Hieronder deelt Daniel Coyle vijf belangrijke inzichten uit zijn nieuwe boek: Flourish: de kunst van het opbouwen van betekenis, vreugde en vervulling.
Coyle is de New York Times bestsellerauteur van De Cultuurcode. Hij heeft gediend als adviseur voor goed presterende organisaties, waaronder de Navy SEALs, Microsoft, Google en de Cleveland Guardians.
Wat is het grote idee?
Iedereen wil floreren – vreugdevolle, betekenisvolle, gedeelde groei ervaren. Het probleem is dat we zijn getraind om de belangrijkste delen van ons leven te benaderen alsof het een spel is om te winnen, terwijl het meer lijkt op tuinen die moeten worden aangelegd. Floreren gaat niet over slimmer zijn; het gaat over het nemen van eenvoudige acties die het ecosysteem van je leven bevorderen. Geen zelfverbetering, maar gedeeld verbetering.
1. Je bent gebouwd om te floreren.
Een van de meest hoopvolle wetenschappelijke bevindingen is dat bloeien niet zeldzaam of mystiek is. Het is een natuurlijk menselijk proces dat ontstaat als de juiste omstandigheden aanwezig zijn.
Denk eens aan de momenten waarop u zich het meest levend voelde: een teamklik, een diep gesprek, een gedeelde inspanning die er toe deed. Die momenten zijn geen uitzonderingen. Het zijn signalen. Ze laten ons zien waarvoor menselijke systemen zijn ontworpen om te creëren – niet alleen individuele prestaties, maar gedeelde groei.
Een eenvoudig voorbeeld komt uit een Parijse wijk genaamd Petit Montrouge. Jarenlang was het afgesloten en onpersoonlijk. Op een zondag probeerden de bewoners een eenvoudig experiment: een gemeenschappelijke tafel van 250 meter hoog voor de grootste potluck in de geschiedenis van Parijs.
Daarna werden mensen uitgenodigd om zichzelf te organiseren rond gedeelde interesses, zoals fietsen, eten, kunst of ouderschap. In de loop van de tijd is de buurt getransformeerd in iets dat aanvoelt als een dorp. Er veranderde niets aan de mensen. De omstandigheden deden dat wel. Wanneer omstandigheden uitnodigen tot verbinding en gedeelde betekenis, reageren mensen omdat het vermogen om te bloeien in ons is ingebouwd.
2. Besteed aandacht aan uw aandachtsgezondheid.
We leven in een aandachtscrisis: afleiding, fragmentatie, waarbij alles tegelijkertijd urgent en leeg is. Eén van de redenen dat dit gebeurt is omdat we geen duidelijk wetenschappelijk onderbouwd model hebben voor aandachtsgezondheid. Het is alsof je gezonder probeert te eten zonder eiwitten, koolhydraten en vetten te begrijpen. We maken keuzes over onze aandacht zonder te weten waaruit deze bestaat.
Bloeiende mensen bieden ons een model voor aandachtsgezondheid dat is gebaseerd op een eenvoudig idee: je hebt niet één soort aandacht, je hebt er twee, en ze concurreren:
- Taak aandacht. Het is smal, snel en efficiënt. Het is voor controle. Het helpt u bij het uitvoeren, oplossen van problemen en dingen gedaan krijgen.
- Relationele aandacht. Het is breder en menselijker. Het stemt af op emotie, context en andere mensen. Het is de bron van vertrouwen, creativiteit, intuïtie en betekenisvolle verbinding.
Dat is de reden waarom florerende mensen doelbewust ruimtes van ontvankelijke stilte creëren waar relationele aandacht online kan komen – pauzes, gedeelde vragen, momenten van aanwezigheid.
Je kunt dit zien bij Zingerman’s, een delicatessenwinkel in Ann Arbor die is uitgegroeid tot een gemeenschap van bedrijven van $ 90 miljoen. Als er nieuwe medewerkers arriveren, begint de oriëntatie niet met regels of maatstaven. Het begint met mensen die verhalen delen over wie ze zijn, waar ze vandaan komen en waarom ze ervoor kozen daar te zijn. Ze leren de geschiedenis van de plek kennen, proeven samen het eten en praten over waarden en doelen die verder reiken dan het werk.
Dit alles is opzettelijk. Het verschuift de aandacht van taken naar relaties. Als de aandacht verandert, verandert alles. Het soort aandacht dat je naar de wereld brengt, bepaalt de wereld die je ervaart.
3. Stel diepgaande vragen.
Een van de meest betrouwbare manieren waarop bloeiende groepen betekenis creëren, is door diepgaande vragen te onderzoeken. Diepgaande vragen leveren geen snelle antwoorden op. Ze zijn open, persoonlijk en nodigen uit tot verbinding. Ze werken als lantaarns en vergroten het bewustzijn van wat belangrijk is.
Je ziet dit bij leiders als Mike Rhoades, basketbalcoach van Penn State, die spelers in kleine groepen plaatst en hen vraagt om te delen wat hij de vier H’s noemt:
- Wie is jouw held?
- Wat was je grootste hartzeer?
- Wat is van jouw familie? geschiedenis?
- Wat is jouw hoop voor het komende jaar?
Vragen hoeven niet groot te zijn om diep te zijn. Vraag bijvoorbeeld: “Wat was daar het belangrijkst? Wat verraste je? Waar voelden we ons het meest verbonden of niet verbonden?” Een van mijn favorieten is om te vragen wat iemand op dit moment energie geeft, en vervolgens te vragen waarom. En stel dan de beste vraag ooit gesteld: Vertel me meer.
Bloeiende groepen bouwen diepgaande vragen in hun ritme: verhalen vertellen, recensies na actie, rustige momenten van betekenisgeving. Ze begrijpen dat betekenis niet voortkomt uit zekerheid. Het komt voort uit het samen onderzoeken van vragen die er echt toe doen.
4. Omarm het kronkelige pad.
We hebben de neiging om rommeligheid en onzekerheid te beschouwen als een teken dat er iets mis is. In bloeiende groepen is rommel echter een teken dat er iets levends gebeurt. Het belangrijkste onderscheid hier is tussen twee soorten systemen:
- Gecompliceerde systemen passen elke keer op dezelfde manier in elkaar. U kunt de instructies stap voor stap volgen en op betrouwbare wijze hetzelfde resultaat verkrijgen. Alsof je aan de lopende band een Ferrari bouwt.
- Complexe systemen veranderen terwijl u met hen omgaat. Het is niet hetzelfde als het bouwen van een Ferrari; het is alsof je een tiener opvoedt. Alles wat je doet verandert het systeem. Het past zich aan. Het verrast je. Het is nooit een rechte lijn.
De wereld – en jouw leven en carrière – is niet ingewikkeld, dat is het wel complex. Vecht niet tegen de kronkel; plan het. Behandel verkeerde afslagen als informatie. Verwacht dat vroege versies ruw zullen zijn. Want bloeien komt voort uit het omarmen van de rotzooi en het samen leren verkennen ervan.
5. Zoek naar gele deuren.
De meesten van ons gaan door het leven en merken paden op die duidelijk open zijn – de groene deuren – en paden die duidelijk gesloten zijn – de rode deuren. Maar bloeiende mensen zijn buitengewoon goed in het opmerken van gele deuren.
Gele deuren zijn kleine signalen van nieuwsgierigheid, energie of verbinding die uitnodigen tot onderzoek. Een gele deur kan een nonchalante opmerking zijn. Een bijbelang. Een halfgevormd idee. Iets wat niet in het plan past, maar wel leven aanwakkert. De meeste systemen trainen ons om deze signalen te negeren ten gunste van efficiëntie en zekerheid. Maar bloeiende mensen pauzeren en vragen: “Wat is hier? Wat zou er kunnen groeien als we hier samen doorheen stappen?”
Het gebeurt tijdens een teamvergadering dat iemand, bijna terzijde, zegt: ‘Ik heb ergens over nagedacht…’ Op veel plaatsen wordt dat moment overgeslagen, zodat de agenda verder kan. In bloeiende groepen is dat een gele deur. Iemand gaat langzamer rijden en zegt: ‘Zeg meer.’
Bloei komt niet voort uit het afdwingen van vooruitgang. Het komt voort uit het opmerken van mogelijkheden en het hebben van de moed om deze samen te volgen.
Geniet van onze volledige bibliotheek met Book Bites – gelezen door de auteurs! – in de Volgende Big Idea-app.
Dit artikel verscheen oorspronkelijk in Volgende grote ideeënclub tijdschrift en is met toestemming herdrukt.
