Op Gorillaz’ nieuwe album ‘The Mountain’ staat de dood centraal. Dit is waarom

Het is een woensdagmiddag in West Hollywood, één dag nadat de stad bedekt was met een lichte regenlaag. De middagzon begint nog maar net door de bewolkte hemel te schijnen.

De balken zijn iets levendiger door de grote ramen van de Edition, die zich aan de rand van een afgelegen gedeelte van het hotel bevinden. Jamie Hewlett zit aan een houten tafel en roert met een zwart rietje in een cappucino.

“Ik bedoel, wie drinkt er uit een rietje als je ouder bent dan 10, toch?” zegt hij gekscherend. Na 25 jaar met Gorillaz de wereld rond te hebben gestuiterd, verlangt hij nog steeds naar een remedie tegen jetlag. Koffie kan maar zoveel doen.

Terwijl hij achterover leunt in zijn stoel, gekleed in een zachte, geheel beige outfit, begint hij te grijnzen terwijl hij vertelt over zijn dag in Los Angeles.

“We hebben samen door de straten gewandeld en hadden een zeer zeldzame ochtend vrij. We kochten wat wiet, wat altijd een van de mooiste dingen van deze staat is”, herinnert hij zich.

Hij vindt ook humor in de obsessie van LA met het bezorgen van eten zonder chauffeur.

“Elke keer dat we een post-bot over de weg zagen rijden, stopten we en zetten we onze petten af. … In de toekomst, als robots het overnemen en ons allemaal vernietigen, zullen ze me herinneren omdat ik aardig was tegen de post-bot!”

Het zijn een paar lange weken geweest voor Hewlett en bandlid Damon Albarn terwijl ze het nieuwste album van de groep uitrollen: “De berg,” vrijdag uit. Slechts een dag eerder, “Huis van Kong” geopend bij Rolling Greens in het centrum van LA De tentoonstelling, aanvankelijk bedoeld als Gorillaz-evenement ter ere van het 25-jarig jubileum van Gorillaz, is geland aan de westkust.

“Ik denk dat we met dit album allebei heel blij waren met wat we hebben gedaan… en het gevoel hadden dat het een eerlijk, oprecht avontuur was dat we hebben ondernomen, en dat wat we hebben gegeven iets is waar we trots op zijn”, zegt Hewlett.

Hij en Albarn zijn ook kunstenaars in hart en nieren. Het is de reden waarom Gorillaz er blijft uitzien en klinken zoals hij doet, en waarom de groep consequent de agenda pusht van hoe een niet-bestaande band nog steeds kan resoneren met een groep fans die heel erg geïnteresseerd zijn in leven.

“Het proces, het onderzoek, het samenstellen en maken ervan is erg leuk, en de uitvoering ervan is een soort mini-doodssyndroom”, zegt hij. “Wat je moet doen, is meteen doorgaan met het volgende, en je zult geen tijd hebben om te denken aan het feit dat de voltooiing daarvan je verdoofd heeft gemaakt, want dan ben je enthousiast over het volgende project.”

Hij voegt eraan toe dat Albarn op dezelfde manier als een “kind in een snoepwinkel” is als hij muziek maakt: “Op het moment dat het klaar is, is er geen interesse meer om erover te praten.”

Toch is het album onmiskenbaar hun meest intieme album uit de recente geschiedenis.

Misschien heeft het iets te maken met de ervaring van verdriet die de twee hebben meegemaakt, waarbij ze hun vader slechts tien dagen na elkaar verloren en vlak voor een reis naar India. Of misschien is het een bewijs van het proces achter ‘The Mountain’, waarbij Hewlett en Albarn door het land reisden en daar meer tijd samen doorbrachten dan tijdens eerdere albumproducties.

“Het is raar, want ik ben tien dagen na Damon geboren… het idee diende zich aan, en op dat moment gingen we die kant op, en er was geen ontkomen meer aan… Het hoefde niet eens noodzakelijkerwijs een Gorillaz-project te zijn; ‘Laten we samen gaan en kijken wat er gebeurt.’ ”

Hewlett zegt dat het album ook is geïnspireerd door zijn overleden schoonmoeder, Amo, bij wie in 2010 de diagnose kanker werd gesteld en koos voor oosterse geneeskunde in plaats van chemo.

‘Ze zei: ‘Nee, ik ga naar India.’ … Ze hield zich bezig met de Ayurveda-geneeskunde en kende deze arts, en ze bracht drie maanden door in India (waar ze werd behandeld). Toen ze terugkwam, was haar kanker verdwenen. In Frankrijk bellen ze haar voor een controle en geven ze haar een scan. Ze zeggen: ‘Waar is je kanker gebleven?’ Ze zei: ‘Ik ben in India geweest’, en ze zeggen: ‘Daar geloven we niet in.’ ”

Pas in 2022 zou Jamie India zelf bezoeken, onder ongelukkige omstandigheden. Hij was in Belgrado terwijl Albarn de tweede video van ‘Cracker Island’ opnam toen hij een telefoontje kreeg van zijn zwager, die zei dat Amo net een beroerte had gehad.

“Ze zeiden dat ze haar hadden gered, maar ze raakte in coma. Ik zat op het vliegtuig naar India zo snel als ik een visum kon krijgen, wat niet gemakkelijk was bij de Indiase ambassade in Londen”, zei hij. “Ik heb acht weken met mijn vrouw, Emma, ​​in Jaipur doorgebracht om daarmee om te gaan, in een openbaar ziekenhuis tijdens een longontstekingsepidemie… terwijl ik die ervaring had die traumatisch was; het had voor mij een reden moeten zijn om nooit meer terug te gaan naar India.”

Maar tijdens zijn verblijf daar werd het duidelijk dat zijn verblijf in het land het tegenovergestelde effect op hem had.

“Ik werd helemaal verliefd op de plek en raakte in hun hele concept van de dood. … We ontmoetten veel families die vrienden van ons werden omdat we elke dag in het ziekenhuis waren”, vervolgde hij.

“Een geliefde die stervende was, die in tranen was omdat ze wisten dat ze gingen sterven, maar er werd ook gevierd dat ze terugkwamen”, zei hij. “Hun begrip van de levenscyclus spreekt mij veel meer aan.”

Kort daarna keerde Hewlett terug naar Europa en ging regelrecht naar Albarn met een idee: “Ik zei: ‘We moeten naar India, het is zo geweldig’, en van alle plaatsen waar hij in de wereld was geweest, was dat de plek waar hij nog steeds niet was geweest. Dus besloten we om te gaan.”

Albarn bezocht India voor het eerst in mei 2024 samen met Hewlett.

(Blair Brown)

‘The Mountain’ is, zoals verwacht, zwaar doordrenkt met noties over het concept van de dood. Onvermijdelijk rees de vraag: “Hoe kunnen we een album over de dood maken dat de luisteraar een optimistisch gevoel geeft?”

Maar Gorillaz is altijd een groep geweest die verweven was met verschillende, even zware onderwerpen. Op ‘Plastic Beach’ pakken ze de klimaatcrisis en het uitsterven van de mens aan. Het betoverende en ritmische ‘Dirty Harry’ onderzoekt ook oorlog en soldaten, waarbij de enkele hoes zelfs een knikken naar Stanley Kubricks ‘Full Metal Jacket’.

De toon die Gorillaz op ‘The Mountain’ neerzette, ligt daar in het verlengde van.

“The Happy Dictator”, dat in september als eerste single werd uitgebracht, is een parodie op de megalomane Saparmurat Niyazovs benadering van het regeren in Turkmenistan. Terwijl Sparks verbluffende zang produceert en zingt: ‘Ik ben degene die je het leven weer geeft’, komt de fictieve frontman 2-D van Gorillaz (ingesproken door Albarn) tussenbeide om uit te spreken: ‘Geen slecht nieuws meer!’

Net zo leuk is ‘The God of Lying’, de derde single die is uitgebracht, met Idles in de hoofdrol. Joe Talbot vraagt ​​angstaanjagend: “Hou je van je gezegende vader? / Zalf uit angst voor de dood / Voel je de leugens voorbij kruipen? / Zo zacht als de adem van een baby.” Het is een springerig nummer dat zo uit het titelloze debuut van de band had kunnen komen, helemaal terug uit 2001.

Toch voelt het crimineel om het te vergelijken met de eerdere catalogus van de band, aangezien Hewlett en Albarn artiesten zijn in ‘perpetuum mobile’. Dit heeft geresulteerd in een aantal van hun meest sonisch en visueel indrukwekkende werken – waarbij stijlen en genres voortdurend veranderen – maar vraagt ​​de luisteraar ook om bereid te zijn om met hen mee te evolueren.

“Ik denk dat kunst heeft om een ​​evolutie te zijn”, legt Hewlett uit. “Ik weet wat David Hockney doet op 88-jarige leeftijd, nog steeds rokend en zijn rode wijn drinkend. Hij wordt elke dag wakker… en hij doet iets nieuws, en de volgende dag doet hij iets nieuws, en dat bevordert een lang leven. Hij verveelt zich nooit.”

De tentoonstelling van Gorillaz in “House of Kong” lijkt tegenstrijdig in zijn bestaan, en dient min of meer als een retrospectief van een band die niet alleen niet graag in de achteruitkijkspiegel kijkt, maar het waarschijnlijk helemaal heeft opgenomen.

Maar het is ook een organische ervaring, boordevol originaliteit, ondanks de bekende marketing als een ‘meeslepende ervaring’. Het is meer vergelijkbaar met iets uit een Disney- of Universal-themapark dan met een andere galerij die alleen maar video op een muur projecteert.

“Hier bij Kong creëren we iets dat… alleen echt bestond in Jamie’s tekeningen en animaties en in de hoofden van de fans van Gorillaz”, zegt Stephen Gallagher van Block9. Hij was creatief directeur bij het project, maar werkt sinds 2018 met de band en werkte eerder samen met Banksy voor zijn ‘The Walled Off Hotel’ en ‘Dismaland’.

‘Ik had al een idee: ‘Wat als we een filmstudio zouden bouwen, en dan zou je een backstage-tour kunnen doen, en dan achter de schermen kunnen kijken bij het maken van al deze muziekvideo’s?’ vervolgde hij. ‘Toen evolueerde dat en werd het het ‘Huis van Kong’. ”

Wat betreft de reden waarom de tentoonstelling voor de tweede keer in LA belandde, vergelijkt Hewlett de stad met Shanghai toen het ‘nog vrij, decadent en swingend’ was.

“Ik hou van LA… Ik vind het geweldig. Ik kom hier al sinds ik 19 jaar oud was…. LA zou wel eens de laatste kunnen zijn (te zien), om eerlijk te zijn”, zegt hij. “Al dat spul in de tentoonstelling is van mij; dit maakt deel uit van mijn levenslange verzameling rare dingen…!”

“Ik zou het op een gegeven moment graag terug willen krijgen”, grapt hij.