Productiviteiten vermeende verloren productiviteit, hebben het grootste deel van het gesprek rondgepompt verkeersopstoppingen en wildgroei in de Verenigde Staten. Hoewel ‘tijd is geld’ in sommige contexten waar is, is het een slecht uitgangspunt voor planning transportsystemen.
Verkeersopstoppingen is een alomtegenwoordig probleem, of het nu gaat om de bestemming (een binnenstad, een stadion, een nieuw project) of om de straten die verbinding maken met de bestemmingen. In economische termen ontstaat congestie wanneer de vraag groter is dan het aanbod: niet genoeg rijstroken voor iedereen die tegelijkertijd ergens wil komen. Je tijd is kostbaar en er zijn soms reële gevolgen als de wegen verstopt zijn met auto’s. Maar het is een ernstige fout om de economische claims te overdrijven.
{“blockType”:mv-promo-block”,”data”:{“imageDesktopUrl”https://images.fastcompany.com/image/upload/f_webp,q_auto,c_fit/wp-cms-2/2025/12/speakeasy-desktop.png”,”image MobileUrl ‘https://images.fastcompany.com/image/upload/f_webp,q_auto,c_fit/wp-cms-2/2025/12/speakeasy-mobile.png’, ‘eyebrow’, ‘headline’, ‘u003Cstrongu003EAbonneren to Urbanism Speakeasyu003C/strongu003E”,”dek ‘Ga met Andy Boenau mee terwijl hij ideeën onderzoekt die de status quo van de infrastructuur liever stil zou houden href=u0022http://urbanismspeakeasy.com/u0022u003Eurbanismspeakeasy.com.u003C/au003E”,”subhed”>Kommer en kwel
Onderzoekers hebben de neiging verkeer te analyseren in de veronderstelling dat het ‘tijd is geld’-framework volledig geldig is. Nieuwskanalen zijn er ook dol op omdat het betrouwbare kommer en kwel oplevert voor klikken en weergaven:
- Verkeersopstoppingen hebben de Amerikaanse economie vorig jaar 74 miljard dollar aan verloren tijd gekost.
- Chauffeurs raakten vorig jaar 102 uur kwijt in het verkeer.
- De gemiddelde Amerikaanse chauffeur verloor vorig jaar $771 aan productiviteit terwijl hij in het verkeer zat.
Natuurlijk wil een industrie die wegen plant, engineert en aanlegt graag betogen dat we meer wegen nodig hebben. Maar de impuls om dollarwaarden aan tijd te koppelen is niet alleen maar een egoïstische industriële draai. Het World Economic Forum gebruikt hetzelfde standaard economische raamwerk om doorgangs- en fietspaden te rechtvaardigen. Inwoners van steden en voorsteden profiteren wel van de multimodale infrastructuur, maar het economische raamwerk rond productiviteit is zwak.
Productiviteitsdruk
Economen behandelen mensen alsof we rationele wezens zijn die beslissingen nemen die met eenvoudige wiskunde kunnen worden voorspeld. Een econoom zal de tijd die hij met zijn gezin doorbrengt niet berekenen, noch de keuze om een uur extra te besteden aan trivia-avonden, zelfgebakken brood, dagboekschrijven of bandoefeningen. Er bestaat geen formule waarom we bepaalde keuzes maken die tot een hogere levenskwaliteit leiden. De productiviteitsdruk die daaruit voortvloeit, creëert een vruchtbare voedingsbodem voor angst, depressie en burn-out. Er is een constante verwachting dat we ‘aan’, verbonden en producerend zijn. Toegeven dat je een pauze nodig hebt, leest als zwakte. Te veel productiviteit ondermijnt paradoxaal genoeg alles wat productiviteit belooft. Het is niet mijn muziekgenre, maar ik weet zeker dat er een countrynummer bestaat over een man die zo zijn best deed dat hij te vroeg stierf.
HR-afdelingen van bedrijven begrijpen vaak dat een ‘machine’ die zonder onderhoud draait, kapot gaat. Ze volgen het verloop, de terugtrekking en de burn-out. Het menselijk lichaam en de geest hebben regelmatig onderhoud nodig: gezelligheid, rusten, wandelen zonder specifieke bestemming, muziek schrijven, foto’s maken, hoepelschieten, enzovoort.
Overheidsinstanties zitten voortdurend krap bij kas, maar ze blijven hun uitgeputte budgetten uitgeven aan verlichting van verkeersopstoppingen die niet werken. Wees zeer sceptisch tegenover elk rapport over de economische kosten van verkeersopstoppingen, omdat deze onderzoeken mensen op betrouwbare wijze reduceren tot zielloze economische eenheden.
Hetzelfde principe dat ervoor zorgt dat wegenuitbreidingen mislukken – de geïnduceerde vraag – verklaart waarom bouwen voor mensen werkt. Ontwerp voor menselijke bloei en je zult er meer van teweegbrengen. Bouw meer rijstroken om het reizen met de auto gemakkelijker te maken, en je krijgt meer autoritten. Ontwerp een stratennetwerk opnieuw om het fietsen gemakkelijker te maken, en je krijgt meer fietstochten.
Het bouwen van een stad op menselijke schaal betekent werken aan resultaten die niet op een productiviteitsdashboard verschijnen.
{“blockType”:mv-promo-block”,”data”:{“imageDesktopUrl”https://images.fastcompany.com/image/upload/f_webp,q_auto,c_fit/wp-cms-2/2025/12/speakeasy-desktop.png”,”image MobileUrl ‘https://images.fastcompany.com/image/upload/f_webp,q_auto,c_fit/wp-cms-2/2025/12/speakeasy-mobile.png’, ‘eyebrow’, ‘headline’, ‘u003Cstrongu003EAbonneren to Urbanism Speakeasyu003C/strongu003E”,”dek ‘Ga met Andy Boenau mee terwijl hij ideeën onderzoekt die de status quo van de infrastructuur liever stil zou houden href=u0022http://urbanismspeakeasy.com/u0022u003Eurbanismspeakeasy.com.u003C/au003E”,”subhed”>Nieuwsbron
