was super enthousiast toen ik naar ‘Showgirls’ ging. Zoals ik in een van de hoofdstukken bespreek, was het gewoon heel anders toen ik daar aankwam. Het was een heel andere show dan ik dacht dat ik zou gaan doen. … Ik dacht dat het een van de donkere Nederlandse films van (regisseur Paul Verhoeven) zou worden.”

Gershon realiseerde zich dat het op zijn zachtst gezegd iets anders was en draaide zich om.

“Ik heb geleerd hoe ik met een krankzinnige omgeving om moet gaan, terwijl ik gefocust bleef op wat ik met de rol probeerde te bereiken, zonder dat ik door de waanzin werd opgeslokt. Dat is een waardevolle les, weet je? Ik bedoel, het is een goede les om te leren, wat je ook doet.”

Vorig jaar bekeek Gershon de film voor het eerst in decennia.

“Ik had het al een miljoen jaar niet meer gezien, en toen ik het zag, begreep ik het een beetje beter. Ik voelde me er gespannen door, maar ik dacht ook: ‘O, interessant.’ Sommige scènes waarvan ik vond dat ze er niet hadden mogen zijn en andere die er absoluut moeten zijn. Ik heb het met een andere lens gezien.”

Ze zegt: “Vreemd genoeg heb ik het gevoel dat het niet de bedoeling is dat ik het over ‘Showgirls’ heb, hoewel ik denk dat ik vijf hoofdstukken over ‘Showgirls’ heb (in het boek). Ik heb de hoofdstukken gedaan waarvan ik dacht dat ze best grappig en leuk waren en waar voor mij een soort groei in zat.”

Nadat hij onlangs de opnames voor ‘een onafhankelijke film, een trans-liefdesverhaal’ in Palm Springs heeft afgerond, een script heeft geschreven en halverwege het schrijven van een ander boek, is Gershon niet van plan binnenkort nog een boek te schrijven. Toch, “er zijn zoveel verhalen die ik heb weggelaten”, geeft ze toe.

‘Ik zou nog drie boeken over dingen kunnen schrijven, maar ik wilde echt op de hoogte blijven van de thema’s manipulatie, overleven en bewegen en op eigen benen kunnen staan ​​en weten wie je bent en keuzevrijheid hebben over je leven, vooral als vrouw, vooral als actrice, vooral in deze wereld.’

“Ik ben niet zo stoer”, zegt Gina Gershon. “Maar ik had veel geleerd hoe ik moest manoeuvreren toen ik opgroeide in de Valley, en het was een gekke tijd om daar te wonen. Dus dacht ik aan de verhalen die ervoor zorgden dat ik mezelf door de toxiciteit heen kon loodsen.”

(Evelyn Freja / For The Times)