De Centers for Medicare & Medicaid Services (CMS) hebben zojuist een weddenschap van $50 miljard geplaatst op gezondheidszorg op het platteland, maar de kansen zijn niet in het voordeel. CMS, nu geleid door Mehmet Oz, MD, creëerde de Programma voor transformatie van de gezondheidszorg op het platteland om de 60 miljoen Amerikanen in plattelandsgebieden te helpen betere toegang te krijgen tot zorg, faciliteiten en technologieën te moderniseren en innovatie te ondersteunen die “hoogwaardige, betrouwbare zorg dichter bij huis” brengt.
Maar CMS gaf staten slechts een paar maanden de tijd om hun transformatieplannen op te stellen en in te dienen om een stukje van de taart veilig te stellen. De eerste uitrol is aan de gang, en veel staten zitten er tot over hun oren in. Er bestaat een reëel gevaar dat er technologieën zullen worden ingezet die de grimmige realiteit van plattelandsgemeenschappen negeren, en er zal waarschijnlijk geld worden verspild. Snelle acties zonder een grondig begrip kunnen gemeenschappen in onbedoelde situaties brengen wanneer de fondsen opraken. Zal de urgentie die bedoeld is om de transformatie te versnellen de ondergang ervan zijn?
Het transformatiefonds was een deal in een laat stadium van de “One Big Beautiful Bill” uit 2025 om de kritiek op de immense Medicaid-bezuinigingen die de gezondheidszorg op het platteland onder druk zetten, af te zwakken; toch bedraagt het fonds slechts 37% van een compensatie in die gebieden, waardoor het één grote mooie noodoplossing is.
PLATTELANDSE GEZONDHEIDSZORG IS ALTIJD IN GEVAAR
Een groter deel van de mensen op het platteland is dat wel op Medicaidvergeleken met stedelijke gebieden. Deze bezuinigingen kosten gezondheidszorggemeenschappen op het platteland honderden miljoenen dollars, terwijl ze al op financieel vlak opereerden. Ten minste 182 landelijke ziekenhuizen de afgelopen 15 jaar hun intramurale zorg hebben gesloten of stopgezet. Momenteel tenminste 417 landelijke ziekenhuizen zijn kwetsbaar en ruim 40% draait met verlies.
Patiënten leven vaak in ‘zorgwoestijnen’, en adequate middelen zoals eerstelijnszorg, geestelijke gezondheidszorg en specialisten op het gebied van verloskunde en oncologie zijn schaars. Er zijn ook grote gaten in de hogesnelheidsbreedband, wat zich vertaalt in beperkte toegang tot telezorg, patiëntmonitoring op afstand en elektronische medische dossiers (EPD). Papieren medische dossiers zijn voor veel artsen nog steeds gebruikelijk.
WARP-SNELHEIDSBESLISSINGEN EN HET JAAR-ZES-PROBLEEM
Het beleid, de financiering en de verwachtingen van de overheid ondergingen vorig jaar een enorme verschuiving in de gezondheidszorg. Nu zijn alle ogen gericht op de manier waarop staten technologieën inzetten en experimenteren met zorgverlening op het platteland en de financiering van hervormingen. Groene vlaginvesteringen omvatten de werving en opleiding van personeel, uitgebreide diensten op het gebied van de volksgezondheid en gedragsgezondheidszorg, en het meest kritische, de uitbreiding van breedband, zodat telezorg, patiëntmonitoring op afstand en de uitwisseling van gezondheidsinformatie (HIE’s) daadwerkelijk kunnen functioneren. Maar er wapperen ook rode vlaggen. Sommigen richten zich op data, interoperabiliteit en IT-modernisering zonder de breedband- of lokale expertise om dit te ondersteunen. Anderen jagen op flitsendere oplossingen, zoals het bezorgen van recepten met drones of mobiele telezorgeenheden, tele-ICU’s en virtuele verpleegprogramma’s, die afhankelijk zijn van betrouwbare WiFi die nauwelijks bestaat in de doelgemeenschappen.
De tijdlijn van het fonds voor staten om alomvattende plannen voor de hervorming van het platteland te ontwerpen en in te dienen was eerder maanden dan jaren. Overheidsmedewerkers haastten zich om in recordtijd consequente beslissingen te nemen die buiten hun kernexpertise vielen.
De mismatch tussen stad en platteland op het gebied van de infrastructuur vormt een probleem, aangezien een groot deel van de gezondheidstechnologie in en voor stedelijke omgevingen is ontworpen. Wat er op papier transformatief uitziet, kan in de praktijk turbulent worden als de realiteit van de zwakke infrastructuur toeslaat.
Staten zijn van plan eenmalige dollars uit te geven aan technologieën waarvoor ook na 2030 voortdurende financiering nodig zal zijn. “Wat gebeurt er in jaar zes?” zou de belangrijkste vraag moeten zijn bij elke beslissing. Als de financiële marge er nu niet is (wat niet het geval is), zal deze later waarschijnlijk niet gerealiseerd worden om dure technologieën te ondersteunen. Interessant genoeg, Wyoming richt zich op “forever” en richt zich op het geld voor een eeuwigdurend fonds.
CMS heeft ook duidelijk gemaakt dat de financiering voor het komende jaar zal afhangen van de prestaties van staten op het gebied van de transformatiedoelstellingen. Dit betekent dat deze eerste inzetten op technologie financiële consequenties op de lange termijn met zich mee zullen brengen, terwijl de wiskunde en de operaties nog ongeschreven zijn.
Voordat we digitaliseren of inbedden AI avatars als clinici moet het Amerikaanse platteland zich stabiliseren, zich concentreren op de basis en ervoor zorgen dat het in het zesde jaar de rekeningen kan betalen.
DE MEEST VERBONDEN PATIËNTENZORG OP HET PLATTELAND EN STEDELIJK IS IN ALABAMA
Ongecoördineerde zorg blijft de belangrijkste oorzaak van vermijdbare kosten en vermijdbare schade in de gezondheidszorg. Door de verouderde fax en telefoon, gestructureerde en ongestructureerde gegevens uit EPD’s, HIE’s en papieren bronnen (allemaal vastgezet in ingewikkelde gegevenssilo’s) is het moeilijk om toegang te krijgen tot bruikbare patiëntinzichten. Informatieverspreiding maakt zorgcoördinatie vrijwel onmogelijk.
Maar één staat met een grote plattelandsbevolking verbindt zorg gedurende het gehele gezondheidstraject van een patiënt. Sinds 2020 zijn stedelijke en landelijke gemeenschappen in Alabama actief met Watershed Health, waardoor het een van de weinige staten is waar grote verzekeringsmaatschappijen, ziekenhuissystemen, postacute aanbieders en gemeenschapsorganisaties de patiëntenzorg op één enkel platform coördineren. Het netwerk volgt een patiënt vanaf ontslag uit het ziekenhuis tot herstel thuis, tot ondersteuning door de gemeenschap en nog veel meer.
Het netwerk heeft bijgedragen aan een vermindering van meer dan 25% in het aantal Medicare-heropnames van 30 dagen in het ziekenhuis en aan een korter verblijf van patiënten, terwijl de verwijzingstijden aanzienlijk zijn verkort. Eén providersysteem boekte in het eerste jaar een besparing van $5 miljoen. Gezondheidswerkers profiteren er ook van: ze besteden minder tijd aan het zoeken naar informatie per fax en telefoon en meer tijd aan patiëntenzorg, een direct tegenwicht voor de welig tierende burn-out van werknemers in de industrie.
Hieraan wordt een groot deel van de vermijdbare nadelige patiëntresultaten in de VS toegeschreven gedrag van de aanbiedermoet de coördinatie van de zorg tussen landelijke en stedelijke gezondheidsgemeenschappen een mandaat krijgen om duplicatie van tests, medicatiefouten, vertraagde of gemiste diagnoses, verwarring bij patiënten en slechte resultaten te helpen voorkomen.
DE BASIS IS DE TRANSFORMATIE
Cross-continuümzorgcoördinatie is een cruciale prioriteit waar velen al mee bezig zijn. Staten moeten zich verzetten tegen op technologie gerichte oplossingen die de infrastructuur ontberen om deze te ondersteunen of de capaciteit van de gemeenschap om ze in stand te houden zodra de 50 miljard dollar op is.
Niemand wil dat een toch al kwetsbaar gezondheidszorgsysteem op het platteland met een tas achterblijft die het überhaupt nooit zou kunnen dragen. Door zich te concentreren op de fundamenten die de patiëntenzorg verbeteren in plaats van risicovolle technologische weddenschappen na te jagen, zouden staten de gezondheidszorg op het platteland kunnen helpen een onafhankelijker basis te vinden tegen 2031.
Effie Carlson is CEO van Watershed Health.
