‘Dreams’-recensie: Jessica Chastain’s socialite speelt met balletdanseres

Mexicaanse schrijver-regisseur Michel Franco (“Geheugen”) onderzoekt de dynamiek van geld, klasse en de grens via het stekelige, verontrustende erotische drama ‘Dreams’, met in de hoofdrol Jessica Chastain en Isaac Hernández, een Mexicaanse balletdanser en acteur.

In de traag lopende film presenteert Franco twee verliefde (of lust?) individuen die experimenteren met het tegen elkaar uitoefenen van de macht binnen handbereik. De film onderzoekt de wisselwerking tussen aantrekking en afwijzing op een zowel intiem als mondiaal niveau, waarbij de ongemakkelijke ruimte wordt gevonden waar de twee elkaar ontmoeten.

Chastain schittert als Jennifer McCarthy, een rijke filantroop en socialite uit San Francisco die een stichting leidt die een balletschool in Mexico-Stad ondersteunt. Maar Franco concentreert zich niet op haar ervaring, maar op die van Fernando (Hernández), die we als eerste ontmoeten terwijl hij ontsnapt uit de achterkant van een bakwagen vol migranten die de grens tussen de VS en Mexico oversteken. Hij wordt achtergelaten in San Antonio op een dag van 100 graden.

Zijn reis is er een van extreem overleven, maar zijn bestemming is een weelde van luxe: een modernistisch herenhuis in San Francisco waar hij zich thuis voelt en waar hij duidelijk al eerder is geweest. Als getalenteerde balletdanseres die al eens is gedeporteerd, heeft hij alles op het spel gezet om bij zijn geliefde Jennifer te zijn, hoewel ze als spraakmakende figuur haar affaire met Fernando liever geheim houdt. Hij is haar smerige geheimpje, maar hij is ook een mens die weigert in de schaduw te worden gehouden.

Terwijl Jennifer en Fernando proberen na te gaan hoe het voor hen lijkt om samen te zijn, lijkt het erop dat grotere krachten hun band zullen verbreken. In werkelijkheid is het enige echte gevaar elkaar.

De vertellogica van ‘Dreams’ is gebaseerd op het kijken naar deze personages die door de ruimte bewegen, zoals we naar dansers kijken. Franco biedt een aantal fascinerende parallellen om de enorm uiteenlopende ervaringen van Fernando en Jennifer naast elkaar te plaatsen: hij sterft bijna van dorst en een hitteberoerte; ze arriveert met een privévliegtuig in Mexico, maar gaan allebei alleen en melancholisch lege huizen binnen. Tijdens een breuk in hun relatie trekt Fernando zich terug in een motel, waar hij samen met een vriend in zijn bescheiden kamer rode wijn uit plastic bekers drinkt, waarbij hij Jennifers telefoontjes negeert, terwijl ze alleen in haar verduisterde eetkamer eet, nippend aan kristal.

Deze vergelijkingen zijn niet bepaald genuanceerd, maar ze zijn grimmig en Franco vraagt ​​ons voor het grootste deel van de film alleen maar om ze samen en uit elkaar te zien bewegen, in een vreemde, vermijdende pas de deux. Vaak overschaduwd door de architectuur, zijn hun onderscheidende lichamen in de ruimte belangrijker dan de spaarzame dialoog die alleen dient om cruciale gaten in het vertellen van verhalen op te vullen.

Cameraman Yves Cape legt het allemaal vast in scherpe, verzadigde beelden. Het gebrek aan muzikale partituur (buiten diegetische muziek in de balletscènes) draagt ​​bij aan het droge, vlakke affect en de toon, terwijl deze personages elkaar steeds meer wreedheden aandoen – zowel emotioneel als fysiek – als een middel om elkaar in bedwang te houden, totdat het escaleert in iets werkelijk duisters en verontrustends.

Franco verliest de plot van “Dreams” in het derde bedrijf. Wat een nogal bezadigd drama is over het gewicht van sociale verwachtingen op een relatie, wordt een dramatisch onverwacht wraakspel als Jennifer en Fernando de macht grijpen die ze over elkaar hebben. Ze fetiseert hem en hij beantwoordt de gunst op gewelddadige wijze.

Uiteindelijk gooit Franco zijn personages overboord omwille van onverdiende plotwendingen die de kijker alleen maar een vervelend gevoel geven. Deze gebeurtenissen zijn niet verhelderend en voelen in plaats daarvan aan als somber verraad. De omstandigheden van het verhaal komen misschien op het juiste moment, maar ‘Dreams’ helpt ons de situatie niet beter te begrijpen, waardoor we in het ongewisse blijven over wat we moeten meenemen uit dit verhaal over seks, geweld, geld en vrijheid. Alles wat het suggereert, weten we al.

Katie Walsh is filmcriticus van de Tribune News Service.